De dag na Goede Vrijdag is stil. Een stilte die doordrenkt is van verdriet, verwarring, hoop. Gisteren las ik opnieuw over de kruisiging van Jezus. En elke keer grijpt het me opnieuw aan. De beschrijving van Zijn lijden, het onrecht dat Hem werd aangedaan, raakt me diep. Met tranen in mijn ogen las ik het. Niet alleen om wat Hij doorstond, maar ook omdat ik in mijn hart voelde hoe velen vandaag nog steeds lijden onder valse beschuldigingen, vervolging, onrecht.

Natuurlijk—wat Jezus deed aan het kruis, is uniek. Zijn offer is heilig. Dat is niet te vergelijken. Hij droeg onze zonden, gaf zijn leven voor onze verlossing. Maar toch… toch voel ik de pijn van zoveel mensen die vandaag nog gebukt gaan. Christenen die vanwege hun geloof gevangen worden gezet. Mensen die zich niet vrij voelen om de naam van Jezus uit te spreken. Die niet met een trui op straat kunnen lopen waar ‘Jezus houdt van jou’ op staat. Die niet mogen zingen, niet mogen getuigen.

Ik ben dankbaar dat ik in Nederland woon. Dat ik mijn geloof mag uiten. Maar dat betekent ook: ik wil mijn stem gebruiken. Om te roepen. Om mensen aan te sporen: bid! Bid voor de vervolgde kerk. Voor de mensen die nu lijden om Jezus’ naam. Laten we hen niet vergeten.

Vandaag is het Stille Zaterdag. En ik dacht: wat als we vandaag bewust even stil zijn? Misschien twee minuten. Misschien vijf. Geen woorden. Geen gedachten. Alleen stilte. En luisteren… Luisteren naar Gods stem. Stil worden in ons hart. En opnieuw beseffen wat Jezus voor ons deed. Hoe groot de liefde van de Vader is—dat Hij zijn eigen Zoon gaf.

En als de stilte voorbij is, laten we dan bidden. Voor ons eigen hart. Voor deze wereld. Voor elkaar.

“Gedenkt de gevangenen alsof u zelf ook gevangen bent, en degenen die slecht behandeld worden alsof u zelf ook lichamelijk geleden hebt.”
— Hebreeën 13:3

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen