Er zijn dagen dat mijn irritatieboog gespannen staat. Dagen waarop ik roep in mijn hart: “Heer, mag het even stil zijn?” Geen geboor, geen gezaag. Geen herrie, maar heiligheid. Zondag. Een dag die voor mij heilig is, een dag van rust, van aanbidding, van ademen. Maar juist dan lijkt het lawaai luider dan ooit. Alsof de stilte verjaagd wordt door betonboren en schuurmachines.

Ik weet, we leven in een vrij land. Mensen hebben het recht om te klussen. En toch… waarom dan juist op zondag? Waarom op de feestdagen? Waarom op Kerst, als ik zing over vrede op aarde, hoor ik in plaats daarvan het ritme van een schroefmachine?

En dan strijdt er iets in mij. Mijn verstand zegt: “Laat het los, wees geduldig.” Mijn hart roept: “Ik wil rust. Ik wil zegen. Ik wil vrede.” En in die spanning bid ik: “Heer, geef me rust in mijn hart. Niet alleen stilte buiten mij, maar vrede binnenin.”

Geduld is geen passiviteit

In Galaten 5:22 lezen we over de vrucht van de Geest: “Maar de vrucht van de Geest is liefde, blijdschap, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, geloof, zachtmoedigheid en zelfbeheersing.”

Wat ik ervaar is geen falen, maar het gevecht van een mens die verlangt naar wat goed is. Geduld is geen passiviteit, maar kracht in beheersing. Een keuze om niet bitter te worden. Een keuze om het hart niet te laten verharden.

Elke keer als ik mijn vrouw zie glimlachen, smelt er iets in mij. Die glimlach is een gebed zonder woorden. Een antwoord op mijn frustratie. God geeft rust door mensen heen. Hij laat me zien dat vrede niet altijd komt doordat de mensen zwijgen, maar doordat mijn hart leert om stil te worden in Hem.

De kracht van zachte woorden

Ik spreek de mensen niet aan. Niet omdat ik niets durf, maar omdat ik weet: liefde vraagt soms om stilte. Tolerantie betekent niet dat alles goed is, maar wel dat ik kies om niet terug te vechten met lawaai in mijn hart.

Toch mag ik blijven bidden: “Heer, breng rust. Niet alleen in mij, maar ook om mij heen.” Want God hoort. God grijpt soms in op manieren die ik niet zie. En wie weet… misschien komt er op een dag stilte. Geen geluid van machines, maar van muziek, aanbidding, zegen.

Tot die tijd houd ik vast aan wat geschreven staat:

“Wees in geen ding bezorgd, maar laat uw wensen in alles, door bidden en smeken, met dankzegging bekend worden bij God; en de vrede van God, die alle verstand te boven gaat, zal uw harten en uw gedachten behoeden in Christus Jezus.”
— Filippenzen 4:6-7

Gebed:

Vader in de hemel,
U die stilte spreekt en vrede zendt,
zie mijn hart dat worstelt met onrust.
U kent mijn irritatie, mijn verlangen naar rust,
mijn moeite om liefde te bewaren waar geluid mij overweldigt.

Geef mij geduld, niet uit eigen kracht,
maar uit Uw Geest die zachtmoedig maakt.
Leer mij lief te hebben waar ik wil klagen,
en vrede te zoeken waar ik herrie hoor.

Zegen de mensen, Heer.
Raak hun harten aan, zoals U het mijne aanraakt.
Breng Uw rust in mijn straat, in mijn huis, in mijn ziel.
Laat mijn hart niet vullen met frustratie,
maar met Uw aanwezigheid, die alles overstijgt.

Dank U voor de glimlach van mijn vrouw,
voor de kleine tekens van Uw nabijheid.
Laat mijn huis een plaats zijn waar Uw vrede woont,
en waar ik, ondanks het lawaai, Uw stem blijf horen.

In Jezus’ naam,
Amen.

Met liefde ❤️ Ico