Soms zijn er van die momenten in het leven die iets goedmaken. Niet omdat alles ineens klopt, maar omdat je iets door de regels heen ziet: een teken van God. Een fluistering van Zijn aanwezigheid. Als mijn vrouw Andréa bidt, voel ik dat ook – dan is daar iets hemels tastbaar.

We zeggen wel eens: “Het leven is minder mooi zonder jou.” En dat is waar. Maar die gedachte brengt me nog dieper: het leven zou niet mooi zijn zonder God. Want God is onze drager. God is onze beschermer. God is liefde.

En Hij is geen God die ons zomaar neemt of iets afpakt. Hij is een God die ons vasthoudt. Een God die liefde geeft – en die liefde in ons hart heeft gegift. En wat in ons hart gegeven is door God, kan niemand ooit roven.

Dat is een troostrijke gedachte. Liefde blijft. Liefde voor elkaar, voor de mensen, voor onze kinderen. Liefde is het bewijs dat God in ons leeft.

Een paar dagen geleden, tijdens de kunstroute in Nijkerk, kwam ik in het huis van gebed. Daar zag ik een schilderij van een nestje met vogeltjes. Elk vogeltje keek een andere kant op, maar ze hoorden onmiskenbaar bij elkaar. Er was een eenheid in hun verlangen, een eenheid in hun zijn.

Ik zag Gods hand erin.

Die kleuren, die blikjes omhoog, ik zag ze met open snaveltjes – ze raakten me. Ze deden me denken aan hoe wij ook afhankelijk mogen zijn van onze Hemelse Vader. Hoe we soms alleen maar hoeven te wachten, met een open hart, op dat ene “wormpje” van troost, kracht of rust.

Liefde en genezing gaan hand in hand. Genezing is niet altijd lichamelijk. Soms geneest God ons van binnen, in ons hart. Hij verzacht ons na teleurstellingen, na ziekte, na het verliezen van hoop.

Ik zie het ook in de kerk. Mensen worden soms genezen – wonderlijk en krachtig. Maar anderen gaan weer naar huis met verdriet, omdat hun wonder uitbleef. En toch geloof ik dat God ook daar geneest. Op een manier die niet altijd zichtbaar is, maar wel voelbaar in een veranderd hart.

Soms hoor ik namen van mensen die ziek zijn, ernstig zelfs. Op de IC, in een hospice. En mijn hart bidt dan dat ze een zacht hart mogen houden. Dat ze God blijven zien, ook als hun lichaam lijdt.

Want uiteindelijk is geloof niet gebouwd op wat we zien. Geloof is vertrouwen op wat we niet zien.

Ik dank God dat Hij iedere dag dichtbij is. Ik dank Hem voor rust. Voor bescherming. Voor het feit dat ik ’s avonds weer mag aanschuiven aan tafel met wie ik liefheb.

En ja, ik laat me niet leiden door ziekte of duisternis. Want God is aanwezig.

En dat maakt mij een blij mens. Niet omdat alles goed is, maar omdat ik weet bij Wie ik hoor.

Zoals die vogeltjes, met open bekjes, wachtend op de Vader. Zo wil ik zijn.

“Ik zal u niet als wezen achterlaten; Ik kom tot u.”
— Johannes 14:18

Heer,
Dank U voor Uw liefde die niet geroofd kan worden.
Dank U dat U ons voedt, elke dag opnieuw.
Of het nu zichtbaar is in een wonder, of stil in ons hart –
U bent er, altijd.

Help ons om als die vogeltjes te zijn:
Open, afhankelijk, verlangend.
Zacht van hart, hoopvol van geest.
Laat Uw liefde in ons nest wonen,
En Uw vrede in ons hart regeren.

In Jezus’ naam,
Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen