Sommige dagen zijn als een gebed dat hardop wordt uitgesproken, een zucht vanuit het hart. Vandaag was zo’n dag. Niet zomaar een dag, maar een enerverende dag. Dat woord gebruik ik eigenlijk nooit, maar het dekt de lading volledig: een dag waarin het leven werd gevierd, met een lach én een traan.

Vanmorgen begon het met woorden van Wilma Veen: “God is liefde. Hij is erbij. Hij is overvloedig in Zijn liefde.” Maar ik voelde het niet. Midden in het gebed kwamen de tranen. Niet van vreugde, maar van gemis. Ik vroeg: “Heer, waar bent U? Heeft U zich verstopt achter de deur?” De stilte brak me open. Ik voelde me alleen, eenzaam. En toch… ik wist dat Hij er wás, zelfs als ik het niet ervoer. Dat is geloof. Vertrouwen op het Woord, ook als je hart het even niet bijhoudt.

Andrea luisterde naar me, en dat hielp. Het delen van de diepte is soms het begin van troost. En die troost kwam. Niet op een daverende manier, maar stap voor stap, zoals God dat soms doet. In een bezoek aan het ziekenhuis, in een cappuccino op de bank bij Marie-Jeanne, in onverwachte vriendelijkheid.

Maar de echte doorbraak kwam toen ik werd meegenomen naar de bibliotheek. Daar stond een groep broeders en zusters. En daar, in stilte en liefde, was een tafel voor mij gedekt. Een maaltijd uit liefde bereid. Tranen liepen opnieuw over mijn wangen, maar nu waren het tranen van ontroering. Van herkenning. Van thuiskomen. Hier was God. In de ogen van mijn broeders en zusters. In de handen die zalfden. In het gebed dat voor mij werd uitgesproken. In het brood dat werd gebroken. In het stukje Italiaans gebed dat ik mocht spreken.

En als klap op de vuurpijl kreeg ik iets mee: een foto van het Huis van Gebed, met een bankje. Mijn bankje. Een naamplaatje word er aan bevestigd met een tekst die ik nog mag uitzoeken: het Ico Abis-bankje. Mijn hart werd stil. Paulien zei: “dan kunnen we af en toe lekker bij je op schoot zitten.” En die woorden omvatten alles. Dierbaar, gedenken, ontmoeten, een knipoog van de hemel. Je hoort erbij. Je leven heeft betekenis. Niet alleen nu, maar ook straks,omdat ik mocht delen van Gods liefde.

God liet mij vandaag zien: Ik ben er. Ook als jij Mij even niet voelt. Ik moest denken aan Thomas, die twijfelde. En toch: Jezus kwam, toonde zijn wonden, en zei: Zalig zij die niet zien en toch geloven.

Ik heb niet gevraagd om Zijn wonden aan te raken. Maar Hij raakte de mijne. En ik ben dankbaar. Mijn leven is misschien broos, maar het is gevuld met liefde. Zijn liefde. En die geef ik door, iedere dag weer, zolang ik adem heb.

‘De Here is heel dicht bij mensen met groot verdriet, Hij helpt hen die terneergeslagen zijn.’
‭‭Psalmen‬ ‭34‬:‭19‬ ‭HTB‬‬

Lieve Vader,

Dank U dat U dichtbij bent, zelfs als wij U niet voelen. U laat zich vinden in het kleine, in een kop koffie, een arm om de schouder, een gebed dat wordt uitgesproken door iemand die van ons houdt. U laat zich vinden in liefde die tastbaar wordt.

Ik bid nu voor alle mensen die mij liefhebben. Mijn kinderen, mijn kleinkinderen, mijn geliefde Andrea, mijn vrienden, mijn broeders en zusters in het geloof. Dank U voor hun harten, hun handen, hun woorden en hun gebeden. Zegen hen met uw vrede. Vervul hun dagen met vreugde, met hoop, met verbondenheid.

Laat hen voelen dat ze nooit alleen zijn. Dat U hen ziet, kent en draagt. Geef hen kracht voor de moeilijke dagen en overvloed voor de lichte. En bovenal: schenk hen Uw liefde – rijk, onuitputtelijk en eeuwig.

In Jezus’ naam,
Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen