Soms begint een dag zonder bijzonderheden. De wekker gaat, je opent je ogen, je kijkt elkaar aan — en je weet: vandaag is een dag van genade. Niet omdat er iets spectaculairs staat te gebeuren, maar omdat God al daar is. In de eerste seconden. In het stille gebed. In de knuffel. In de rust van het samen-zijn.

Vandaag was zo’n dag. Eenvoudig, rijk, vervuld. Een dag waarin we baden voor onze kinderen, voor genezing, voor Gods nabijheid. En Hij was nabij. Niet alleen in woorden of in gebeden, maar tastbaar, voelbaar, in alles wat gebeurde. Van het douchen tot het gesprek met een vriend, van het ophalen van Sarah tot het koken van spaghetti — God wandelde met ons mee.

De ontmoeting met een jongere broeder raakte me diep. In hem herkende ik mijn jongere zelf — vol vuur, hongerig naar Gods aanwezigheid, springend van glorie naar glorie, van conferentie naar conferentie, verlangend naar de Geest. Het is bijzonder om dat vuur in een ander te zien en het opnieuw te voelen gloeien in je eigen hart. Dat verlangen moeten we nooit verliezen: het verlangen om dicht bij God te zijn, ons niet te laten afleiden door het lawaai van de wereld, maar ons te richten op het ware nieuws — Gods Woord.

Later die dag kwam mijn dochter. Ze had een blij gezicht. Dat maakte me ook blij. Het gesprek met haar was intens, eerlijk, echt. Het gaf rust. Geen slaaprust, maar innerlijke rust — de rust die alleen God kan geven.

En juist op het moment dat ik dacht: wat een volle, gezegende dag… kwam er nog een zegen. In de middag kwam mijn Allergoedse vriend langs, terug uit Griekenland. Samen met zijn vrouw. Het was een warm weerzien. We spraken over het leven, over God, over wat ons raakt. We bemoedigden elkaar. En we lieten een traan. Niet uit verdriet, maar uit ontroering. Omdat echte vriendschap en Gods liefde soms tegelijk binnenkomen en je hart zacht maken. Zo’n ontmoeting is een geschenk. Een herinnering dat we elkaar nodig hebben, en dat God ons door elkaar heen zegent.

’s Avonds was Andrea met liefde onderweg om de kleine op te halen van het kinderdagverblijf. En wij mochten samen eten. Spaghetti, met de saus van mijn moeder. Een stukje traditie. Een stukje thuis. Later nog vis en wat salade. Eenvoudig. En tegelijk heilig — omdat we samen aten in Zijn aanwezigheid.

Het is fijn om samen met je vrouw God te aanbidden. Hand in hand. Samen zoeken. Samen weten: Hij is bij ons.

Ik zou iedereen willen aanmoedigen: kijk niet naar het nieuws van deze wereld. Maar lees het nieuws van God. De Bijbel is ons kompas, onze reisleider. Hij wijst niet alleen de weg, Hij is de weg. En het mooiste nieuws is nog altijd:

“Kom tot Mij, allen die vermoeid en belast zijn, en Ik zal u rust geven.”

(Mattheüs 11:28)

Heer,

Dank U voor vandaag.

Voor de gewone dingen die bijzonder werden.

Voor de gesprekken die Uw stem droegen.

Voor vriendschap, voor tranen, voor glimlachen.

Voor spaghetti en stilte. Voor thuiskomen.

Dank U dat U aanwezig was —

In het begin van de dag,

In het midden van onze gesprekken,

In de rust, en in de liefde.

Zegen mijn familie, mijn vrienden,

mijn broeders en zusters in Christus.

Maak ons wakker voor Uw aanwezigheid

in de kleine momenten.

En laat Uw Woord ons altijd richting geven,

want U liegt niet,

en Uw beloften zijn vast.

Dank U dat U zo’n God bent.

Vader, Zoon en Heilige Geest.

U zij alle eer.

Amen.

Met liefde 😘 Ico

Goedemorgen