Vanmorgen werd ik wakker naast mijn vrouw Andrea. Acht jaar getrouwd vandaag. Wat een zegen. Terwijl zij me feliciteerde, besefte ik opnieuw: iedere dag met haar is een feest. Onze liefde groeit nog steeds – soms denk je dat het niet groter kan, en toch gebeurt het. Zelfs op moeilijke dagen.

We dronken koffie, luisterden naar Wilma Veen en baden samen. Dankbaar. Dankbaar voor onze liefde, voor Gods nabijheid, voor Zijn wonderen. Het was een ochtend vol kleine gebaren die groot aanvoelen: een kopje koffie, een stukje tekst op Facebook, een hand op je schouder. En het raakte me. Zo diep. Want die woorden zijn echt. En echte liefde raakt het hart.

Later hielp ik een vriend in de tuin. Ook daar kreeg ik tranen. Niet van verdriet, maar van bewogenheid. Liefde die we voor elkaar voelen als mensen. Liefde in Christus. Want zelfs in tijden van ziekte, onzekerheid, strijd… is er ruimte voor schoonheid. Ruimte voor verbinding. Ruimte voor hoop.

Soms ben ik boos op de ziekte in mijn lijf. Ik zie het dan letterlijk naast me zitten, als iets dat niet bij mij hoort. Want ziekte hoort niet bij de mens zoals God hem bedoeld heeft. En toch – zelfs daarin – is Hij nabij. Zelfs daarin geeft Hij kracht. En soms, zomaar ineens, voel ik een nieuwe energie. Dan lukt het me om de tuin te doen, of te genieten van toastjes met brie. En dan is het goed. Dan is het leven, hoe broos ook, vol betekenis.

God is erbij. In de liefde van mijn vrouw. In de ogen van mijn kinderen. In de steun van vrienden. En ja, de hemel wacht. Maar vandaag is ook een geschenk. En als je dit leest – weet dan: jij bent niet alleen. Ook als je worstelt met ziekte, vermoeidheid of angst. God ziet je. Hij is erbij. Elke dag opnieuw.

“Al ga ik ook door een dal van diepe duisternis, ik vrees geen kwaad, want U bent met mij; Uw stok en Uw staf, die vertroosten mij.”
— Psalm 23:4

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen