Een tijd geleden raakte een verhaal mij diep. Het ging over een adelaar en een kraai. De kraai is een vogel die durft op de nek van de adelaar te zitten, te bijten en te tieren. Maar de adelaar reageert niet. Hij verspilt geen energie aan de kraai, maar spreidt zijn vleugels en stijgt steeds hoger. Hoe hoger hij vliegt, hoe ijler de lucht wordt, en daardoor stopt de kraai met ademen. Door zuurstofgebrek valt hij neer. De adelaar blijft zweven, vrij van de last van de kraai.

Ik zag hierin een diepe vergelijking met ons leven. De kraai is als onze ballast: de pijn, de zorgen, het verdriet, de herinneringen die ons achtervolgen. Dingen die ons proberen vast te houden, neer te trekken, te vermoeien. Maar de adelaar? Dat is God, die ons uitnodigt om op Zijn vleugels te stijgen. Om niet te vechten tegen de kraai, maar juist op te stijgen boven onze problemen uit.

Zoals in het lied dat we zingen:

“Houd mij vast, laat uw liefde stromen,

Houd mij vast, heel dicht bij U.

Ik voel Uw kracht en stijg op als een arend.”

Dat is het verlangen van mijn hart: stijgen op de kracht van God, hoger en hoger, totdat de ballast die ons vasthoudt als vanzelf achterblijft. De dingen die ons pijn doen, de mensen die ons hebben gekwetst, de ziekte die ons vermoeit — het is als zuurstof die wegvalt voor de kraai.

God draagt ons en beschermt ons. Hij zegt: “Klim op mijn rug, ik zal je dragen. Vertrouw op Mij.” En als we dat doen, dan zien we het licht van Jezus helder schijnen. Zoals Jesaja zegt:

“Maar wie hoopt op de HEER krijgt nieuwe kracht,

hij slaat zijn vleugels uit als een adelaar;

hij loopt, maar wordt niet moe,

hij rent, maar raakt niet uitgeput.” (Jesaja 40:31)

Die woorden spreken van vernieuwing en hoop. God vernieuwt ons innerlijk. Hij maakt ons vrij van wat ons neerdrukt. Het kruis is volbracht, niet alleen toen, maar ook nu, en ook morgen. Het is tijd om niet meer achterom te kijken. Want het heeft geen zin. De ballast mag vallen, want God brengt ons naar het licht.

Ik ervaar het zelf zo, in de bidstond, in het samen zingen, bidden en God grootmaken. Het is Gods Geest die ons bij elkaar brengt, die ons vreugde geeft, ook in verdriet. Het is genade dat Hij ons wil gebruiken. Hij heeft ons niet nodig, maar Hij kiest ervoor om met ons te werken. Dat maakt mij blij en dankbaar.

Laten wij ook elkaar vasthouden in die hoop en kracht. Laten we leren om steeds weer op te stijgen als de adelaar, vertrouwend op God die hoger is dan onze zorgen. En als het tijd is om onze koffertjes te pakken voor de eeuwige reis, mogen we dat in vrede doen, wetend dat het nieuwe Jeruzalem wacht, met levend water dat ons vernieuwt en vervult.

Heer,

Dank U dat U onze bescherming bent, onze adelaar die ons draagt.

Help ons om niet te blijven hangen in pijn, verdriet en ballast,

maar om steeds weer op te stijgen op Uw vleugels.

Geef ons de kracht om te vertrouwen op Uw liefde en trouw,

ook als het leven zwaar is en het moeilijk is om vooruit te kijken.

Vervul ons met Uw Geest, zodat we U mogen ervaren in vreugde en verdriet.

Leer ons om los te laten wat ons neerdrukt,

en te wandelen in het licht van Jezus, die alles volbracht heeft.

In Jezus’ naam, amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen