Gisteren (zondag) was een zware dag. De pijn was intens en er kwam een arts uit Amersfoort bij mij thuis. Ze besloten om de medicatie te verhogen, zowel tegen de pijn als tegen de zenuwklachten. Het zijn de gezwellen die groeien en meer beklemmen, en dat voel ik. Toch was er ook iets bijzonders: de arts en de chauffeur namen de tijd, luisterden echt, stelden vragen aan mij en aan Andrea. Ik dacht even: jullie kunnen toch ook weer gaan. Maar toen zeiden ze: “We zijn er ook om jullie te ondersteunen.” Dat raakte me.

Ik mocht ook mijn hoop delen: mijn hoop ligt niet in een arts of in medicijnen, maar in Christus. Dat is de zekerheid die mij draagt.

’s Avonds werd ik moe, heel moe. Om kwart over negen kon ik mijn ogen niet meer openhouden. Ik viel in slaap. Toen Andrea later bovenkwam, hebben we samen gebeden. We vroegen om rust — voor haar en voor mij — en om genezing hier op aarde. Want dat blijven we geloven en daarvoor blijven we pleiten.

De nieuwe dag begon anders: met blijdschap. Ik had een telefoontje van de oncologisch medisch verpleegkundig-specialist (wat een mond vol) al belde ze enkel om te vragen hoe het ging, om te checken of er goede afspraken gemaakt zijn met de huisarts,het was fijn haar even te spreken omdat ze hoort bij mijn proces. Volgende week belt ze nog een keer, gewoon omdat ze me wilt blijven ‘volgen’ vanuit relatie en dat voelt fijn.
Rond het middaguur kwamen mijn zoon en zijn vrouw. We spraken samen over God, over de hoop die wij hebben, over leven en ook over wat er gebeurt als ik er niet meer ben. Hele gewone vragen kwamen voorbij.Het zijn vragen die laten zien dat we samen onderweg zijn, maar ook dat we God nodig hebben om ons de juiste weg te wijzen.

Toch wil ik niet blijven hangen bij de dood. In Gods Woord staat dat genezing onderweg is. Het zij in de hemel of hier op de aarde. En dat is mijn geloof: ik hoef het alleen nog maar vol te houden, dan komt genezing. Dat geloof is niet mijn eigen verzinsel, het is het geloof dat de Bijbel ons geeft.

Daarom houd ik vast aan deze woorden:
• Jezus zegt: “Kom naar Mij, jullie die vermoeid en belast zijn, dan zal Ik jullie rust geven.” (Mattheüs 11:28)
• En God belooft: “Wees niet bang, want Ik ben met je; wees niet ontmoedigd, want Ik ben je God. Ik zal je sterken, Ik zal je helpen, Ik zal je steunen met mijn krachtige rechterhand.” (Jesaja 41:10)

Deze beloften maken dat ik verder kan, dat ik hoop bewaar, en dat ik bid dat ook anderen die hoop vasthouden.

Heer Jezus, ik kom tot U zoals ik ben: moe, vol pijn, maar ook vol hoop. Dank U dat U mij rust geeft, ook wanneer ik het zelf niet meer volhoud. Dank U dat U Andrea draagt en ons samen in Uw hand houdt. Zegen de artsen die het zo comfortabel mogelijk voor mij maken en geef hen wijsheid hoe dit te doen. Houd mijn kinderen en kleinkinderen dicht bij U, en leer ons allemaal om onze hoop op U te stellen. Heer, ik blijf bidden om genezing, want U bent de Geneesheer. Maar boven alles bid ik: laat Uw wil gebeuren en wees altijd dichtbij. In Jezus’ naam, amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen