Vanmorgen vroeg op. De wekker ging om kwart voor zeven. Maar wat ben ik dankbaar voor de nacht ervoor. Eindelijk sliep ik goed. Als een kind dat veilig in de armen van zijn Vader ligt. “Hij geeft het zijn beminden in de slaap” — dat vers schoot me door het hoofd. En inderdaad, ik voelde me gesterkt. Een nieuwe dag begon.

Een dag waarin blijdschap en verdriet elkaar ontmoetten. Het begon met een bezoek aan het ziekenhuis. Twee MRI’s om te kijken hoe de kanker zich ontwikkelt. Woensdag volgt de uitslag. Maar dat was niet het hoogtepunt van de dag. Dat was de begrafenis die we daarna bezochten.

Ja, een begrafenis. Maar zelden heb ik zo sterk Gods aanwezigheid gevoeld. De gezongen liederen, de kinderstemmen die zongen met een puurheid die je hart brak én verhief. Woorden van liefde, herinnering, hoop. Een kist volgeschreven met woorden van kinderen en volwassenen – een tastbaar spoor van liefde.

Het leek meer op een hemelviering dan een afscheid. De Heilige Geest was voelbaar aanwezig. Alsof God zelf zachtjes zei: “Ik ben hier.” En ik dacht: zo wil ik dat straks ook. Geen ceremonie om de mensen te pleasen, maar een viering van het leven, vol van de liefde van God. Zoals ik met Andrea heb besproken: doe het uit liefde, doe het uit je hart, en doe het voor de Heer.

En toch. Op de terugweg kwam het binnen. Het besef. Mijn eigen situatie. Mijn ziekte. Het lichaam dat achteruitgaat. De behandelingen die gestopt zijn. Alleen nog pijnbestrijding. Alleen nog rekken. En dan, onvermijdelijk, die ene dag — wanneer het afscheid komt.

Het verdriet is reëel. De tranen zijn echt. Maar ook de hoop is echt. De blijdschap die blijft, ondanks alles. Want ik geloof in een God van wonderen. Een God van nabijheid. Een God die heelt, ook als het lichaam breekt. Een God die troost, ook als de pijn spreekt.

En juist in zulke dagen — dagen vol contrast — proef ik de diepte van het leven. Dan voel ik hoe dicht de hemel soms bij de aarde komt. Dan besef ik opnieuw: we hebben de regie niet in eigen hand. We kunnen plannen maken, proberen te sturen. Maar de ware Dirigent is God. En als Hij de leiding heeft, dan weet ik: het komt goed.

Wat ik hoop, is dat als die dag komt, ik in vrede mag gaan. Dat het goed is met de mensen om me heen. Dat er vergeving is — geen halve, maar volledige vergeving. Niet die ‘vergeving’ die nog steeds boos blijft, maar de vergeving die Jezus ons toonde aan het kruis: radicaal, kostbaar, en zonder voorbehoud.

Want als we leren vergeven zoals Hij, dan leeft er liefde. Dan leeft er genezing. En dan leeft er hoop.

Ik sluit af met een Bijbeltekst die me troost gaf, en die ik ook aan jou wil meegeven:

“Voor alles wat gebeurt is er een uur, een tijd voor alles wat er is onder de hemel.”
— Prediker 3:1

Een tijd om te lachen.
Een tijd om te huilen.
Een tijd om afscheid te nemen.
En een tijd om opnieuw te leven — bij Hem.

Heer,
U bent de Dirigent van mijn leven.
U ziet mijn dagen, mijn zorgen, mijn vreugde en mijn verdriet.
Dank U dat U mij draagt, zelfs als ik het niet voel.
Geef mij de moed om te leven, de rust om los te laten,
en het geloof om te blijven hopen op Uw belofte.
Laat mijn leven, tot de laatste dag, een getuigenis zijn van Uw liefde.
Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen