Vandaag was weer zo’n dag. Zo’n dag waarop ik besefte: “Hé, tel je zegeningen.” Niet als een cliché, maar als een waarheid die me vasthoudt. Vanochtend was ik in het ziekenhuis, een gesprek met de oncoloog. Morgen begint de tweede chemokuur. Spannend? Ja. Zwaar? Vast. Maar… vandaag kwamen mijn dochters en schoondochter langs. Niet voor iets groots. Gewoon om samen lasagne te maken. Gewoon? Nee — het was heilig. Prachtige dochters, een lieve schoondochter, een kleinkind dat zijn bordje leeg at en later een filmpje stuurde. En ik dacht: “Dit is het. Dit zijn mijn zegeningen.”

We vergeten het zo snel. In een wereld waarin alles vanzelfsprekend lijkt — stromend water, elke dag eten, vakantie kunnen nemen — worden we blind voor het wonder. Maar ik leer opnieuw te zien. Juist door ziekte. Juist in de kwetsbaarheid. Het maakt me dankbaarder dan ooit. Een vrouw naast me, iedere ochtend opnieuw. En bovenal: ik heb God. Dichtbij. Vaderlijk. Troostend. Steunend.

De woorden van Jezus herinneren me hieraan:

“Kijk naar de vogels in de lucht: ze zaaien niet en oogsten niet en vullen geen voorraadschuren, het is jullie hemelse Vader die ze voedt. Zijn jullie niet veel meer waard dan zij?”

(Mattheüs 6:26)

Of deze:

“Maak je dus geen zorgen voor de dag van morgen, want de dag van morgen zorgt wel voor zichzelf. Elke dag heeft genoeg aan zijn eigen last.”

(Mattheüs 6:34)

Elke dag opnieuw ontvang ik genoeg om te leven. Soms is het zwaar. Maar zelfs op die dagen is er zegen. In een lach van een kleinkind. In een warme maaltijd. In een appje. In een arm om je schouder. In het feit dat ik God kan loven, ook als ik worstel.

Ik zing. Ik bid. Ik leef. En ik tel mijn zegeningen.

Voorbeelden van zegeningen die we vaak vergeten:

• Schoon water uit de kraan.

• Een dak boven je hoofd.

• Een maaltijd op tafel.

• Een vriend die belt.

• Gezonde kinderen.

• Een zonnestraal na regen.

• Een partner die naast je blijft.

• De rust van een nieuwe ochtend.

• De kracht om op te staan, al is het met moeite.

• De stem van God, die zegt: “Ik ben bij je.”

Heer, trouwe Vader,

Dank U voor deze dag.

Dank U voor de adem in mijn longen, voor het eten op mijn bord, voor de mensen die U om mij heen hebt gegeven.

Dank U voor de gewone dingen die bijzonder worden als ik ze zie als zegeningen.

Open mijn ogen, Heer, zodat ik niet leef in vanzelfsprekendheid, maar in verwondering.

Leer me leven met de dag, zoals Uw Zoon Jezus ons leerde.

Laat Uw Geest mij herinneren: U bent genoeg. Vandaag, morgen, altijd.

Ik bid voor wie dit leest: dat hun hart zich opent voor Uw liefde,

dat zij hun zegeningen leren zien, tellen, en vieren — zelfs midden in pijn of onzekerheid.

Heer, zegen ons met Uw nabijheid, Uw vrede, en Uw vreugde.

In Jezus’ naam,

Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen