Daar zit ik dan. Op de donderdagmorgen. Ik noem hem de Day After. Misschien heb ik die naam al eens eerder gebruikt, dat weet ik niet precies, maar het is precies wat het is: een dag later.<\/p>\n\n\n\n
Een dag na weer een bezoek aan de oncoloog. Een dag na het horen van de uitslagen van mijn scans. En die waren niet goed. Alles in mijn lichaam \u2014 de gezwellen, de ziekte \u2014 laat zien dat het medisch gezien niet goed is. Niet goed genoeg voor genezing. En dat komt hard binnen.<\/p>\n\n\n\n
Ik had een mooi stuk voorbereid om vandaag te delen, maar dat bewaar ik. Want nu is het tijd voor iets anders. Voor eerlijkheid. Voor kwetsbaarheid. Voor een moment van stilstaan bij de keuzes waar ik voor sta.<\/p>\n\n\n\n
Ik zie mezelf niet op een kruispunt, maar op een T-splitsing. Een plek waar je niet meer rechtdoor kunt. Je m\u00f3\u00e9t een kant op. De opties zijn helder. Of ik kies voor chemo \u2013 niet als genezing, maar als verlichting \u2013 of ik word een proefpersoon voor een nieuwe behandeling waarvan niemand weet of die werkt. Een laatste poging die misschien de pijn verlicht, maar me ook kan afnemen wat ik nu nog heb: helderheid, bewustzijn, waardigheid.<\/p>\n\n\n\n
En terwijl ik daar sta op die T-splitsing, weet ik: God heeft me hier al eerder gebracht. En Hij heeft me voorbereid. Want de keuze had ik, diep vanbinnen, al gemaakt. Geen experimentele medicatie. Geen onzeker pad waarvan niemand weet waar het eindigt. Ik kies voor de chemo, met alle risico\u2019s en bijwerkingen, in de hoop op wat verlichting. E\u00e9n keer in de drie weken, tot een maximum van tien keer.<\/p>\n\n\n\n
Ik vroeg de arts nog: kan ik nog op vakantie? Hij zei: We gaan kijken hoe je lichaam reageert op de eerste twee. Misschien kunnen we daarna een pauze inlassen. En ik dacht: misschien kan ik nog even de zee zien.<\/p>\n\n\n\n
De zee. Die geeft me een gevoel van vrijheid. Van oneindigheid. Van ademhalen. Van God.<\/p>\n\n\n\n
Daarom zei ik tegen Andrea: Lieve schat, zullen we na het ziekenhuis naar de zee rijden? En we gaan. Want het weer is mooi, en de zee roept.<\/p>\n\n\n\n
In mijn geest zie ik mezelf al met mijn voeten in het water staan. En ik hoor Jezus zeggen:<\/p>\n\n\n\n
\u201cKom tot Mij, allen die vermoeid en belast zijn, en Ik zal u rust geven.\u201d
En ik voel die rust. Midden in de storm. Midden in de onzekerheid. Voel ik zijn stem. Zijn hand. Zijn hart. Hij zegt: Kijk niet naar je situatie. Kijk vooruit. Kijk naar Mij.<\/p>\n\n\n\n
En dat doe ik. In het geestelijke zie ik een lange weg, een hemelse weg. Geen einde, maar een nieuw begin. Ik zie het venster van de hemel. En ik stel me voor dat God daar zit, op de troon. Hij ziet me. Hij zegt: Ben je daar? Heb je het gered? Heb je op Mij vertrouwd? Kom, ga zitten. Rust uit. Laat Mij je tranen wissen. Kijk eens om je heen \u2013 hoe mooi het is. Kijk, daar is de poort van Ruben, waar je je vrienden weer zult ontmoeten. Spoedig.<\/p>\n\n\n\n
Spoedig. Want bij God is er geen tijd. Spoedig is een knipoog. Een ademtocht. En dan \u2013 thuiskomen. Thuiskomen bij de Vader. Feestvieren met de heiligen. Niet meer gebukt onder ziekte, pijn, afscheid en verlies. Maar leven. Eeuwig leven.<\/p>\n\n\n\n
Tot die tijd blijf ik op deze weg. Op die T-splitsing waar ik al ben geweest. En ik bid dat jij, die dit leest, kracht mag putten uit deze woorden. Dat je weet: God is erbij. In de pijn, in de keuzes, in het afscheid. Hij is erbij. En Hij zegt:<\/p>\n\n\n\n
\u201cIk zal je dragen, alle dagen van je leven.\u201d<\/p>\n\n\n\n
Wees gezegend, wees bemoedigd. En bid mee. Voor mij, voor elkaar, voor allen die lijden.
Want God zegt: Ik hou van jullie.<\/p>\n\n\n\n
Met liefde \u2764\ufe0f Ico<\/p>\n\n\n\n
Goedemorgen<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Daar zit ik dan. Op de donderdagmorgen. Ik noem hem de Day After. Misschien heb ik die naam al eens eerder gebruikt, dat weet ik niet precies, maar het is precies wat het is: een dag later. Een dag na weer een bezoek aan de oncoloog. Een dag na het horen van de uitslagen van […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-100","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-dagboek"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/icoabis.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/100","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/icoabis.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/icoabis.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/icoabis.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/icoabis.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=100"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/icoabis.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/100\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":101,"href":"https:\/\/icoabis.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/100\/revisions\/101"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/icoabis.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=100"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/icoabis.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=100"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/icoabis.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=100"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}