Ik herinner me die dag nog als de dag van gisteren. Het was januari, 20 jaar geleden. Terwijl ik in gebed was, fluisterde God mij een naam toe: “Zoek Cees.” Het overviel me. Ik vroeg: “Heer, waarom Cees?” Maar Gods antwoord was eenvoudig, helder en onvermijdelijk: “Je moet Cees zoeken.”

Ik kende hem, maar lang niets van hem gehoord. Toch kon ik niet anders dan gehoorzamen. Ik ging op pad, en vond hem—gebroken, verslaafd, wanhopig. Zijn vrouw was overleden, zijn kinderen waren uit huis geplaatst. Alles in zijn leven lag in puin. Maar in dat moment vertelde ik hem wat God in mijn leven had gedaan. Hoe Hij mij had gered, geheeld, en nieuw leven had gegeven. Cees luisterde, vol verwondering, met tranen in zijn ogen. “Dat wil ik ook,” zei hij zacht.

Ik zorgde ervoor dat hij werd opgenomen in een verslavingskliniek. Maar het ging niet makkelijk—zes keer werd hij weggestuurd. Zes keer haalde ik hem weer op. Telkens opnieuw, omdat ik geloofde wat God mij had laten horen. Bij de zevende keer gebeurde het wonder. Daar, in die kliniek, ontmoette Cees God. Hij gaf zijn leven aan Jezus, werd gedoopt, en vanaf dat moment was hij een ander mens.

Hij leefde nog tien jaar. Tien jaren van vrijheid, herstel, vreugde. Niet zonder uitdagingen, maar met een nieuwe kracht, en zonder de ballast van zijn verleden. Hij kende vrede. Hij kende Jezus.

Ik prijs God nog altijd dat Hij mij die naam gaf. En ik prijs Hem dat Hij Cees volledig genezen heeft—van geest, ziel en lichaam.

“Want de Zoon des mensen is gekomen om het verlorene te zoeken en te redden.”
— Lucas 19:10

In dit verhaal noem ik hem Cees . Zijn echte naam is anders, maar uit respect voor zijn privacy heb ik die veranderd.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen