Het is nu 2 dagen dat Ico niet meer dagelijks schrijft. Zelfs ik mis dat.
Hij is te moe. Zijn lichaam is moe. En dat is pijnlijk om te zien. Hij heeft veel pijn, en zelfs met de morfinepomp is die nog niet onder controle. Soms kan ik alleen maar naast hem zitten, zijn hand vasthouden, en bidden dat de Heer hem rust en verlichting geeft.

En toch zijn er lichtpuntjes. Ik ben zó dankbaar dat we nu een koppelbed hebben in de woonkamer. We liggen weer echt naast elkaar. Niet meer de één op de bank en de ander in het bed, maar gewoon samen, dicht bij elkaar. Dat voelt kostbaar, als een geschenk uit Gods hand.

Lichtpuntjes zijn ook (klein) kinderen die even langskomen. Die even bij Ico in het grote bed kruipen, gewoon om even samen te zijn.
Vrienden die even de hond uitlaten omdat ik Ico niet meer alleen durf te laten.
Kids die even een boodschapje meenemen.
Lieve gebeden en berichtjes van zovelen ( dank, dank, dank!)

Ook zijn we enorm dankbaar voor het telefoontje van de geneticus. De BRCA2-mutatie die Ico draagt, zit alleen in zijn tumor en niet in zijn bloed. Het stopt bij hem! Het gaat niet door naar zijn kinderen. Wat een opluchting, wat een last die daarmee van onze schouders valt. Halleluja, prijs de Heer!

De dagen blijven zwaar. De vermoeidheid, de pijn, de misselijkheid die soms zo erg wordt dat het overgaat in overgeven. Het is verdrietig om Ico zo te zien lijden. Maar dwars door dit alles ervaren we dat God erbij is. Hij draagt. Hij is de bron van onze kracht, de vrede in ons huis, en de liefde die ons samenhoudt. Vertrouw altijd op de Here God, want de Oppermachtige Here is uw eeuwige toevlucht.’ Jesaja 26:4

En dat doen we! We blijven vertrouwen op Hem!

Voor Ico bid ik om rust, om een pijnvrij lichaam. Voor ons samen bid ik om vrede, welke weg God ook kiest. En boven alles blijf ik bidden:

“Heer, U wil geschiede. Houd ons vast. U bent onze Rots, nu en voor altijd.”

Trouwe Vader,
wij komen tot U met een dankbaar hart voor de liefde en nabijheid die we elke dag mogen ervaren. Dank U dat de mutatie stopt bij Ico en niet doorgaat naar de kinderen. Wat een groot geschenk is dat.

Heer, we bidden nu vooral voor Ico. Geef hem rust in zijn lichaam en vrede in zijn hart. Neem de pijn weg, omring hem met Uw zachte aanwezigheid. Geef ons samen momenten van nabijheid en liefde, ook in de kleine dingen – een hand vasthouden, samen ademhalen, elkaar voelen.

Heer, U wil geschiede. Wij vertrouwen U, want U bent onze Rots onze toevlucht voor altijd.

In Jezus’ Naam,
amen.

Met een lieve groet van Ico ❤️

Andrea

Goedemorgen😉

Beste strijders, medestrijders, bidders, en allen die trouw meelezen,

De laatste tijd merk ik dat mijn lichaam zwakker is geworden. Ik voel dat het steeds meer moeite kost om iedere dag een stukje te schrijven en dat gaat mij niet in de koude kleren zitten. Het is niet dat ik niet wil – mijn hart verlangt ernaar om Gods woorden te delen – maar mijn lichaam trekt het niet altijd meer.

Dat doet pijn om toe te geven, maar tegelijk geloof ik dat ook hierin een weg van God ligt. Soms is onze opdracht niet om te blijven rennen, maar om stil te vallen, om rust te nemen, en om juist in die zwakheid Gods kracht te ervaren.

Paulus schrijft: “Mijn genade is u genoeg, want Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht.” 2 Korintiërs 12:9”. 

Dat vers komt voor mij dichtbij. Want waar ik leeg raak, kan Hij vullen. Waar ik moe word, kan Hij vernieuwen. Waar ik niet meer schrijven kan, kan Zijn Geest spreken – misschien wel krachtiger dan woorden.

Daarom vraag ik jullie om gebed. Bid dat mijn lichaam weer kracht mag ontvangen, dat mijn energie hersteld wordt. Maar bid ook dat ik, juist in deze tijd van moeheid en pijn, mag blijven zien hoe God werkt. Want ook dit is een weg: leren rusten, leren vertrouwen, leren ontvangen.

Misschien schrijf ik de komende tijd niet elke dag een stukje. Maar blijf gerust kijken op mijn pagina; wanneer God mij de woorden geeft, zal ik ze met jullie delen.

(En als het te lang duurt, zal Andrea jullie -zonodig- een update geven)

Wat ik jullie wil meegeven, is dit: blijf elkaar dragen. Blijf bidden voor elkaar, bemoedig elkaar, maak elkaar blij, bezoek elkaar, heb elkaar lief. Want dáár is God aanwezig – in de liefde, in de gemeenschap, in de kleine daden van trouw.

Heer, trouwe Vader,

U bent onze kracht als wij zwak zijn,

U bent ons licht als wij in donkerheid wandelen,

U bent onze vrede als onrust ons hart vult.

Ik bid U, Vader, wilt U mijn lichaam aanraken. Geef mij nieuwe kracht, nieuwe energie, nieuwe adem. Wilt U mij leren rusten in Uw aanwezigheid, zodat ik niet leef vanuit mijn eigen kunnen, maar vanuit Uw overvloed.

Heer, ik bid voor iedereen die dit leest. Voor strijders die moe zijn, voor bidders die volharden, voor mensen die zich afvragen of hun gebed wel iets uitmaakt. Wilt U ons allemaal vervullen met de zekerheid dat U ons hoort, dat U ons ziet, dat U dichtbij bent.

Leer ons elkaar dragen, elkaar bemoedigen, elkaar liefhebben, zoals U ons hebt liefgehad. Vul ons met Uw Geest, zodat wij licht mogen zijn in deze wereld.

En Heer, als mijn woorden even stilvallen, laat dan Uw Woord des te krachtiger spreken in de harten van hen die lezen. Want U bent groter dan woorden, U bent meer dan papier, U bent het levende Woord dat nooit zwijgt.

Wij vertrouwen U. Wij danken U.

In Jezus’ naam.

Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Vanmorgen stonden Andrea en ik al vroeg samen op. Op zoek naar God. Op zoek naar rust. Op zoek naar zegen. En we weten: die kunnen we alleen van Hem ontvangen. We baden samen, we luisterden, we vroegen om kracht voor deze dag en om genezing.

Het is soms confronterend om te merken dat mijn lichaam achteruitgaat. Voor het eerst sliep ik beneden, en dat voelde voor mij niet prettig. Het zijn tekenen van achteruitgang, terwijl ik zo graag vooruit wil. 

Dan neem ik een besluit: ik wil met de rolstoel naar de kerk. En ik wil de dag geven aan God, in mijn doen en laten.

Vandaag was ook mijn verjaardag. De dag begon met een felicitatie, toegezongen door een lieve vriend die de hond al vroeg kwam uitlaten. Daarna volgde er een felicitatie in onze dierbare gemeente, waar de meesten verrast waren dat ik er was. Maar de beste plek om te zijn is in het huis van mijn Vader hier op aarde. 

Na even gerust te hebben kwamen al onze kinderen en mijn moeder, één voor één met zijn of haar gezin. Van twaalf uur tot half negen ’s avonds was het huis gevuld met kinderstemmen. 

Wel met 2 pauzes er in zodat ik even kon bij tanken. 

Vreugde en liefde, maar ook een ondertoon van verdriet. Want medisch gezien zal dit waarschijnlijk mijn laatste verjaardag op aarde zijn. Vandaag was er liefde. En dat was goed.

Ik had niet om cadeaus gevraagd. Toch werd ik verrast. Gisteren al, met een maaltijd uit ons favoriete visrestaurant. Vandaag met lieve blijken van waardering . Het waren zegeningen, geschenken van God, verpakt in menselijke liefde.

En dan lees ik:

“Dit is de dag die de Here heeft gemaakt. Laten wij juichen en ons verheugen.”

Psalm 118:24, HTB

Ja, vandaag was een dag om dankbaar te zijn. Een dag vol liefde, vreugde en genade. En morgen is er weer een dag. Een dag die God geeft. Een dag om dichter bij Hem te komen.

Heer, dank U wel voor de dag van vandaag. Dank U wel voor de liefde van onze kinderen, voor de zorg van Andrea, voor de verrassingen en kleine geschenken die mijn hart hebben geraakt. Dank U wel voor de kracht om dit samen te beleven.

Heer, ik leg ook de dag van morgen in Uw handen. U geeft ons elke dag opnieuw als een geschenk. Leer mij om te leven in Uw vreugde, ondanks pijn en achteruitgang. Leer mij te zien dat U mijn leven draagt, elke dag opnieuw.

Zegen ons gezin, onze kinderen en kleinkinderen. Laat hen Uw liefde ervaren en vervul hun hart met hoop. En laat ons nooit vergeten dat elke dag die U geeft een dag van genade is.

In Jezus’ naam,

Amen.

Langs deze weg wil ik iedereen heel hartelijk bedanken voor alle lieve berichtjes en verjaardagswensen. 

Super kostbaar!

Of zoals mijn vrouw zou zeggen: tienduizend redenen tot dankbaarheid!

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen

Wat een dag vol liefde heb ik mogen ontvangen. Al vroeg begon het: samen wakker worden met Andrea, samen bidden, samen onze dank uitspreken voor de nacht die achter ons lag. Een nacht die eerst wat onrustig begon, maar uiteindelijk rustig werd – een geschenk van God. Het was bijzonder om die eerste nacht met de morfinepomp goed door te komen. We waren er wat huiverig voor, maar ook daar zagen we Gods trouw.

Door de dag heen kwamen er zoveel tekenen van liefde. Een vriend die vrolijk de hond uitliet en blij thuiskwam met verhalen over een nieuw album van Mariah Carey met allemaal christelijke nummers. Zo mooi dat enthousiasme! Een broeder uit de kerk die moed en blijdschap bracht – en een heerlijke bananensoes, waar ik inmiddels bijna beroemd om word. Mijn dochter en kleindochter die even een kus en een knuffel kwamen brengen. Een appje van een lieve vriendin dat er een cadeautje voor de deur lag. Vrienden die een cadeautje kwamen brengen…..Allemaal liefde!

Daarna was er een gat van 5,5 uur dat ik kennelijk knock-out ben geweest en met geen mogelijkheid wakker gemaakt kon worden. Een bezoekje van de wijkverpleegkundige is totaal langs me heen gegaan. Dat mijn lieve vrouw al die tijd naast me heeft gezeten en mijn hand vast hield ook. 

Daarna was het mijn zoon David die naast me zat, mijn hand vasthield en lieve woorden sprak. Wat ben ik dankbaar als ik hoor hoe mijn kinderen over mij praten. Dat geeft me een wauwgevoel.

Maar het meest bijzondere cadeau van deze dag was toch wel het verjaardagseten van de Seafood Bar, namens al mijn kinderen. Twee dochters kwamen binnen met tassen vol heerlijke gerechten, speciaal voor Andrea en mij. Geen simpel etentje in een restaurant, maar een feestmaal thuis. Er werd een kaarsje aangestoken, de tafel mooi gedekt, en opeens voelde ons huis als een romantisch en warm restaurant, vol liefde. We hebben genoten – van het eten, maar nog meer van de liefde die erachter zat. Wat een verrassing, wat een zorgzaamheid, wat een feest van verbondenheid.

Later kwam nog een dochter langs, gewoon om even te knuffelen, samen thee te drinken en even tijd te delen. Kleine momenten die groots zijn. Al die dingen samen maakten deze dag tot een tastbaar bewijs van Gods liefde. Een liefde die door mensen heen werkt – door Andrea, door onze kinderen, door vrienden – en die mijn hart diep raakt.

“Zie, hoe groot is de liefde die de Vader ons gegeven heeft: dat wij kinderen van God worden genoemd – en dat zijn wij ook!”

– 1 Johannes 3:1

Heer, wat een liefde hebt U vandaag laten zien. In het wakker worden naast Andrea, in de zorg van onze kinderen, in de bemoediging van vrienden, en in het feestelijke eten waarmee mijn kinderen mij verrasten. Dank U voor deze tekenen van Uw goedheid, die mij laten zien hoe diep en breed Uw liefde is. Zegen Andrea, onze kinderen en allen die mij zo trouw omringen. Laat ik in al deze momenten steeds U blijven zien – de Bron van alle liefde.

En dank U wel dat ik vandaag (zondag) jarig mag zijn en dit mag vieren met onze kinderen.

Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen 

Vandaag is het vrijdag. Vanmorgen zat ik met een goede vriend in mijn tabernakeltje. Samen spraken we over God, baden we en genoten we van Zijn aanwezigheid. Hoe dierbaar is het om Hem, mijn beste Vriend, samen met een broeder te zoeken.

Toch begon de dag zwaar. De pijn was heftig en de medicatie hielp nauwelijks. Vanmiddag kwam de huisarts met een palliatieve arts en werd er besloten dat ik een morfinepomp moest krijgen. Sindsdien merk ik dat ik nog vaker wegdommel, soms verward wakker word en niet altijd helder kan volgen wat er om me heen gebeurt.

Eind van de middag kwam mijn dochter met haar kinderen. Ze vroeg zich af of ik morgen nog wel aanspreekbaar zou zijn. Ze is verpleegkundige die met palliatieve mensen heeft gewerkt en dus wel wat ervaring hierin heeft. Hierdoor zijn in de avond al onze kinderen en ook wat aanhang langs gekomen. Ook mijn moeder werd gehaald. Het was intens – er werd gelachen en gehuild, maar boven alles voelde ik hun liefde. Ik zag ook hun verdriet, hun vragen en hun zorg. En ja, er leeft spanning: hoe zal ik er morgen of overmorgen bij zijn? Zal ik mijn verjaardag nog bewust meemaken?

Ik weet één ding zeker: God is erbij. Hij draagt mij. Ik mag mijn verlangens bij Hem neerleggen – mijn verlangen om nog met Andrea hand in hand door het leven te gaan, onze kinderen en kleinkinderen te zien opgroeien, samen God groot te maken in de gemeente en bij de bidstond, anderen te bemoedigen en naar Jezus te wijzen. Dat blijft mijn hartsverlangen. Maar boven alles mag ik zeggen: “Heer, Uw wil geschiede.”

Ik hou me vast aan de woorden van de psalmist:

“Zelfs al ga ik door een donker dal, ik ben niet bang, want U bent dicht bij mij, uw stok en uw staf beschermen en troosten mij.” Psalm 23:4, Het Boek

En ook aan de belofte van Jezus:

“Laat uw hart gerust zijn. Vertrouw op God en vertrouw ook op Mij. In het huis van Mijn Vader is plaats voor heel veel mensen. Als dat niet zo was, zou Ik het eerlijk tegen u hebben gezegd. Maar Ik ga erheen om alles voor u klaar te maken.” Johannes 14:1-2, Het Boek

Dat geeft mij rust. God heeft alles in Zijn hand. En of ik nu hier mag blijven of binnenkort veilig in Zijn armen word gesloten, ik weet dat Hij het allerbeste met mij voorheeft.

Gebed

Vader in de hemel,

dank U dat U mij draagt in dit zware seizoen. Dank U dat ik mag weten dat U mijn Herder bent, die mij leidt, beschermt en troost. Heer Jezus, ik vertrouw U mijn leven toe – mijn heden en mijn toekomst. Ik bid voor Andrea, onze kinderen en kleinkinderen: wees hun Trooster, geef hen vrede die alle verstand te boven gaat. Vul ons hart met hoop en met de zekerheid dat U altijd nabij bent. Uw wil geschiede, Heer, want Uw plan is volmaakt en U bent goed.

Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen 

Soms begin ik een dag met een gebed dat het een mooie dag mag zijn. Maar de werkelijkheid is dat ik wakker word met pijn, die niet loslaat. Mijn lichaam voelt zwak en ik merk dat het het moeilijk trekt. De kanker is actief en de zenuwpijn maakt het zwaar. Toch wil ik mijn blik niet alleen op de pijn richten, maar ook op God, die mijn toevlucht is.

‘Wees niet bang, want Ik ben met u. Kijk niet angstig om u heen, want Ik ben uw God. Ik zal u kracht geven en u helpen, Ik zal u overeind houden met mijn heilrijke rechterhand.’

‭‭Jesaja‬ ‭41‬:‭10‬ ‭HTB‬‬

Deze woorden spreken me aan. Ook al verandert de pijn niet meteen, ik weet dat God erbij is. Ik ervaar dat ik mag schuilen bij Hem, juist in de vroege ochtend. Daar vind ik rust.

Er zijn momenten dat ik me afvraag: is dit mijn laatste dag? Toch voel ik dat mijn verlangen nog groot is: ik wil kerst vieren met onze kinderen, de geboorte van de kleine meemaken, en het liefst nog jarenlang samen zijn met Andrea. Ik hoop en bid dat God mij die tijd geeft.

‘Maar de Here antwoordde telkens weer: ‘Mijn genade is genoeg voor u. Want kracht ontplooit zich ten volle in zwakheid.’ Daarom durf ik mij toch op mijn zwakheden te beroemen, omdat dan de kracht van Christus in mij gezien kan worden.’

‭‭2 Korinthiërs‬ ‭12‬:‭9‬ ‭HTB‬‬

Deze tekst geeft mij moed. Juist nu ik me zwak voel, mag ik ervaren dat Gods kracht zichtbaar wordt. Ik ben dankbaar dat ik ondanks de pijn toch gelukkig ben met God.

Als de pijn zwaar wordt, hoor ik de woorden van Jezus:

‘Als de lasten u drukken en u vermoeid bent, kom dan bij Mij. Ik zal u rust geven.’

‭‭Mattheüs‬ ‭11‬:‭28‬ ‭HTB‬‬

Ik kom bij Hem, met mijn last, met mijn zorgen, met mijn pijn. En telkens opnieuw ontvang ik Zijn rust.

Ik ben ook dankbaar voor de mensen om me heen. Voor iedereen die voor mij bidt, voor hen die de hond uitlaten of ons op een andere manier helpen. Voor mijn dochter en mijn moeder die even langskwamen. Het doet goed om familie dicht bij me te hebben.

De Bijbel zegt:

‘Als iemand ziek is, laat hij de leiders van de gemeente vragen bij hem te komen om met hem te bidden en hem namens de Here met olie te zalven.’

‭‭Jakobus‬ ‭5‬:‭14‬ ‭HTB‬‬

Ik weet: gebed is krachtig. Daarom vraag ik ook om gebed: dat de pijn mag afnemen, dat er herstel komt, dat ik nog mag genieten van het leven met mijn geliefden.

‘Ik ben ervan overtuigd dat niets ons kan scheiden van Gods liefde. De dood niet, het leven niet, engelen niet, bovenaardse krachten niet, de dingen van vandaag niet, de dingen van morgen niet. Nee, er is geen enkele kracht die dat kan. Hoe hoog we zijn gestegen of in welke diepte wij ons ook bevinden, niets in de hele schepping kan ons scheiden van Gods liefde, die ons gegeven is in Christus Jezus, onze Heer.’

‭‭Romeinen‬ ‭8‬:‭38‬-‭39‬ ‭HTB‬‬

Heer, mijn Vader,

U weet hoe zwaar mijn lichaam het heeft. U ziet mijn pijn, mijn zenuwen die branden, mijn kracht die wegebt. Toch wil ik bij U schuilen. Ik vraag U om verlichting, om genezing, om wijsheid voor de artsen die mij behandelen.

Heer, geef dat ik de pijn draag met Uw kracht, en als het Uw wil is, neem die pijn van mij weg. Ik wil nog genieten van mijn kinderen, van mijn kleinkinderen, van Andrea. Ik verlang ernaar om samen kerst te vieren, om nog vele dagen van liefde te ontvangen en te geven.

Dank U dat U mij nooit loslaat. Dank U dat niets mij kan scheiden van Uw liefde. Heer Jezus, ik kom tot U zoals ik ben: vermoeid en belast. Geef mij rust. Heilige Geest, draag mij vandaag, vannacht, en in de komende dagen.

Ik vertrouw op U, Heer.

Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen 

De dag begon rustig. Samen luisteren naar Wilma, samen bidden voor elkaar, voor onze kinderen en voor blijdschap in ons leven. Dat zijn momenten die kostbaar zijn: eenvoudig, maar rijk in Gods aanwezigheid.

Later, in gesprekken met anderen, merk ik hoe waardevol het is om gedachten en geloof te delen. Soms houd ik dingen voor mezelf omdat ik bang ben dat het misschien “mijn ideeën” zijn, maar telkens weer besef ik: God is een God van liefde. Hij geeft wijsheid om te spreken en om te zwijgen, maar bovenal om Zijn stem te herkennen in de eenvoud.

Dat werd ook zichtbaar in iets kleins: een jong kind dat tegen onze 18-jarige hond-uitlater zei: “Goedemiddag meneer, hoe gaat het met u?” Het raakte hem diep en het gaf hem een grote glimlach. Want soms spreekt God in zulke kleine momenten. Door de woorden van een kind, door een vriendelijke blik, of door een onverwachte ontmoeting. Jezus zelf zei:

‘Jezus zag het en nam hun dat kwalijk. ‘Laat die kinderen toch bij Mij komen,’ zei Hij. ‘Houd ze niet tegen, want het Koninkrijk van God is juist voor wie is zoals zij.’

‭‭Marcus‬ ‭10‬:‭14‬ ‭HTB‬‬

In die eenvoud ligt een diepe waarheid. God spreekt niet altijd door grote wonderen of machtige daden, maar vaak door zachte stemmen, door gebaren van liefde, door gewone momenten die ons hart raken.

Wij geloven in genezing, wij geloven in de kracht van gebed. En toch zien we dat het niet altijd gebeurt zoals wij hopen. Maar dat ontslaat ons niet van bidden, integendeel:

‘Bid onophoudelijk.’

‭‭1 Thessalonicenzen‬ ‭5‬:‭17‬ ‭HTB‬‬

God hoort elk gebed. Soms schenkt Hij genezing hier, soms geeft Hij de volheid daarvan pas in Zijn eeuwigheid. Maar altijd blijft Hij de God die nabij is, de God die spreekt, de God die troost en draagt.

En daarom wil ik je bemoedigen om vast te houden aan die eenvoud. Blijf bidden. Blijf luisteren. Blijf letten op die kleine momenten waarin God Zijn stem laat horen. Want daarin ligt vaak meer kracht en liefde dan we beseffen.

Heer Jezus,

Dank U dat U spreekt, ook vandaag, in eenvoud en liefde. Dank U dat U ons leert om te zien en te horen in de kleine dingen – door de lach van een kind, door een ontmoeting, door Uw Woord. Heer, wij bidden voor genezing: voor onszelf, voor onze geliefden, voor allen die lijden. Wij weten dat U de God bent die redt, die geneest, die leven geeft, nu en voor eeuwig. Geef ons volharding om te bidden zonder ophouden, vertrouwen zonder twijfel, en vreugde in Uw nabijheid. Laat Uw vrede onze harten vullen en ons leiden.

In Jezus’ Naam.

Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen 

Het enige wat we van plan waren voor vandaag, was naar de bidstond te gaan. Maar toen ik wakker werd naast mijn vrouw, merkte ik hoe fijn het is om eerst gewoon even bij elkaar te kruipen, stil te zijn, en samen Gods rust te ervaren. Juist in die stilte voelde ik dat de nabijheid van God er was.

Jezus zegt: “‘Geef het Koninkrijk van God en het doen van zijn wil de hoogste plaats in uw leven. Al het andere zal u dan geschonken worden.’

‭‭Mattheüs‬ ‭6‬:‭33‬ ‭HTB‬‬

En dat deden we: we zochten Gods Koninkrijk, en meteen ervoer ik rust. Het haasten om naar de bidstond te gaan verdween. Ik wist: dit is belangrijker.

We kwamen iets te laat, maar zodra we binnenkwamen voelde ik Gods aanwezigheid. Samen bidden met broeders en zusters is zo kostbaar. Het doet me beseffen dat ik niet alleen ben. Zoals Jezus heeft beloofd: “Want als twee of drie mensen bij elkaar zijn omdat zij bij Mij horen, ben Ik bij hen.’’

‭‭Mattheüs‬ ‭18‬:‭20‬ ‭HTB‬‬

En dat voelde ik sterk – God was daar, bij ons.

Thuisgekomen mocht ik diezelfde rust vasthouden. Ik dommelde weg, keer op keer, bijna de hele dag. Het was alsof God me Zijn vrede gaf, precies zoals geschreven staat: “Mijn vrede laat Ik jullie na. Die vrede is heel anders dan die van de wereld. Wees dus nooit meer bang of ongerust.’

‭‭Johannes‬ ‭14‬:‭27‬ ‭HTB‬‬

’s Avonds kwam een vriend langs, iemand die ik draag in mijn hart. Als hij komt, maakt mijn hart een sprongetje van blijdschap. Samen praten we over het geloof, over het leven, over het verleden. En in dat alles hoop ik dat we samen God mogen ontmoeten, in Zijn rust en Zijn liefde.

Ook al is er ziekte, ook al zijn er tegenslagen, ik wil God blijven zoeken. Hij is de Maker van mijn leven, Hij is mijn toekomst, en uiteindelijk ook Degene naar wie ik terugkeer. Daarom wil ik klaar zijn. Ik wil leven in Zijn nabijheid, dag na dag.

Vader in de hemel,

dank U voor Uw nabijheid, die ik vandaag zo sterk mocht ervaren. Dank U voor de rust die U geeft, voor de gemeenschap met broeders en zusters, en voor de vreugde van vriendschap. Heer, leer mij steeds Uw Koninkrijk eerst te zoeken, en te rusten in Uw vrede. Help mij U trouw te blijven, ook in ziekte en tegenslag. Houd mijn hart dicht bij U, totdat ik eenmaal bij U thuis mag komen.

In Jezus’ Naam,

Amen

Met liefde ❤️ Ico

Gisteren (zondag) was een zware dag. De pijn was intens en er kwam een arts uit Amersfoort bij mij thuis. Ze besloten om de medicatie te verhogen, zowel tegen de pijn als tegen de zenuwklachten. Het zijn de gezwellen die groeien en meer beklemmen, en dat voel ik. Toch was er ook iets bijzonders: de arts en de chauffeur namen de tijd, luisterden echt, stelden vragen aan mij en aan Andrea. Ik dacht even: jullie kunnen toch ook weer gaan. Maar toen zeiden ze: “We zijn er ook om jullie te ondersteunen.” Dat raakte me.

Ik mocht ook mijn hoop delen: mijn hoop ligt niet in een arts of in medicijnen, maar in Christus. Dat is de zekerheid die mij draagt.

’s Avonds werd ik moe, heel moe. Om kwart over negen kon ik mijn ogen niet meer openhouden. Ik viel in slaap. Toen Andrea later bovenkwam, hebben we samen gebeden. We vroegen om rust — voor haar en voor mij — en om genezing hier op aarde. Want dat blijven we geloven en daarvoor blijven we pleiten.

De nieuwe dag begon anders: met blijdschap. Ik had een telefoontje van de oncologisch medisch verpleegkundig-specialist (wat een mond vol) al belde ze enkel om te vragen hoe het ging, om te checken of er goede afspraken gemaakt zijn met de huisarts,het was fijn haar even te spreken omdat ze hoort bij mijn proces. Volgende week belt ze nog een keer, gewoon omdat ze me wilt blijven ‘volgen’ vanuit relatie en dat voelt fijn.
Rond het middaguur kwamen mijn zoon en zijn vrouw. We spraken samen over God, over de hoop die wij hebben, over leven en ook over wat er gebeurt als ik er niet meer ben. Hele gewone vragen kwamen voorbij.Het zijn vragen die laten zien dat we samen onderweg zijn, maar ook dat we God nodig hebben om ons de juiste weg te wijzen.

Toch wil ik niet blijven hangen bij de dood. In Gods Woord staat dat genezing onderweg is. Het zij in de hemel of hier op de aarde. En dat is mijn geloof: ik hoef het alleen nog maar vol te houden, dan komt genezing. Dat geloof is niet mijn eigen verzinsel, het is het geloof dat de Bijbel ons geeft.

Daarom houd ik vast aan deze woorden:
• Jezus zegt: “Kom naar Mij, jullie die vermoeid en belast zijn, dan zal Ik jullie rust geven.” (Mattheüs 11:28)
• En God belooft: “Wees niet bang, want Ik ben met je; wees niet ontmoedigd, want Ik ben je God. Ik zal je sterken, Ik zal je helpen, Ik zal je steunen met mijn krachtige rechterhand.” (Jesaja 41:10)

Deze beloften maken dat ik verder kan, dat ik hoop bewaar, en dat ik bid dat ook anderen die hoop vasthouden.

