Vanmorgen gebeurde er iets heiligs. Terwijl ik stil was, voelde ik plots de Geest in mij opkomen, als een zachte wind die tegelijk alles aanraakt. Tranen begonnen over mijn wangen te stromen. Verdriet overviel me. Verdriet omdat ik een bultje in mijn nek had ontdekt dat me zorgen baart. Verdriet, omdat de gedachte dat het einde misschien dichterbij komt, me overviel.

En hoewel ik geloof dat het einde in Jezus juist het begin is, was mijn hart te vol van angst om dat op dat moment te voelen.

Gelukkig was Andrea bij me. In haar ogen zag ik de liefde van God. Ze nam me in haar armen en bad. Haar armen werden Gods armen. Haar woorden werden Zijn woorden. Woorden van geborgenheid, van nabijheid, van troost.

Toen werd ik plotseling geroepen om voor háár te bidden. Ik bad voor herstel. Herstel in liefde, herstel in haar doen en laten, herstel in haar familiesfeer. Ik voelde hoe de Heilige Geest haar aanwees als brenger van Zijn liefde, iemand die geroepen is om naar mensen toe te gaan en simpelweg te zeggen: “Ik houd van je.”

We lazen samen verder in ons 40-dagenboek richting Pasen. We hoorden Wilma Veen spreken, alsof de Geest haar woorden door iemand anders heen nogmaals fluisterde. Alles vulde zich met vrede.

Ik was dankbaar. Dankbaar dat ik Gods liefde mocht voelen. Dat ik Zijn aanraking mocht ontvangen, midden in de onzekerheid.

Vandaag gaan we het ziekenhuis bellen. De bult lijkt wat druk op mijn luchtpijp te geven. Er zijn vragen, zorgen… maar ook vertrouwen.

Ik vraag om jullie gebed. Voor kracht, voor genezing, voor vrede – en voor de dingen die ik nu nog niet overzie. Dank je wel dat je dit leest. Dank je voor je gebed, voor je liefde. Uit de diepte van mijn hart: ik houd van jullie.

“Wanneer ik angstig ben, vertrouw ik op U. Op God, wiens woord ik prijs, op God vertrouw ik, ik vrees niet. Wat zou een mens mij kunnen doen?”
— Psalm 56:4-5

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen.