Soms komt er ineens een besef binnen. Een stille zekerheid, een fluistering van God. Vanmorgen was zo\u2019n moment. Ik werd wakker voordat Andrea wakker werd, en in die stilte vond ik iets heiligs. Niet de stilte van leegte, maar de stilte die gevuld is met Zijn aanwezigheid. Ik mocht aanbidden, gewoon daar in mijn gedachten, in mijn hart. En ik vond het niet moeilijk \u2013 want daar is het veilig, daar is Hij.<\/p>\n\n\n\n
Later baden we samen. Luisterden naar Wilma Veen. De dag begon niet met haast, maar met heilige grond. En toen gingen we naar de kerk. De plek waar we vrienden zien, broers en zussen in het geloof. Mensen die ik soms al na een week mis. Maar misschien mis ik niet alleen hen\u2026 misschien is het iets groters. Misschien mis ik de glorie van God die ik in mensen zie oplichten. De Heilige Geest die zich zichtbaar maakt in ogen, in handen, in woorden.<\/p>\n\n\n\n
De kerk is voor mij een thuis. Niet vanwege de stenen, maar vanwege de aanbidding. Daar, als we samen zingen, samen luisteren, samen stil zijn, voel ik de hemel dichterbij. Dan vind ik vrede, rust en blijdschap in het Woord van God.<\/p>\n\n\n\n
Na de dienst kwam een vriend eten. Mooie gesprekken over het leven, over God, en ook over mijn ziekte. Ik kon antwoorden geven. Maar die vragen brengen mij ook zelf weer tot nadenken. Het gesprek bleef doorgaan, ook toen ik even moest rusten. Mijn lichaam trekt op zulke dagen aan de noodrem. Dan moet ik toegeven aan de zwakte. Maar zelfs daarin \u2013 in de stilte van rust \u2013 is God er. Zoals Psalm 23 zegt:<\/p>\n\n\n\n
\u201cHij doet mij neerliggen in grazige weiden, Hij leidt mij zachtjes naar stille wateren.\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u2019s Avonds aten Andrea en ik samen. Een eenvoudig moment, maar vol liefde. Samen zijn. Knuffelen. En ineens voelde ik de drang om Andrea even vast te houden, mijn hand op haar nek te leggen \u2013 niet om iets te zeggen, maar om te laten voelen dat alles goed is. Geborgenheid, zonder woorden. Liefde die tastbaar wordt.<\/p>\n\n\n\n
Later, toen zij even boven was, begon het denken weer. De vragen. De onzekerheid. De tweede chemokuur komt eraan. En ik weet: God is bij mij. Hij geneest. Hij is mijn rust. En toch\u2026 ben ik mens. En mensen twijfelen soms. Niet omdat het geloof zwak is, maar omdat het lichaam lijdt. Omdat we afscheid vrezen.<\/p>\n\n\n\n
Mijn grootste strijd is misschien niet de ziekte zelf, maar de gedachte aan afscheid. Want ik wil niet weg. Ik wil leven. Ik wil liefhebben. Ik wil God grootmaken, niet vanuit de hemel \u2013 maar hier, nu, in dit leven.<\/p>\n\n\n\n
Toch weet ik: als het anders gaat, als mijn lichaam bezwijkt, dan blijft mijn geest leven. Dan is mijn ziel veilig in Zijn hand.<\/p>\n\n\n\n
Zoals Paulus schreef:<\/p>\n\n\n\n
\u201cWant ik ben verzekerd dat noch dood noch leven, noch engelen noch machten, noch tegenwoordige noch toekomstige dingen\u2026 ons zal kunnen scheiden van de liefde van God, die in Christus Jezus is, onze Heere.\u201d \u2013 Romeinen 8:38-39<\/p>\n\n\n\n
En daarom houd ik vast. Niet aan antwoorden, maar aan Hem. Aan de liefde die blijft, wat er ook gebeurt.<\/p>\n\n\n\n
Heer,<\/p>\n\n\n\n
U die ons wekt in de stilte van de ochtend,<\/p>\n\n\n\n
U die aanwezig bent in de aanbidding, in de kerk,<\/p>\n\n\n\n
in de gesprekken en zelfs in de vermoeidheid.<\/p>\n\n\n\n
Dank U dat U zo dichtbij bent.<\/p>\n\n\n\n
Dank U dat U mijn rust bent, mijn kracht, mijn hoop.<\/p>\n\n\n\n
Ik leg mijn leven in Uw handen \u2013 met mijn vreugde, mijn vragen,<\/p>\n\n\n\n
mijn ziekte en mijn verlangen om te leven.<\/p>\n\n\n\n
Heer, ik wil leven tot Uw eer.<\/p>\n\n\n\n
Ik wil liefhebben, dienen, aanbidden.<\/p>\n\n\n\n
En als de weg zwaar is, draag mij dan.<\/p>\n\n\n\n
Als ik twijfel, spreek dan Uw Woord van leven in mijn hart.<\/p>\n\n\n\n
En als ik bang ben, herinner mij dan aan Uw belofte:<\/p>\n\n\n\n
dat niets mij zal scheiden van Uw liefde.<\/p>\n\n\n\n
In Jezus\u2019 naam.<\/p>\n\n\n\n
Amen.<\/p>\n\n\n\n
Met liefde \u2764\ufe0f Ico<\/p>\n\n\n\n
Goedemorgen <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Soms komt er ineens een besef binnen. Een stille zekerheid, een fluistering van God. Vanmorgen was zo\u2019n moment. Ik werd wakker voordat Andrea wakker werd, en in die stilte vond ik iets heiligs. Niet de stilte van leegte, maar de stilte die gevuld is met Zijn aanwezigheid. Ik mocht aanbidden, gewoon daar in mijn gedachten, […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-260","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-dagboek"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/icoabis.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/260","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/icoabis.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/icoabis.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/icoabis.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/icoabis.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=260"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/icoabis.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/260\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":261,"href":"https:\/\/icoabis.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/260\/revisions\/261"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/icoabis.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=260"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/icoabis.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=260"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/icoabis.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=260"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}