Soms zijn er van die dagen dat de hemel even open lijkt te gaan. Dagen dat je wakker wordt met een glimlach, niet omdat alles klopt in je leven, maar omdat je hart klopt met Gods vreugde. Je opent je ogen, draait je hoofd naar je geliefde, en voordat de dag echt begint, bid je samen. Dat is geluk. Niet groots en meeslepend. Maar echt. Hemels echt.

Het was zo’n ochtend. We luisterden naar Wilma Veen — het ging over zon, zee en strand. Maar eerlijk gezegd, het was niet het verhaal dat de blijdschap bracht. Die zat al in me. Gewoon, zomaar. En we besloten spontaan naar Amersfoort te gaan. Naar het bakkertje waar je kunt zitten voor het raam. Waar mensen voorbijfietsen, wandelen, lachen, haasten, leven. Zoveel gezichten. Zoveel verhalen. En toch, terwijl ik daar zat, voelde ik me lichter dan ooit. Alsof ik zweefde op Gods genade.

“De vreugde van de Heer is uw kracht.” – Nehemia 8:10

Niet mijn omstandigheden, maar Zijn tegenwoordigheid. Niet mijn gezondheid, maar Zijn nabijheid. Want daar, midden in de stad, midden in de mensenmassa, midden in het gewone leven… was God in het midden. In onze gesprekken. In de stilte tussen Andrea en mij. In de geur van vers brood en de warmte van de zon op mijn gezicht.

Het kleine werd groot. Een wandeling door de markt werd een heilige ervaring. Niet omdat alles pijnloos was, maar omdat God daar was. De enige keer dat ik aan mijn ziekte dacht, was bij het innemen van medicatie. Daarna verdween het weer naar de achtergrond. Want Gods vreugde was groter. Zoveel groter.

Thuisgekomen lag ik even op bed. Een moment van rust. Mijn dochter kwam op bezoek. Mijn kleinkind riep: “Nonno!” En met één woord vulde mijn hart zich met liefde. Zo werkt God. In het kleine. In het kwetsbare. In het alledaagse. Daar is Hij.

En dan denk ik: hoe zal het zijn, straks, in de hemel? Zitten we daar ook bij het hemelse bakkertje? Zien we daar ook mensen langskomen, die geraakt zijn door het evangelie dat we mochten delen? Onze geliefden, vrienden, misschien wel vreemden die nu broers en zussen zijn in Christus?

Ik geloof het. Want Gods droom voor ons is niet klein. Hij is onze Vader. Hij heeft Zijn eigen Zoon gegeven om ons te redden. Uit liefde. Pure liefde.

“Want God had de wereld zo lief dat hij zijn enige Zoon heeft gegeven, opdat iedereen die in hem gelooft niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft.” – Johannes 3:16

We zijn Zijn lievelingen. Hij noemt jouw naam. En Hij zegt:

“Jij bent mijn geliefde zoon. Jij bent mijn geliefde dochter. Ik ben met je.”

Laat dat tot je doordringen. Zelfs in ziekte, zelfs in pijn: je bent niet alleen. Je wordt gedragen. En daarom: laat vreugde je hart vullen. Niet omdat alles goed gaat, maar omdat God goed is. Altijd.

Lieve Vader in de hemel,

Dank U voor de blijdschap die niet afhangt van omstandigheden,

maar die stroomt uit Uw hart naar het onze.

Dank U voor de rust in kleine dingen,

voor liefde in de ogen van onze geliefden,

voor het roepen van een kleinkind dat “Nonno” zegt

en voor de zon die Uw trouw weerspiegelt.

Heer Jezus, U bent onze vreugde,

onze waarheid, onze hoop.

U bent in het midden – in onze huizen, in onze steden,

in ons verdriet, in onze blijdschap.

Dank U voor Uw offer,

voor het leven dat U gaf,

voor de liefde die U nooit terugneemt.

Geest van God,

Vul ieder die dit leest met Uw vrede.

Laat Uw vreugde onze kracht zijn.

Breng genezing waar gebrokenheid is.

En geef hoop aan ieder hart dat verlangt naar meer van U.

In Jezus’ naam,

Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen