Soms vraag ik me af… Hoe kun je nog geloven? Hoe kun je nog een toekomst zien als er zóveel in je leven is gebeurd?

Ik wil je een verhaal vertellen. Het werd mij ooit verteld door een vrouw die ik jaren heb gekend. Ze was nog maar een meisje — elf of twaalf jaar — toen de oorlog in Bosnië uitbrak. Samen met haar vriendinnetje liep ze door een klein bosje, toen er plots militairen opdoken. Wat daarna gebeurde, is haast niet onder woorden te brengen. Ze werd verkracht. Bewusteloos achtergelaten. Voor dood.

Toen ze weer bijkwam, voelde ze iets warms op haar benen. Met gesloten ogen tastte ze ernaar. Was het bloed? Leefde ze nog? Maar toen ze haar ogen opende, zag ze het… Op haar schoot lag het hoofd van haar vriendin. Het lichaam was weg, het hoofd was op haar gelegd. Een afschuw die geen woorden verdraagt.

Wat bezielt een mens om zoiets te doen? Wat voor geest is daartoe in staat?

Ik heb jaren met haar gesproken. Soms ging het iets beter. Dan weer niet. Met vallen en opstaan vocht ze zich een weg omhoog. En midden in al dat duister koos ze voor Jezus. Ze koos voor God.

Soms zag ik blijdschap in haar ogen. Soms straalde ze. En toch, het verleden liet haar niet los. De herinneringen kwamen steeds terug. Ze vertelde het me vaker. Niet omdat ze sensatie wilde. Maar omdat het nooit helemaal verwerkt was. Hoe zou het ook kunnen?

Ik weet niet of ze ooit haar verkrachters heeft kunnen vergeven. Misschien niet. Misschien is dat wel té groot. Want vergeving… dat is niet zomaar iets wat je uitspreekt. Je hele lichaam roept het uit: wraak! Niet vergeving. En toch — ze koos niet voor wraak. Nooit.

Ze bouwde een leven op. Ze kreeg vier kinderen. Haar man overleed twee jaar geleden. En nu zie ik haar soms op Facebook. Een trotse oma. Met foto’s van haar kleinkinderen. Ze straalt. Nog altijd.

En dan bid ik… dat het beeld van die dag — het hoofd van haar vriendin — gewist is uit haar hart. Dat God, in Zijn oneindige liefde, haar genezing heeft gegeven. Innerlijke vrede.

Want ja… soms vraag ik me af: Hoe kun je nog geloven, na zoveel leed? Maar dan zie ik haar. Dan zie ik dat het kán. Niet door menselijke kracht. Maar omdat er Iemand is die groter is dan al ons lijden.

In het Johannes-evangelie zegt Jezus:

‘Dit heb Ik jullie verteld, omdat Ik wil dat jullie mijn vrede bewaren. In de wereld zullen jullie het zwaar te verduren krijgen. Maar houd moed! Ik heb de wereld overwonnen.’’
‭‭Johannes‬ ‭16‬:‭33‬ ‭HTB‬‬

Laten we dat niet vergeten. Laten wij als christenen vrede in ons hart bewaren. Een voorbeeld zijn. Lichtdragers, zelfs — of juist — in de diepste duisternis.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen