Het is zondagavond. De stilte valt over het huis, en in mijn hart weerklinkt de dag. Een dag die begon met gebed, met verwachting. We maakten ons klaar voor de plek die voelt als ons tweede thuis: de kerk. Een plek van ontmoeting. Een plek van aanbidding. Een plek waar God tastbaar is in het samenzijn.

De dienst van vanochtend was bijzonder. Een koor van jong tot oud – van vier tot vierentachtig – zong tot eer van God. Het raakte me. Even vergat ik mijn ziekte. Even was ik geen patiënt. Ik was gewoon… kind van God, samen met mijn broers en zussen. En ik dacht aan die woorden uit 1 Korintiërs 12:

“Het oog kan niet tegen de hand zeggen: ‘Ik heb je niet nodig.’ En het hoofd niet tegen de voeten: ‘Ik heb jullie niet nodig.’”

We hebben elkaar nodig. Juist in de gemeente. Juist als lichaam van Christus. Niemand is overbodig. Niemand is te zwak. Niemand is te oud of te ziek om mee te doen.

In die gemeenschap vind ik troost. In een knipoog, een hand op mijn schouder, een ‘goedemorgen’. In die kleine dingen openbaart zich iets groots: liefde. Eenheid. Vriendelijkheid. Dat wat de wereld vaak niet kent. In de wereld geldt vaak: ieder voor zich. Maar in Gods gemeente zijn we geroepen tot iets groters: tot samen.

‘U moet elkaars moeilijkheden en problemen dragen, dan voldoet u aan de wet van Christus.’

‭‭Galaten‬ ‭6‬:‭2‬ ‭HTB‬‬

Vanmiddag dronken we koffie bij mijn moeder. Mijn zoon kwam langs. We praatten, we lachten, we waren samen. En vanavond wandelden we een stukje. Kleine dingen, die nu groots voelen. Omdat ze niet meer vanzelfsprekend zijn. Maar juist daarom zo kostbaar. Elke stap is genade. Elke blik is een geschenk.

En toch… ik weet dat velen lijden. In stilte. Ziekte, rouw, depressie. Niet altijd zichtbaar. Maar God ziet het wel. En Hij roept ons op om te zien zoals Hij ziet. Om een kaartje te sturen. Een kop koffie aan te bieden. Een luisterend oor te zijn.

‘Wees blij met wie blij zijn en wees verdrietig met wie verdrietig zijn.’

‭‭Romeinen‬ ‭12‬:‭15‬ ‭HTB‬‬

Gemeente-zijn is geen zondagse activiteit. Het is een manier van leven. Het is elke dag de keuze maken om elkaar lief te hebben, zoals Jezus ons heeft liefgehad. En als we dat doen, dan proeven we alvast iets van de hemel.

Daar zullen we samen zijn.

Daar zal geen pijn meer zijn.

Daar zullen we God groot maken – voor altijd.

Laat ons daarom nu al oefenen. In liefde. In eenheid. In samen zijn. Want we zijn gemaakt voor relatie. Met God. En met elkaar.

‘Al zijn we met velen, door onze verhouding tot Christus vormen wij samen één lichaam. En wij zijn stuk voor stuk leden van dat lichaam. Wij horen bij elkaar. De gaven die God ons heeft gegeven, zijn verschillend.’

‭‭Romeinen‬ ‭12‬:‭5‬-‭6‬ ‭HTB‬‬

 Heer onze God,

Dank U voor deze dag,

voor Uw aanwezigheid in het samen-zijn,

voor de warmte van gemeenschap,

voor Uw Woord dat spreekt in lied en stilte.

Heer, geef dat wij gemeente mogen zijn zoals U het bedoeld heeft.

Laat ons ogen hebben voor elkaar,

oren die luisteren,

en harten die kloppen van liefde.

We bidden voor wie lijdt – zichtbaar of in stilte.

We bidden voor kracht, voor troost, voor hoop.

En boven alles: dat U centraal mag staan in alles wat we doen.

U bent onze Vrede, onze Kracht, onze Redder.

In Jezus’ naam,

Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen