De dokter had me net verteld wat ik eigenlijk al voelde. Mijn lichaam werd zwakker, de ziekte vrat aan me, en er was niets meer dat de artsen konden doen. Maar terwijl anderen misschien in paniek zouden raken, voelde ik een diepe vrede in mijn hart. Want ik wist: ik ben niet alleen.

De wereld om me heen leek langzamer te draaien. Ik zag hoe mensen verdrietig waren om mij, hoe ze hun hoofd schudden en probeerden woorden van troost te vinden. Maar ik had al troost, een troost die dieper ging dan woorden. Mijn God, mijn Vader, hield me vast. Ik voelde Zijn aanwezigheid sterker dan ooit tevoren.

Elke ochtend begon ik met een lied. Niet omdat mijn lichaam sterk was, niet omdat ik geen pijn voelde, maar omdat mijn hart overstroomde van dankbaarheid. Hoe kan ik zwijgen over de goedheid van God? Mijn lichaam mag dan afnemen, maar mijn ziel leeft meer dan ooit. Mijn hart zingt: “Mijn God is zo goed!”

Soms, als de nachten lang waren en de pijn sterker werd, fluisterde ik Zijn naam. En elke keer weer voelde ik Zijn nabijheid, alsof Hij me zachtjes in Zijn armen hield en zei: “Ik ben bij je, wees niet bang.” Ik was niet bang. Hoe kan ik bang zijn, als ik weet dat het beste nog moet komen?

Mensen vragen mij: “Hoe kun je nog zingen? Hoe kun je nog lachen?” Maar als je hebt geproefd van Gods liefde, als je Zijn goedheid hebt ervaren, dan weet je dat niets in deze wereld je kan scheiden van Hem. Niet ziekte, niet pijn, niet zelfs de dood.

En straks… straks als ik mijn ogen sluit en ze open in Zijn heerlijkheid, dan zal ik compleet genezen zijn. Dan zal ik Hem zien, van aangezicht tot aangezicht, en Hem eeuwig loven. Maar tot die tijd, zolang ik adem heb, zal ik blijven zingen:

“Mijn God is zo goed, altijd, voor eeuwig!”

Met liefde, ❤️ Ico