Ik ben een christen en ik hou van Jezus met heel mijn hart. Zijn liefde heeft mij door de jaren heen gedragen, geleid en soms zelfs verbaasd. Eén van die momenten gebeurde lang geleden, in 1998 – een gebeurtenis die ik nooit zal vergeten.

Ik werd opgeroepen om naar het ziekenhuis te komen. Een meisje was daar binnengebracht na een overdosis drugs. De situatie was heftig en verdrietig. Ik sprak kort met het medisch personeel om te begrijpen wat er aan de hand was. Maar het was niet het meisje zelf die mij het meest raakte die dag – het was het andere meisje dat bij haar was. Buitenlands, jong, intens verdrietig. Haar pijn was voelbaar, haar hart gebroken.

Er ging iets in mij open. Ik vroeg haar voorzichtig: “Mag ik voor je bidden?” Ze knikte. En ik bad. Niet met grote woorden, maar met een bewogen hart. En toen ik klaar was, keek ze me met grote ogen aan – verbaasd, ontroerd. “Je bad in mijn moedertaal,” zei ze zacht.

Ik wist niet eens wat haar moedertaal was.

Op dat moment wist ik: God had gebeden. Niet ik. Hij sprak haar taal, haar hart, haar verdriet. Hij gebruikte mij als Zijn instrument, en ik mocht getuige zijn van Zijn wonderlijke genade.

“Ook de Geest komt onze zwakheid te hulp. Wij weten immers niet wat wij in ons gebed tegen God moeten zeggen. De Geest zelf pleit voor ons met woordloze zuchten.”
– Romeinen 8:26

Prijs God voor Zijn liefde. Hij is groter dan taal, groter dan pijn, groter dan ons begrip. Wat een wonderbare Heer dienen wij. Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen.