Het is zaterdagochtend. Eigenlijk zondag, maar de stilte van het ontwaken blijft hetzelfde. Daar lig ik, naast haar. Mijn lief. Andrea. Ze slaapt nog, en ik kijk naar haar. Stil. Zonder een beweging. Haar ademhaling is rustig, haar gezicht ontspannen. Zo mooi, zo vredig. In dat moment fluister ik zacht in mijn hart: “Dank U, Vader. Wat hebt U haar prachtig gemaakt.”

Iedere ochtend en avond ben ik dankbaar. Niet omdat het leven makkelijk is geweest. Niet omdat alles altijd meezit. Maar omdat liefde overwint. Liefde overwint ziekte, zorgen, vragen die geen antwoorden hebben. Liefde houdt ons bij elkaar. En het is diezelfde liefde waarin ik de hand van God zie — de hand die ons ooit samenbracht, en die ons nog steeds leidt.

Ik zie ons samen, zittend op een bankje, en boven ons een groot hart. Geen cupido, geen toeval, maar een hemels teken: Gods liefde. En dan opent Andrea haar ogen. Ze glimlacht. “Hoe lang ben je al wakker?” vraagt ze zacht. “Een uurtje,” zeg ik. Maar ik zeg er niet bij dat ik al die tijd naar haar heb gekeken. Haar schoonheid bewonderd. Haar rust gevoeld. Gods vrede over haar leven gezien.

Ze staat op. Laat het hondje uit. Stuurt me een berichtje: Zullen we in de tuinkamer koffie drinken? Natuurlijk. Onze tuinkamer, onze zegen. Ons tabernakel van rust. Samen in de zon. Samen in gebed. Samen met God.

Tijdens het gebed zie ik iets wonderlijks: een visioen van Andrea die wandelt, hand in hand met God. Een breed pad, door een prachtig bos, langs een kabbelend beekje. En ik zie haar lachen. Vertrouwen uitstralend. Kinderen om haar heen. Zonlicht dat haar grijze haren doet glanzen. En ik hoor God zacht zeggen: “Kijk, dit is Mijn dochter, in wie Ik vreugde vind.”

We weten niet wat de toekomst brengt. Natuurlijk, we zingen het wel: “Wat de toekomst brengen moge…” Maar de weg blijft soms spannend, beangstigend. Vragen blijven: Ben ik straks alleen? Hoe moet het dan verder? We praten er samen over. We proberen antwoorden te vinden, maar soms is alleen vasthouden genoeg. Want in alles zie ik steeds weer dat beeld: God die haar hand vasthoudt. Haar leidt. Haar niet loslaat.

Ik zie ook hoe het zal zijn als ik op een dag word thuisgehaald. En zij hier nog leeft. En toch niet alleen is. Want God blijft bij haar. En bij onze kinderen. En bij onze kleinkinderen. En zelfs de achterkleinkinderen die we misschien nog mogen meemaken. Andrea, wandel hand in hand met Hem. Hij laat je nooit los.

En als ik dan niet meer bij je ben, weet dan: in je hart blijf ik leven. Je kent mij, je weet wat ik zou zeggen. Dus stel gerust je vragen. Want het antwoord zal steeds zijn: “Blijf wandelen met God. Wees gezegend. En wees blij.”

Geniet van het leven, ook al is het maar tijdelijk — want voor ons is het maar het begin. De eeuwigheid wacht. En op een dag zie ik ons weer samen wandelen op dat pad, hand in hand. Geen oorlog. Geen pijn. Geen vragen. Alleen liefde. Alleen vreugde. Alleen God.

En ja, dan mag je weer luisteren naar mijn valse stem, waar je toch steeds om moet lachen. Dat is liefde.

‘Toch zal ik altijd bij U blijven, U houdt mij stevig vast. Door uw raadgevingen zal ik mij laten leiden en wanneer ik eenmaal sterf, mag ik in uw heerlijkheid bij U komen. Al zou ik geestelijk en lichamelijk bezwijken, mijn hart vertrouwt op God, Hij is mijn rots. Voor eeuwig houdt Hij mij vast.’
‭‭Psalmen‬ ‭73‬:‭23‬-‭24‬, ‭26‬ ‭HTB‬‬

Lieve Vader,
Dank U voor de liefde die U geeft — niet als gevoel, maar als kracht die alles overwint.
Dank U voor Andrea, voor haar hart, voor haar moed, voor haar glimlach.
Leid haar op haar pad, geef haar rust, en herinner haar elke dag dat U naast haar loopt.
Zegen ons gezin, onze kinderen en kleinkinderen, en laat Uw liefde nooit wijken.
Tot de dag dat we elkaar weer zien — bij U, in Uw heerlijkheid.
Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen