Zaterdagavond. Ik ben weer thuis. Uitgeput, maar dankbaar. De afgelopen dagen in het ziekenhuis waren heftig. En toch wil ik nu, terwijl de stilte van thuis mij omringt, getuigen van Gods trouw. Want Hij was erbij. In alles.<\/p>\n\n\n\n
Donderdag begon met chaos. Hevige pijn, niet meer te negeren. Onderzoek volgde, en al snel werd ik doorgestuurd naar de oncologie. Daar begrepen ze de ernst van de situatie. Zonder omwegen werd besloten: we gaan direct beginnen met de chemo-kuur. Ik had geen tijd om zenuwachtig te worden. Geen tijd voor paniek. En vreemd genoeg\u2026 voelde ik vrede.<\/p>\n\n\n\n
Ik legde mijn leven in Gods hand en zei:
\u201cHeer, als U zo wil genezen, dan moet het maar zo.\u201d<\/p>\n\n\n\n
Ze maakten een MRI van mijn bekken, op zoek naar de oorzaak van die intense pijn. De beelden toonden beknellingen van zenuwen. Dat verklaarde alles. De pijn, de uitputting, de verwarring. Ze stelden voor om eventueel te bestralen in Utrecht. Maar daar zaten risico\u2019s aan: de plek lag dicht bij de darmen. Er zou schade kunnen ontstaan. En toen bad ik:
\u201cHeer, wat moet ik doen?\u201d
En in dat gebed kwam rust. Geen spectaculaire openbaring, maar een innerlijk weten: Wacht af. Laat de chemo zijn werk doen.<\/p>\n\n\n\n
Die keuze gaf me vrede. Niet zonder zorgen \u2014 chemo is geen kleine ingreep. Wat ze erin spuiten raakt ook wat nog goed is. Maar ik wist: God stuurt mee.<\/p>\n\n\n\n
Vrijdag kwam vreugde.
Mijn kinderen kwamen langs. Niet allemaal tegelijk, we hadden een planning gemaakt. En het was mooi. Echte gesprekken. Liefde die stroomde. Verbondenheid, ondanks de ziekenhuisbedden, de infusen, de slaperigheid. Ik kon spreken over God, over vertrouwen, over hoop. En wat ik uitsprak, werd gevoeld: ze zagen het in mij. Rust. Geloof. Licht in het midden van de storm.<\/p>\n\n\n\n
Vrijdagavond kon ik niet slapen. Uitgeput lag ik daar. Ik bad tot God:
\u201cLaat me alsjeblieft slapen\u2026\u201d
Het bleef stil. Tot ik ineens een fluitend stemmetje hoorde in mij: \u201cDruk op die knop.\u201d
Ik drukte op de rode knop. De zuster kwam.
\u201cWat kan ik voor u doen?\u201d
Ik zei: \u201cIk wil slapen.\u201d
Ze gaf me een slaappil. En ik viel in slaap.<\/p>\n\n\n\n
Ook dat is God. Hij gebruikt mensen. Een zuster. Een pilletje. Een zacht stemmetje in je hart. En zo laat Hij zien: Ik ben bij je, ook nu. Ook hier.<\/p>\n\n\n\n
Zaterdag mocht ik getuigen.
Ik sprak met mensen. Vertelde hoe God werkt. Vertelde over vertrouwen, over vrede te midden van ziekte. Ze waren verbaasd. \u201cHoe kun je zo rustig zijn, hier op de oncologie-afdeling?\u201d
En ik wist: het is niet van mijzelf. Het is Christus in mij.<\/p>\n\n\n\n
De oncologie-afdeling is zwaar. Je ziet het in de ogen van mensen. Veel zijn er ziek. Sommigen sterven. Dat weet je. En toch \u2014 temidden van al die gebrokenheid, mocht ik daar getuige zijn van hoop. Van licht. Van leven.<\/p>\n\n\n\n
En nu ben ik thuis.
Uitgeput.
Maar dankbaar.
Dankbaar dat ik zondag naar de kerk mag. Mijn geestelijke thuis. Mijn familie in Christus. Daar waar ik hoor.<\/p>\n\n\n\n
\u201cLaat je gezicht niet afwenden van Mij. Als ik in nood ben, luister naar mij, beantwoord mij snel.\u201d
\u2014 Psalm 102:3<\/p>\n\n\n\n
\u201cEn Jezus zei: \u2018Kom!\u2019 En Petrus stapte uit de boot, liep over het water en kwam naar Jezus toe.\u201d
\u2014 Matte\u00fcs 14:29<\/p>\n\n\n\n
Heer,
U was erbij \u2014
toen ik pijn had,
toen ik in paniek was,
toen ik een beslissing moest nemen.
U was erbij \u2014
toen ik bad,
toen ik getuigde,
toen ik niet kon slapen.
Dank U, dat U mij optilt,
mij bij de hand neemt,
en zegt:
Kijk naar Mij. Niet naar de storm.
Heer, ik wil U blijven aankijken,
en over het water lopen,
zoals Petrus.
Amen.<\/p>\n\n\n\n
Met liefde \u2764\ufe0f Ico<\/p>\n\n\n\n
Goedemorgen<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Zaterdagavond. Ik ben weer thuis. Uitgeput, maar dankbaar. De afgelopen dagen in het ziekenhuis waren heftig. En toch wil ik nu, terwijl de stilte van thuis mij omringt, getuigen van Gods trouw. Want Hij was erbij. In alles. Donderdag begon met chaos. Hevige pijn, niet meer te negeren. Onderzoek volgde, en al snel werd ik […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-80","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-dagboek"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/icoabis.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/80","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/icoabis.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/icoabis.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/icoabis.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/icoabis.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=80"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/icoabis.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/80\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":81,"href":"https:\/\/icoabis.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/80\/revisions\/81"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/icoabis.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=80"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/icoabis.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=80"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/icoabis.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=80"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}