Als ik kijk naar gisteren, en ik kijk naar vandaag, dan vraag ik me af: is er iets veranderd? En ik denk: ja. Want elke dag is anders, elke dag is een gave van God. En als je ’s morgens wakker wordt en meteen in jezelf zingt: “Dit is de dag die de Heer ons geeft, wees daarom blij en zing verheugd” — dan begin je die dag in het licht van Zijn liefde.

Waarom zou ik blij zijn? Er zijn genoeg redenen. Alleen al het samen wakker worden met mijn schatje, ons samen bidden, het kletsen. De kleine dingen — maar tegelijk de allergrootste. En ja, een beetje haasten onder de douche, want we gingen samen op stap. Naar de bidstond.

De bidstond: die plek waar ik me thuis voel. Een plek van gebed, van ontmoeting, van veiligheid. Daar mag ik mijn hart delen, zonder bang te zijn voor oordeel. We zongen samen, en het was mooi. Nee — het was geweldig. En het lied bleef in mijn hart hangen: “Dit is de dag…” Ja, dat moet je eigenlijk elke dag zingen. Blij zijn in Christus, in Zijn genade.

Natuurlijk, ik ben niet blij met ziekte. Maar ik ben wel blij met de wetenschap dat Jezus onze ziekte gedragen heeft. Hij is niet zomaar aan het kruis gegaan. Hij is gegaan voor ons — voor onze zonde, onze pijn, onze ziekte. Hij is ons wapen in de strijd.

Vanmorgen tijdens de bidstond voelde ik sterk: het gaat er niet om dat Jezus deze kamer binnenkomt — het gaat erom dat jij Zijn hart binnengaat. Kruip diep in Zijn hart, voel Zijn hartslag, voel Zijn nabijheid. Zo dichtbij wil Hij zijn.

Ik zei ook: God is geen ballenautomaat. Je gooit er geen muntje in om dan maar willekeurig iets te krijgen. Zijn zegen is geen toeval, geen grabbelton. Zijn antwoorden zijn heilig, op Zijn tijd en op Zijn manier. Niet altijd wat wij willen, maar altijd wat Hij weet dat goed is.

Later moest ik naar het ziekenhuis. Mijn been moest weer in het verband. Een uur wachten. Moe van de medicatie. Ik werd niet boos, maar wel ongeduldig. En toen kwam er iemand naar me toe, met een glimlach. En dan ben je dat ongeduld kwijt. Jezus is zó geduldig met ons — en ik… ik ben maar een mens. Maar ook dát mag ik aan Hem geven.

’s Middags ontmoette ik een oude vriendin. Al 14 jaar hadden we niet echt gesproken. En ineens — door Gods hand — zaten we samen in mijn ‘tabernakeltje’. We praatten, deelden, lachten, en voelden ook de pijn. Maar Gods aanwezigheid maakte het mooi. Een geschenk uit de hemel.

Mijn kinderen belden nog even. Liefde, aandacht, betrokkenheid. En toen was de dag alweer bijna voorbij. Een dag met een lach, een traan, een zegen. Straks nog een kopje thee met mijn liefje. Even zitten. Misschien zelfs een dutje gedaan op het bed in de woonkamer — het staat er ineens, en ik ben dankbaar dat het er is. Dankbaar dat ik nog zelfstandig dingen kan doen, ook al is het soms met een stok, of vanuit de rolstoel.

Ik ben bevoorrecht. Niet vanwege mijn ziekte. Maar vanwege de zegeningen die ik dagelijks ontvang. En weet je? Morgen is er weer een dag. Met nieuwe afspraken, nieuwe ontmoetingen, en nieuwe kansen om dat lied te zingen:

“Dit is de dag, dit is de dag
Die de Heer ons geeft, die de Heer ons geeft.
Wees daarom blij, wees daarom blij
En zing verheugd, en zing verheugd.
Dit is de dag die de Heer ons geeft,
Wees daarom blij en zing verheugd!
Dit is de dag, dit is de dag
Die de Heer ons geeft.”

Zing het. Zing het hardop. Zing het in je hart. Kijk in de spiegel, en zie Jezus. Zet een glimlach op van oor tot oor, want Hij is bij je — vandaag, morgen en alle dagen van je leven.

Heer Jezus,
Dank U voor deze dag.
Dank U voor Uw liefde die iedere ochtend nieuw is.
Dank U dat ik mag leven in Uw nabijheid,
dat U mijn vreugde bent,
mijn kracht in zwakheid,
mijn vrede in onrust.

Wilt U mij blijven helpen om te zien wat U geeft,
ook op moeilijke dagen.
Leer mij te zingen, zelfs als ik moe ben.
Leer mij te danken, zelfs als ik wacht.
U bent goed. U bent trouw.
En ik hou van U.
Amen.

Dat wilde ik vandaag met jullie delen.

Met liefde ❤️Ico

Goedemorgen