Het is inmiddels zo’n vierentwintig jaar geleden. Ik werd uitgenodigd om te spreken op een jeugdconferentie. Jongeren van vijftien tot achttien jaar zouden er zijn, een volle zaal. Met een vol leven, een drukke agenda en misschien ook wat gemakzucht, dacht ik: dat komt wel goed. Ik nam nauwelijks de tijd om me voor te bereiden. “Ik doe het wel even,” dacht ik. Ik zou wel op het moment zelf zien wat ik moest zeggen. Ik vertrouwde erop dat God me wel zou leiden — zonder dat ik zelf ook maar enige moeite deed om me klaar te maken.

De dag van de conferentie brak aan. We begonnen met aanbidding: zingen, mijn hele lichaam gebruiken om God te eren — dat maakt me altijd blij. Maar diep vanbinnen voelde ik de spanning. En toen kwam het moment: “En nu geven we het woord aan Ico.”

Ik stapte het podium op. En toen… kwam er niks. Geen geluid. Geen stem. Geen enkel woord. Ik stond daar, stil. Ik opende mijn mond, maar er kwam geen klank uit. Een soort verlamming. Paniek borrelde op. Ik was sprakeloos — letterlijk en figuurlijk. Oudsten van de conferentie zagen mijn strijd en kwamen naar voren. Ze baden voor me: “Heer, geef hem woorden. Geef hem zijn stem terug.” En terwijl ik mijn ogen sloot, hoorde ik het fluisterend in mijn hart:
“Als je onvoorbereid komt, als je denkt het zelf te kunnen, dan zal je merken dat je niks kunt zonder Mij.”

Wat een confronterend moment. God toonde mij daar Zijn waarheid:

“Zonder Mij kun je niets doen.” — Johannes 15:5

Een les die ik nooit meer ben vergeten. Niet omdat God mij liet vallen, maar omdat Hij me wilde optillen — door me te leren wat echt vertrouwen is. Vertrouwen is geen gemakzucht. Vertrouwen is niet: “Ik doe het wel, en God vult wel aan.” Vertrouwen is: “Heer, ik heb U nodig. Help me om me goed voor te bereiden. Geef me Uw woorden, Uw leiding, Uw Geest.”

Die dag leerde ik dat afhankelijkheid van God ook betekent: voorbereiding in de Geest én in het praktische. Dat we het niet eventjes moeten willen doen, maar het heilig serieus nemen. God ziet ons hart. En als we ons uitstrekken naar Hem, als we zeggen: “Heer, leid mij, ook in de voorbereiding,” dan zal Hij je bijstaan.

Toen ik thuiskwam, vroegen ze aan mijn zoon David hoe het gegaan was. Hij had het moment zelf meegemaakt. En op zijn kinderlijke, eerlijke manier zei hij:
“Papa deed het niet meer. Toen hebben de mensen voor hem gebeden en toen deed hij het weer.”

Zo eenvoudig en tegelijk zo waar. Op eigen kracht lukt het niet. Maar als we het verwachten van Hem, als we Hem de ruimte geven om door ons heen te spreken — dan is alles mogelijk.

1 Korintiërs 2:1-5 HTB

‘Toen ik voor het eerst bij u was, kwam ik dan ook niet met dure woorden en hoogdravende ideeën aan. Ik heb u heel eenvoudig Gods boodschap bekendgemaakt. Ik had namelijk besloten bij u alleen maar te spreken over Jezus Christus en zijn sterven aan het kruis. Toen ik kwam, was ik niet sterk. Integendeel, ik was bang en beefde. De woorden waarmee ik u over Jezus Christus vertelde, waren niet scherp en overtuigend. Maar u ervoer dat het uit mijn hart kwam en God liet er kracht van uitgaan. Want uw geloof moet niet gebaseerd zijn op menselijke wijsheid, maar op kracht van God.’

Laat deze woorden diep tot je doordringen. Paulus – die veel wijsheid had – koos ervoor om niet te vertrouwen op z’n eigen kunnen, maar op de kracht van God. Ook jij en ik worden daartoe geroepen.

We kunnen niet spreken, handelen, leiden, dienen of liefhebben op eigen kracht. God vraagt van ons om Hem centraal te zetten – in alles. Zelfs (juist!) als we denken: dit kan ik wel. Juist dan is het nodig om te zeggen: “Heer, help mij. Niet mijn wil, maar Uw wil. Niet mijn woorden, maar Uw woorden. Niet mijn kracht, maar Uw Geest.”

Vader in de hemel,
Dank U voor Uw geduld en genade.
Dank U dat U ons niet laat struikelen om ons te breken,
maar om ons te bouwen in afhankelijkheid van U.

Leer ons om niet te vertrouwen op eigen kracht,
maar om alles van U te verwachten.
Heilige Geest, vul ons opnieuw,
geef ons Uw woorden, Uw wijsheid,
Uw leiding en Uw vrede.

Help ons om voorbereid te zijn —
niet alleen met papier en pen,
maar met een open hart en een luisterend oor.
Zodat we, als we spreken,
niet onszelf verkondigen,
maar Jezus Christus, de gekruisigde en opgestane Heer.

In Uw naam bidden wij,
Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen