Soms is er zo’n moment dat je weet: hier spreekt God. Niet met donderslagen of vurige stemmen, maar zacht, duidelijk, diep: “Doe er iets mee.”

Zo begon het bij mij, met de woorden die Jezus ons gaf:

“Onze Vader, die in de hemelen zijt, Uw Naam worde geheiligd…”

(Mattheüs 6:9)

Ik voelde dat ik daar iets mee moest doen. Iets met dat gebed. En ook met dat verhaal van die vriend die midden in de nacht op de deur klopt voor brood — die blijft kloppen, blijft vragen, en uiteindelijk ontvangt.

Ik deelde dat met Andrea, maar deed er toen nog niets mee. Tot ik op zondag in de kerk kwam. De spreker — niet eens uit mijn favoriete stad — begon te spreken… over precies dat. Het Onze Vader. De vriend om brood. Volhardend gebed.

Alsof God zacht maar duidelijk zei:

“Zie je wel? Ik sprak. En Ik blijf spreken.”

Wat volgde was een dienst vol kracht, vol liefde, vol aanwezigheid. Er werd opgeroepen tot gebed. Tot vrijmoedigheid. Om schaamte achter te laten en naar voren te stappen. Voor genezing, voor bevrijding, voor aanraking.

En ik dacht: Ja, Jezus is er voor iedereen. Voor jou. Voor mij. Voor wie gebroken is. Voor wie bang is. Voor wie dorstig is naar hoop.

“Bid, en u zal gegeven wat rden. Zoek, en u zult vinden. Klop, en er zal voor u opengedaan worden.”

(Lucas 11:9)

Ik werd zelf gezegend. Gebed ontvangen van een vriend, gebeden voor genezing van mijn lichaam — voor bevrijding van de kanker. En terwijl mijn lichaam zwakker wordt, merk ik dat mijn geest sterker wordt. Want:

“Wanneer ik zwak ben, dan ben ik sterk.”

(2 Korintiërs 12:10)

Ik laat me niet tegenhouden. Niet door een rolstoel. Niet door ziekte. Niet door zorgen. Want mijn hoop ligt niet in mijn gezondheid — maar in mijn Redder. En ik zal blijven bidden. Blijven spreken. Blijven zegenen.

Ook voor onze kinderen. Elke dag. Want zoals de voorganger zei: soms duurt het twintig, dertig jaar. Maar uiteindelijk komt er vrucht. Mijn zoon werd deze week gedoopt. Mijn hart juichte. Want gebed keert niet vruchteloos terug.

God spreekt. God geneest. God wekt op.

En zelfs al voel je je soms te moe, te zwak of te schuldig — Hij zegt:

“Kom naar Mij. Klop. Bid. Zoek. Ik ben je Vader.”

Vader in de hemel,

Uw Naam zij geprezen,

Want U spreekt, zelfs in onze stilte.

U klopt aan, zelfs als wij gesloten lijken.

U roept ons bij onze naam, en zegt: Kom.

Leer ons te bidden zoals Jezus ons leerde.

Leer ons volhardend te kloppen zoals de vriend in de nacht.

Laat schaamte wijken en vertrouwen groeien.

Zegen onze kinderen. Zegen wie zoekt, wie bidt, wie wacht.

En Heer, blijf mij gebruiken — ook als mijn lichaam verzwakt.

Want in U ben ik sterk.

In Jezus’ naam,

Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen