Er zijn van die momenten waarop ik stil word vanbinnen. Niet alleen omdat het leven soms zwaar is, of omdat mijn lichaam het moeilijk heeft, maar omdat ik besef: dit leven is niet voor altijd. Voor niemand van ons.

Ik weet dat mijn tijd ooit komt. Wanneer, dat ligt in Gods handen. Maar één ding weet ik zeker: als die dag er is… dan ben ik er klaar voor. Niet omdat ik alles op orde heb, maar omdat ik Hem ken. Mijn Redder. Mijn Vriend. Mijn Vader.

Toch doet de gedachte aan afscheid iets met me. Hoe laat je mensen los die je hart zijn? Hoe zeg je vaarwel terwijl je hen juist wil vasthouden, beschermen, nog zoveel wil zeggen? De waarheid is: dat kán ik niet. Maar Hij kan het. En ik leg ze – ik leg jullie – elke dag opnieuw in Zijn handen.

We leven alsof er altijd nog een morgen komt. Alsof we tijd genoeg hebben om keuzes te maken, om terug te keren, om op te staan. Maar de waarheid is: niemand weet hoe lang we hebben. Ook jij niet. Daarom zeg ik dit — met alles wat in me is: maak je klaar. Niet uit angst, maar uit liefde. Omdat de poort van het Nieuwe Jeruzalem opengaat voor wie Hem kent. Omdat het straks te laat kan zijn om nog te kiezen.

Ik zie het voor me. Duidelijk. Helder. Daar, bij de poort van Ruben, zal ik staan. Niet als iemand die alles goed heeft gedaan, maar als iemand die genade heeft ontvangen. Daar wacht ik. Op jou. Op ieder die weet: mijn naam is geschreven in Zijn hand.

En als jij komt… dan zal ik je zien. Ik zal lachen door mijn tranen heen. Ik zal roepen: “Je bent thuis. Je hebt het gehaald.”

Maar als je nog zoekt… als je nog twijfelt… als je het hebt uitgesteld… dan is nu de tijd. Keer terug. Kies vandaag. Want dit leven is kort, maar wat daarna komt… is voor eeuwig.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen