Het was winter, 1998. Sneeuw lag over het verscheurde landschap van voormalig Joegoslavi\u00eb. De oorlog was officieel voorbij, maar de littekens waren nog zichtbaar in alles: in huizen, in mensen, in de stilte.<\/p>\n\n\n\n
Tijdens een reis bezochten we een dorpje vlakbij Tuzla, in Bosni\u00eb. Daar kwamen we bij een vrouw die invalide was geraakt tijdens de oorlog. Haar huis stond er nog, maar was getekend door de strijd \u2013 letterlijk. Kogelgaten in de muren, kou die door alles heen sneed. Geen verwarming. Geen uitzicht. Alleen overleven.<\/p>\n\n\n\n
In dat huis leefde ook een meisje, zeven of acht jaar oud. Ze was geboren uit een verkrachting tijdens de oorlog. Ze had nog nooit buiten gespeeld, nog nooit de frisse lucht geproefd of de wereld gezien. Haar moeder hield haar binnen, niet uit onwil, maar uit angst. Bang haar te verliezen in een wereld die al zo onbarmhartig was geweest.<\/p>\n\n\n\n
Ik mocht haar bezoeken. En ook al hadden we als team duidelijke instructies gekregen: geen geld geven \u2013 ik kon het niet laten. De armoede was zo rauw, zo tastbaar. Ik gaf haar iets kleins, een paar tientjes, in de hoop dat het haar moeder een warm gevoel zou geven, iets van de veiligheid die elke ouder voor zijn kind wenst.<\/p>\n\n\n\n
Toen ik de volgende dag terugkwam met een aangepaste rolstoel, zat zij daar met een glimlach. Koffie was gezet en koeken stonden klaar. Van het weinige dat ze had, had ze gastvrijheid gegeven. Haar dankbaarheid was groter dan haar noden. Haar hart groter dan haar pijn.<\/p>\n\n\n\n
Toch brak er iets in mij. Want ik dacht: dit meisje had een jas kunnen krijgen. Of schoenen. Of extra voedsel. Maar zij gaf met wat ze had. In een huis waar de muren getuigen van oorlog en verlies, was haar gastvrijheid een stille getuigenis van hoop en liefde.<\/p>\n\n\n\n
Ik weet niet hoe het nu met haar is. Ze zal nu rond de dertig zijn. En ik bid dat zij, net als haar moeder, hoop heeft gevonden in de liefde van Christus. Dat zij een toekomst heeft waarin niet alleen de littekens van de oorlog, maar ook de liefde en zorg voor elkaar centraal staan.<\/p>\n\n\n\n
Want ook hier in onze eigen straat \u2013 in onze buurten \u2013 kunnen mensen ongezien lijden, vasthouden aan een eenzaamheid die velen te lang onopgemerkt blijft. Laat ons daarom leren zien. Laten we luisteren en aanbellen. Een simpel gebaar kan het verschil maken tussen overleven en werkelijk leven.<\/p>\n\n\n\n
Want misschien is het evangelie soms gewoon: een hand op een schouder. Een mens die zegt: \u201cIk zie je. Je bent niet vergeten.\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u2018Als uw vriend niet genoeg te eten krijgt en bijna geen kleren heeft en u zegt tegen hem: \u2018Het beste ermee, hoor! Vat geen kou en zorg dat je niet verhongert,\u2019 is dat toch zinloos als u hem niet geeft wat hij nodig heeft? Het is wel duidelijk dat geloof alleen niets te betekenen heeft. U moet het ook laten blijken uit wat u doet. Geloof dat niet uit daden blijkt, is geen geloof, het is dood en zinloos.\u2019
\u202d\u202dJakobus\u202c \u202d2\u202c:\u202d15\u202c-\u202d17\u202c \u202dHTB\u202c\u202c<\/p>\n\n\n\n
Met liefde \u2764\ufe0f Ico<\/p>\n\n\n\n
Goedemorgen<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Het was winter, 1998. Sneeuw lag over het verscheurde landschap van voormalig Joegoslavi\u00eb. De oorlog was officieel voorbij, maar de littekens waren nog zichtbaar in alles: in huizen, in mensen, in de stilte. Tijdens een reis bezochten we een dorpje vlakbij Tuzla, in Bosni\u00eb. Daar kwamen we bij een vrouw die invalide was geraakt tijdens […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-179","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-dagboek"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/icoabis.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/179","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/icoabis.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/icoabis.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/icoabis.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/icoabis.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=179"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/icoabis.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/179\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":180,"href":"https:\/\/icoabis.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/179\/revisions\/180"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/icoabis.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=179"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/icoabis.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=179"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/icoabis.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=179"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}