Soms, als ik terugkijk op de dag, voel ik me rijk gezegend door de gesprekken die ik mocht voeren. Vandaag was zo’n dag. Een van die gesprekken was met een van de voorgangers die me dierbaar is — niet dat ik ze niet allemaal liefheb, maar met één deel ik iets extra’s. We ‘stoeien’ met woorden, laten ons hart zien, onze zorgen én ons verlangen.

We spraken over de hemel. Over hoe daar geen tijd meer bestaat. Niet eens een vingerknip lang — dan is alles nieuw. De pijn voorbij. Het feest begonnen. En ja, dat feest: daar zien we naar uit. Aan die grote tafel, met z’n allen, met Jezus aan het hoofd.

Maar ook spraken we over het leven hier. Over afscheid. Over pijn. En over hoop. Want wij weten: onze toekomst ligt niet in de handen van een arts, een diagnose, of een statistiek. Onze toekomst ligt in de hand van God.

Later die dag had ik nog een gesprek. En ineens zei ik: “Ons leven lijkt wel een achtbaan.” Ik dacht eerst dat ik al in de rit zat. Je kent dat gevoel — je houdt je stevig vast aan de stang, want het gaat hard. Maar ik kwam erachter: ik was pas onderweg naar het hoogste punt. En dán begint het pas.

Nu zitten we erin. Geen weg terug. Je kunt schreeuwen, protesteren, roepen dat je eruit wilt — maar dat gaat niet. Dus heb je een keuze: kijk je naar beneden, naar de scherpe bochten, naar wat fout kan gaan? Of houd je je blik gericht op Jezus?

Want als je naar Hem blijft kijken, verandert alles. Dan zie je niet langer een woeste rit, maar een reis waarin je niet alleen zit. Dan voel je zijn hand, die jouw riem vasthoudt. Dan ontdek je dat je veilig bent, dwars door de storm heen. Niet omdat het rustig is, maar omdat Hij erbij is.

Een dokter kijkt naar cijfers, naar beelden, naar gemiddelden. Maar God? Die kijkt naar je hart. Die kent je dagen, je angsten, je toekomst. En Hij zegt: “Ik ben er. Altijd. 24 uur per dag. Niet als een dokter die pas weer over twee weken belt, maar als Vader die nooit van je zijde wijkt.”

Misschien zegt een arts iets over maanden of jaren. Maar wat zegt God? Dat je kostbaar bent. Dat Hij jouw levensdagen in zijn hand houdt. En als Hij zegt: “Je tijd zit erop, welkom thuis,” dan is dat ook genade. Dan eindigt de rit. De stang gaat los. En Hij zegt: “Kom, Mijn kind. Hier is je rust. Hier is je nieuwe lichaam. Hier ben Ik.”

Dus wat de dag ook brengt — ik blijf vertrouwen. Ik blijf vragen stellen, ja. Maar ik krijg ook antwoorden. En daarom kan ik elke avond zeggen: “Dank U, Vader. Voor deze dag. Voor Uw nabijheid. Voor Uw trouw. Voor de hoop die nooit verdwijnt.”

En zelfs als ik ’s nachts wakker word, weet ik: Hij is hier. Soms voel ik Hem. Soms ook niet. Maar ik weet het zeker: Hij is er. Niet omdat ik het altijd ervaar, maar omdat Hij het belooft. En dat is genoeg.

Want Hij zegt:
“Ik zal alle dagen van je leven bij je zijn.”
En dat is de zekerheid waarop ik leef.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen