Vroeg in de ochtend word ik wakker. Vaker dan vroeger. Mijn hoofd begint te malen, gedachten schieten voorbij. Dan kijk ik op de klok: tien over zeven. “Andrea, ben je vergeten de wakker te zetten?.”Ze mompelt slaperig terug: “Nee, de wekker staat pas op kwart over zeven.” O ja. Ik had haar wakker gemaakt, per ongeluk.

Maar dan kruipen we dicht tegen elkaar aan, zoals we iedere ochtend doen. In elkaars armen, luisterend naar de stilte… of toch niet helemaal stil. In de verte keft een hondje. Even irritant, maar dan ook weer niet. We laten het los. En dan zegt Andrea.”Zullen we het vandaag anders doen? Eerst luisteren naar Wilma, dan laat ik het hondje uit en kom ik terug met je medicatie.”

We luisteren. En de stem van Joanne klinkt: “De sabbat… een dag van rust.”
God rustte op de zevende dag. Hij keek naar alles wat Hij gemaakt had – en het was goed. Hij deed niets nieuws meer. Rust. En ik dacht: wat zou dat mooi zijn… Een dag zonder beeldscherm. Zonder telefoon. Zonder afspraken. Een dag geen ziekenhuizen, geen klussen, geen drukte. Geen buren die lawaai maken. Geen verwachting waaraan ik moet voldoen.

Een dag… gewoon niets.

Een dag van wandelen in het bos, hand in hand. Stil zijn. Geen woorden nodig. Alleen rust. Alleen ademhalen. Alleen ontvangen.

Want in alle ziekenhuisbezoeken, in de strijd van het lichaam, in de zorgen die ons hart dragen, zie ik de vermoeidheid. Niet alleen bij mezelf, maar ook bij Andrea.En dan bid ik:
Heer, hoe kunnen we rust vinden?
We weten: bij U is rust. Maar hoe houden we die vast in een wereld die maar doorgaat, die roept en eist en zuigt aan alles wat we zijn?

Misschien begint het met echt kiezen. De stekker in de juiste bron steken. Niet in het scherm, niet in de planning, niet in de goedkeuring van anderen. Maar in U. Op Uw schoot. In Uw hart.

Een sabbat.
Een dag rust.
Niet omdat we Lui zijn, maar omdat we mensen zijn.
Mensen met batterijen die leeg raken.
Mensen met zielen die adempauze nodig hebben.
Mensen die verlangen naar Uw stem, zacht en helend.

En zo bid ik, Vader:
Leer ons rusten. Leer ons opladen.
Leer ons ontvangen, zodat we kunnen geven.
Leer ons zwijgen, zodat we Uw fluistering horen.
En geef ons die dag. Een dag rust.

Exodus 20:8-10a (NBV21):
“Houd de sabbat in ere, het is een heilige dag. Zes dagen lang kunt u werken en al uw arbeid verrichten, maar de zevende dag is een rustdag, die gewijd is aan de HEER, uw God.”

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen