We kennen allemaal dat gevoel van wachten. Wachten op een brief, een telefoontje, een afspraak die belangrijk voor ons is. De dagen lijken trager te gaan, de spanning groeit. Soms duurt het maar een dag, soms een week. Maar stel je voor: iemand wacht niet een dag, niet een week, maar jaren. Zelfs tientallen jaren.

Vandaag besefte ik diep hoe geduldig God met ons is. Ik las opnieuw de gelijkenis van de verloren zoon in Lukas 15:11-32, en het raakte me op een manier zoals nooit tevoren. Een vader die zijn zoon ziet vertrekken, hem laat gaan, wetend dat hij zal struikelen. Maar in plaats van boosheid of teleurstelling kiest deze vader ervoor om te wachten. Niet met afwijzing, maar met open armen. Elke dag staat hij op de uitkijk, verlangend naar het moment dat zijn zoon terugkeert.

Toen ik dit las, moest ik denken aan mijn eigen reis. Hoe ik ooit ver van God leefde, hoe ik mijn eigen weg koos. En toen ik eindelijk terugkeerde, besefte ik pas hoe lang Hij al stond te wachten. Niet met verwijten, niet met een strenge houding, maar met dezelfde liefdevolle armen als die vader in de gelijkenis. God wachtte 27 jaar op mij. Zevenentwintig jaar waarin Hij bleef hopen, bleef verlangen, bleef liefhebben.

Dat besef overweldigt me. Het maakt me klein en dankbaar. Hoe groot is de liefde van God, dat Hij ons nooit opgeeft? Dat Hij ons ziet in onze zwakheid, onze fouten, ons falen, en toch zegt: “Jij bent mijn kind. Ik heb op je gewacht. Welkom thuis.”

Vandaag wil ik niets anders doen dan Hem danken. Dank U, Vader, voor Uw eindeloze geduld. Dank U dat Uw liefde groter is dan mijn misstappen. Dank U dat U mij nooit uit het oog verloren bent. Ik was verloren, maar U bracht mij thuis. En nu ben ik veilig in Uw armen.

Met liefde, ❤️ Ico