Soms neem ik een moment om stil te worden. De Bijbel open te slaan. Niet omdat ik iets moet, maar omdat mijn hart verlangt te begrijpen. Vandaag bleef ik hangen bij het scheppingsverhaal. Niet alleen bij het machtige begin — licht en donker, hemel en aarde, zon en maan — maar bij dat ene intieme moment:
“Laat Ons mensen maken, naar Ons beeld, als Onze gelijkenis.” (Genesis 1:26)

Wat een mysterie. God die de mens schept, naar Zijn evenbeeld. Betekent dat dat wij op Hem lijken? Niet zozeer in uiterlijk, maar in hart. In overgave, in verlangen naar relatie. Hij blies Zijn adem in ons. Dat maakt ons levend. Dat maakt ons mens.

Ik denk aan Adam, die ondanks het paradijs, toch alleen was. God liet hem slapen en schiep Eva, uit een rib van zijn eigen lijf. Geen afstand, maar verbondenheid. Geen boven- of ondergeschikt, maar gelijkwaardigheid. Zo liep God met hen door de hof. In nabijheid. In vrede. In vrijheid.
Er was geen angst. Geen schaamte. Totdat…

We weten wat er gebeurde bij de boom van kennis van goed en kwaad. Een keuze. Een breuk. En met die breuk kwam de dood binnen. Niet meteen lichamelijk, maar wel geestelijk. De mens werd sterfelijk. En toch — ook toen al — had God een plan. Hij zou herstellen wat gebroken was.

Want God houdt van mensen. Niet alleen van Adam en Eva, maar van jou. Van mij. Van je buurman. Van die vrouw in India. Van iedereen, ongeacht taal, kleur of geloof. En dat maakt me nieuwsgierig. Nieuwsgierig naar het hart van de mens. Wat leeft er werkelijk in jou? Wat draag jij mee? Waar huil je stiekem om? Waar verlang je naar?

Mijn verlangen is niet om iemand te veranderen met woorden, maar om iemands hart te raken met liefde. Met de liefde die ik zelf heb ontvangen.
God gaf zijn Zoon, Jezus, om ons terug te brengen naar Hem. Niet meer door offers van dieren, maar door één volmaakt offer.
“Want God had de wereld zo lief dat Hij Zijn eniggeboren Zoon heeft gegeven, opdat ieder die in Hem gelooft, niet verloren gaat maar eeuwig leven heeft.” (Johannes 3:16)

Ik heb genade ontvangen. Overvloedig. Door strijd heen. Door pijn heen. En ik wil die genade uitdelen. Niet als een verplichting, maar als een vuur in mijn hart. Soms doet het pijn als mensen die liefde afwijzen. Omdat ik weet wat ze missen: vrede, vergeving, hoop, toekomst.

Maar ik geef niet op. Want ik geloof dat God nog steeds harten aanraakt. En misschien ben jij vandaag wel één van hen.
Misschien is dit jouw moment. Om te zeggen: “Heer, hier ben ik.”

Romeinen 5:8
“God echter bewijst Zijn liefde voor ons daarin dat Christus voor ons gestorven is toen wij nog zondaars waren.”

Vader in de hemel,
Dank U dat U de mens schiep naar Uw beeld. Niet omdat U ons nodig had, maar omdat U ons liefhad.
Dank U voor Jezus, Uw Zoon, die stierf om ons terug te brengen bij U.
Heer, raak vandaag harten aan. Maak nieuwsgierig. Maak zacht.
Laat Uw liefde doorbreken in mensenlevens, ook in diegenen die U nog niet kennen.
Vul hun leegte met Uw aanwezigheid. Hun pijn met Uw troost. Hun vragen met Uw vrede.
Maak mij een drager van Uw genade.
Zodat ik niet oordeel, maar omarm. Niet veroordeel, maar begrijp.
Laat Uw Geest in mij werken. En door mij heen. Tot Uw eer.
In Jezus’ Naam,
Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen