De ochtendzon breekt door de gordijnen. Een nieuwe dag begint. Een dag vol verplichtingen, maar ook een dag vol hoop. Vandaag staat er een bezoek aan het ziekenhuis op de planning. Een gesprek met de psycholoog. Niet omdat ik dat zelf zo graag wil, maar omdat de oncoloog het belangrijk vindt. “Je moet erover praten,” zeggen ze. “Over wat het betekent als je weet dat je gaat sterven.”

Maar ik zie het anders. De dood is geen einde, geen duisternis die alles afsluit. Voor mij is het een verhuizing. Een overgang naar een thuis dat altijd al voor mij bestemd was. Niet een plek van verdriet, maar een plek van vreugde. Ik vertrouw op Gods kracht, op Zijn woord. Daar haal ik mijn kracht uit. Het geeft me rust om te weten dat ik straks voor altijd bij Hem mag zijn.

En juist vandaag krijg ik de kans om daarover te spreken. Vanmiddag mag ik bij de EO vertellen hoe groot en liefdevol God is. Hoe Zijn aanwezigheid mij draagt in deze tijd. Het is een zegen om dat te mogen delen, om te getuigen van Zijn trouw.

En dus stap ik deze dag in met een glimlach. Niet met angst, maar met blijdschap. Want wat er ook gebeurt, God is bij me. Vandaag, morgen, en voor eeuwig. Dat is geen verlies, dat is een belofte. Een prachtige zekerheid.

Met liefde, ❤️ Ico

Goedemorgen