<\/p>\n\n\n\n
\u201cIk zal U loven, HEERE, met heel mijn hart, ik zal al Uw wonderen vertellen.\u201d \u2013 Psalm 9:2<\/p>\n\n\n\n
Ja, daar zit je dan. Zoals ik het wel eens noem: de day after. De dag na gisteren. En een dag later kan veel gebeuren.<\/p>\n\n\n\n
Ik werd wakker om kwart over vier. Klaarwakker. En ik dacht: je kunt gaan liggen draaien, schaapjes tellen, of je kunt God aanbidden. En ik koos voor het laatste. Want aanbidding brengt rust in mijn hart. God aanbidden maakt me blij. Hij maakt me blij, zelfs als ik niet helemaal weet wat er komen gaat. En ook al gaf Hij me soms opdrachten die zwaar voelen, toch blijf ik ze aannemen. Want Hij zei niet: \u201cAls je een bepaalde gave hebt, verkondig dan het evangelie.\u201d Hij zei: \u201cVerkondig het evangelie.\u201d Punt. En dus doe ik dat. Ook als ik wakker lig. Ook als het stil is.<\/p>\n\n\n\n
Om kwart voor negen gingen Andrea en ik naar de bidstond. En daar gebeurde iets moois. Er werd gebeden voor een lieve broer, iemand legde zijn hand op hem. Er werd voor hem gebeden. Over openbaring, over zijn leven. En terwijl dat gebeurde, hoorde ik ineens muziek. God zei zacht in mijn hart: Ik hoef geen vacature te plaatsen. En ik zag dat mijn lieve broer even overgenomen werd door een lieve zus. Ze stond achter de toetsen. En ik dacht: wauw, er is een nieuwe toetseniste opgestaan.<\/p>\n\n\n\n
Het was niet alleen dat ze speelde, het was h\u00f3\u00e9 ze speelde. Als je speelt uit eigen kracht, hoor je hetzelfde geluid, maar het komt anders binnen. En nu hoorde ik: dit is uit de Geest. Dit is aanbidding. Het raakte me. Er was iets nieuws geboren.<\/p>\n\n\n\n
In die bidstond ervoer ik dat God ons riep in een nieuw seizoen. Een seizoen van rust. Een tijd waarin je mag wandelen met God. Niet jagen, maar ontvangen. Vertrouwen. Zoals kinderen die zonder zorgen spelen. Iemand deelde een beeld van spelende kinderen, die zich geen zorgen maakten. En ik zag het ook: kinderen die zonder aarzelen dwars door een fontein renden. Vol vertrouwen. Maar de volwassenen \u2013 die liepen er naartoe, trokken hun schoenen uit, testten eerst het water\u2026 bang dat het te koud was.<\/p>\n\n\n\n
En ik hoorde God zeggen: \u201cLaat je onderdompelen. In Mijn Geest. In Mijn gedachten.\u201d Hij wil niet dat we voorzichtig proeven, maar dat we ons overgeven.<\/p>\n\n\n\n
Na de bidstond gingen we even naar huis, en daarna naar het ziekenhuis. Mijn been moest gezwachteld worden en ze hebben mijn maten opgenomen voor een steunkous. Zodat ik minder vaak hoef terug te komen. Daarna liepen we langs de kapper. Ik noem het maar de kankerkapper. Ik vroeg: \u201cHeb je tijd om te knippen?\u201d Ze zei: \u201cNiet om echt te knippen, wel om te scheren.\u201d Dus ik ging zitten.<\/p>\n\n\n\n
En daar gebeurde het. De tondeuse ging eroverheen. Mijn haar viel. En het deed wat met me. Ik moest huilen, maar hield me in. Andrea ook. Die zuchtte diep. Het raakte haar net zo. En de kapster\u2026 zij was minstens zo ge\u00ebmotioneerd als ik. Maar uiteindelijk was het gedaan. Ik had het losgelaten.<\/p>\n\n\n\n
Ik had mezelf nog voorgenomen: ik ga altijd een pet dragen. Niemand mag dit zien. Ik had zelfs Andrea verteld wat ze moest doen als ik er straks misschien niet meer ben \u2013 wat ze dan met mijn haar moest. Maar ik liep dat ziekenhuis uit zonder muts, zonder pet.<\/p>\n\n\n\n
En weet je? Ik voelde me vrij. Ik heb foto\u2019s gestuurd naar mijn kinderen. En ik dacht: hallo, het is maar haar. Waarom zou ik me daar druk om maken, als ik zie hoe deze wereld eraan toe is? Een wereld vol ziekte, een wereld waar Jezus ons roept: \u201cBid voor de zieken.\u201d En dan zit ik me druk te maken om wat haren die misschien ooit terugkomen.<\/p>\n\n\n\n
Ja, gisteren was het bijna paniek. Maar vandaag? Vandaag was het de glorie van God. En dat wil ik blijven verkondigen. Niet alleen als het goed gaat. Maar juist ook als het moeilijk is. Want Hij is erbij. Altijd.<\/p>\n\n\n\n
Hij liet me die gedekte tafel zien vorige week. Mensen die me liefhebben, die me verrassen. Dat is liefde. Liefde zoals God het bedoeld heeft.<\/p>\n\n\n\n
Dus kijk om je heen. Kijk naar je buren. Misschien is er iemand die al weken geen bezoek kreeg. Bak een appeltaart. Klop op de deur. Zeg: \u201cWil je een stukje?\u201d Nodig iemand uit in je tuin. Maak het gezellig. Breng licht. Breng liefde.<\/p>\n\n\n\n
Want zelfs op de day after is er zoveel reden tot dankbaarheid. Zoveel reden om te zeggen: God is goed. Altijd.<\/p>\n\n\n\n
Heer,
Dank U voor Uw nabijheid \u2013 op stille ochtenden, in de bidstond, in de kappersstoel.
Dank U dat U mij ziet, zelfs als ik mijzelf even niet durf te laten zien.
Vul mij opnieuw met Uw Geest.
Laat mij wandelen als een kind: vol vertrouwen.
Help mij om Uw liefde uit te delen, ook als ik breekbaar ben.
En laat mij nooit vergeten: U bent erbij.
Altijd.
Amen.<\/p>\n\n\n\n
Met liefde \u2764\ufe0fIco<\/p>\n\n\n\n
Goedemorgen<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
\u201cIk zal U loven, HEERE, met heel mijn hart, ik zal al Uw wonderen vertellen.\u201d \u2013 Psalm 9:2 Ja, daar zit je dan. Zoals ik het wel eens noem: de day after. De dag na gisteren. En een dag later kan veel gebeuren. Ik werd wakker om kwart over vier. Klaarwakker. En ik dacht: je […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-47","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-dagboek"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/icoabis.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/47","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/icoabis.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/icoabis.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/icoabis.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/icoabis.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=47"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/icoabis.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/47\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":48,"href":"https:\/\/icoabis.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/47\/revisions\/48"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/icoabis.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=47"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/icoabis.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=47"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/icoabis.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=47"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}