Heer Jezus, ik kom tot U zoals ik ben: moe, vol pijn, maar ook vol hoop. Dank U dat U mij rust geeft, ook wanneer ik het zelf niet meer volhoud. Dank U dat U Andrea draagt en ons samen in Uw hand houdt. Zegen de artsen die het zo comfortabel mogelijk voor mij maken en geef hen wijsheid hoe dit te doen. Houd mijn kinderen en kleinkinderen dicht bij U, en leer ons allemaal om onze hoop op U te stellen. Heer, ik blijf bidden om genezing, want U bent de Geneesheer. Maar boven alles bid ik: laat Uw wil gebeuren en wees altijd dichtbij. In Jezus’ naam, amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen

De zondag is voor velen een dag van rust, maar vooral een dag van ontmoeting: ontmoeting met God, met Zijn gemeente, met familie. Ook al is het lichaam soms moe en zwak, het hart kan branden van verlangen om samen te komen in Gods huis. Dat is een diepe waarheid die we vaak terugvinden in de Bijbel.

In Psalm 84 klinkt dat verlangen zo helder:

‘Here van de hemelse legers, wat zijn uw woningen prachtig! Ik smacht van verlangen om bij U te komen. Mijn ziel en mijn lichaam zingen uw lof, de lof van de God die leeft.’

‭‭Psalmen‬ ‭84‬:‭2‬-‭3‬ ‭HTB‬‬

Dat verlangen herken je: het naar de kerk willen gaan, ook al zegt je lichaam “blijf thuis”. Toch is het samenzijn met de gemeente en het ervaren van Gods aanwezigheid in Zijn huis sterker dan de moeheid. En dat is niet vreemd, want de Heilige Geest wekt in ons die honger en dorst naar God.

Jezus Zelf zegt:

‘Want als twee of drie mensen bij elkaar zijn omdat zij bij Mij horen, ben Ik bij hen.’’

‭‭Mattheüs‬ ‭18‬:‭20‬ ‭HTB‬‬

Dat is het geheim van de gemeente: samen zingen, samen bidden, samen luisteren, en ervaren dat God zelf aanwezig is. Zelfs wanneer de energie ontbreekt, geeft Hij de kracht om toch te gaan – en te ontvangen.

‘Al zou ik geestelijk en lichamelijk bezwijken, mijn hart vertrouwt op God, Hij is mijn rots. Voor eeuwig houdt Hij mij vast.’

‭‭Psalmen‬ ‭73‬:‭26‬ ‭HTB‬‬

“Bezwijkt mijn lichaam en mijn hart, dan is God de rots van mijn hart en mijn erfdeel voor eeuwig.”

Zelfs wanneer de pap “op” is, blijft God onze kracht en onze bron. Hij begrijpt de moeheid en nodigt uit om steeds weer tot Hem te komen – in Zijn huis, maar ook thuis in de stilte.

En dan komt er die andere dimensie van de zondag: gemeenschap met kinderen en kleinkinderen. Een kop chocomel met slagroom in het bos bij Putten, het lachen van de kleinkinderen – dat zijn de momenten waar Gods goedheid doorheen straalt. Het is Zijn zegen die zichtbaar wordt in de kleine dingen.

Zoals Jakobus 1:17 zegt:

‘Alles wat goed en volmaakt is, wordt ons door God gegeven, Hij is de bron van alle licht. Hij is een en al licht en verandert nooit.’

‭‭Jakobus‬ ‭1‬:‭17‬ ‭HTB‬‬

De ontmoeting met God en met elkaar maakt de dag compleet. En zelfs wanneer het lichaam zegt: “genoeg”, kan het hart zeggen: “Dank U, Heer, voor Uw trouw.”

Heer, dank U dat U ons iedere zondag opnieuw roept naar Uw huis. Dank U voor het verlangen dat U in ons hart legt om U te zoeken en samen te zijn met Uw gemeente. U weet hoe ons lichaam soms moe en zwak is, maar U bent onze kracht en onze rots. Dank U voor de vreugde van familie, voor kinderen en kleinkinderen, en voor de kleine zegeningen van het leven. Heer, blijf ons leiden, blijf ons dragen, en vervul ons met Uw aanwezigheid, of we nu in Uw huis zijn of thuis in de stilte. In Jezus’ Naam.

Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen