Soms blijft een zinnetje hangen in je hoofd. Zo zag ik onlangs op de Facebook-pagina van Mozaiek de woorden:

“Tienduizenden redenen om dankbaar te zijn.”

En het bleef maar in me rondzingen. Tienduizenden? Zoveel? Zou ik er aan toekomen? Misschien twee-, drieduizend?

Maar hoe langer ik erbij stilsta, hoe meer ik besef: ja, die tienduizenden redenen zijn er écht.

Ik ben dankbaar voor het leven. Voor het feit dat ik niet alleen ben, maar één met God. Hij is bij mij, elke dag, onder alle omstandigheden. Wat een rijkdom is dat. Het herinnert me aan de woorden van Jezus:

“Zoek eerst het Koninkrijk van God en zijn gerechtigheid, en al deze dingen zullen je erbij gegeven worden.”

— Mattheüs 6:33

Dat is wat we doen, Andrea en ik. Iedere ochtend, als we wakker worden, zoeken we eerst Gods koninkrijk. Niet de haast van de dag, maar de rust van Gods aanwezigheid. Geen planning, geen drukte, maar eerst gebed, Zijn Woord, Zijn nabijheid. En dan stroomt de dag anders. Met blijdschap. Met vrede. Met hoop.

Want ja, het leven is soms onzeker. De toekomst is soms mistig. Maar de hoop is zeker, omdat God zeker is. En in die zekerheid ontdek ik opnieuw:

er is zoveel om dankbaar voor te zijn.

Een ijsje op een terras. Een broodje onderweg. Een vriendelijk gezicht. Een gesprek dat raakt. De armen van Andrea.

God die ons samenbindt, als een drievoudig snoer dat niet zomaar breekt (Prediker 4:12).

En zelfs in mijn ziekte, zie ik reden tot dankbaarheid. Want wat een zegen dat ik in Nederland woon. Dat de zorg goed is. Dat ik niet hoef te betalen voor een chemokuur, of een steunkous die gewoon netjes opgestuurd wordt. Dat klinkt klein, maar het is groot.

Want bij God werkt het ook zo: de rekening is al betaald. Niet door een ziektekostenverzekering, maar door Jezus Christus aan het kruis. Geen factuur, geen afrekening. Alleen genade.

Dat is reden voor dankbaarheid.

Dankbaar voor mijn kinderen, voor mijn kleinkinderen, voor mijn moeder. Voor de vrouw in de winkel die me herkende, me aankeek en zei:

“Je straalt.”

En dat ik weet dat het niet ik ben die straalt, maar Christus in mij. Want Hij verandert mij. Hij vormt mij. Hij maakt me steeds meer zoals Hij is.

Iemand gaf me een kaart met de tekst: “Kijk in de spiegel en zie Jezus.” Wat een gave. Wat een genade.

En ja, zelfs een dutje op de bank, als ik uitgeput ben van de chemo, is een geschenk.

Een comfortabel bed beneden, dat klaarstaat.

Een veilige plek.

Een thuis.

We kunnen denken aan wat we missen. Maar we kunnen óók denken aan wat we ontvangen. En dan zie ik het:

Tienduizenden redenen om dankbaar te zijn.

En één reden die alles overstijgt:

God is bij ons. Hij is onze Vader. En wij zijn zijn kinderen.

“Loof de HEER, mijn ziel, en vergeet niet één van zijn weldaden.”

— Psalm 103:2

Goede Vader,

Dank U wel voor deze dag.

Voor het leven dat U geeft, voor de adem in mijn longen, voor de liefde van Andrea, voor Uw vrede in ons huis.

Dank U dat U onze zorgen kent en ons toch elke dag weer omringt met genade.

Dank U dat U de rekening heeft betaald,

dat we mogen rusten in Uw volbrachte werk.

Help ons elke dag opnieuw Uw Koninkrijk te zoeken —

niet uit plicht, maar uit verlangen.

Laat ons stralen met Uw liefde,

zodat anderen U mogen zien in ons.

En leer ons, Heer, te blijven danken,

voor die tienduizenden redenen die we soms bijna vergeten.

U bent onze Reden.

U bent ons alles.

Amen.

Met liefde ❤️ Ico 

Goedemorgen