Uit het hart.

Soms zijn er dagen dat ik terug moet grijpen op wat er gebeurde. Dan denk ik: Wat heb ik vandaag eigenlijk allemaal beleefd? Mijn geheugen laat me soms stukjes los, en dan vraag ik Andrea: Hoe was onze dag ook alweer? Maar vandaag… vandaag weet ik het nog.

Ik werd om vijf uur wakker, maar gelukkig viel ik weer in slaap tot ongeveer half acht. De ochtend begon rustig. Medicatie genomen, naar de badkamer gelopen. En daar stond ik dan, voor de spiegel. Voor het eerst sinds lange tijd zonder mijn haar. En ik dacht: Die spiegel had ook wel wat kleiner gekund.

Maar het voelde goed.

Niet als verlies, maar als winst. Geen angst meer voor petjes of mutsen. Geen schaamte. Alleen maar vrede. Want ik voelde hoe God zei:
“Je hebt geen bedekking nodig. Jij bent genoeg. Ik kijk niet naar de buitenkant. Ik kijk naar je hart.”
En dat raakte me. Want zo kijkt God naar ons allemaal. We hoeven ons niet op te poetsen voor Hem. Zijn liefde komt niet door ons uiterlijk, maar door ons hart.

En dat hart, ja… dat wil ik vol maken van lofprijs. Van vertrouwen. Van geloof. Want geloof is juist dat wat je nog niet ziet. En toch geloof ik. Ik geloof nog steeds in genezing — hier, op aarde. Omdat Jezus het zegt:
“Alles wat je vraagt in Mijn Naam, zal Ik je geven.”

Dus blijf ik vragen. In vertrouwen. In afhankelijkheid. In liefde.

Vandaag was een mooie dag. Ik dronk koffie met mijn vriend, de kinderen stoeiden aan tafel, de knakworstjes waren belangrijker dan de korstjes. Zo simpel, zo kostbaar. Andrea en ik reden samen naar Barneveld. We genoten van elkaars nabijheid. Van aanraking, van een kus, van het samenzijn.

Later bezochten we mijn moeder. Even een kop thee, een alcoholvrij pilsje, een moment van rust. En toen… toen deden we iets wat we in jaren niet hadden gedaan: eten bij de McDonald’s. Het grootste menu, een grote hamburger en veel friet. En weet je? Het was nog lekker ook.

‘s Avonds kwamen de kinderen langs. Met iets moois wat ik niet kan benoemen, maar wat mijn hart vulde met liefde. En ja, ik kreeg een flashback naar een pijnlijk moment uit het verleden. Maar God liet me zien: Kijk niet achterom. Kijk naar het kruis.

En dat is wat ik doe. Ik kijk naar Jezus.

God is goed. God is trouw. God bewerkt harten. Iedere dag opnieuw.

Daarom kan ik 24 uur per dag de Heer prijzen.
Waarom?
Omdat Hij mijn Vader is.

Mijn Vader die vreugde geeft in mijn hart.
Mijn Vader die altijd klaarstaat.
Mijn Vader die mij iedere dag opnieuw met open armen ontvangt.

En zo wil Hij dat ook bij jou doen.
Hij zegt: “Mijn kind, kom bij Mij, en Ik geef je rust.”
“Mijn kind, kom bij Mij, en Ik zal je hart bewerken.”
“Mijn kind, kom bij Mij, en Ik geef je vreugde in het leven.”

Als we dat werkelijk beseffen, dan hebben we de grootste rijkdom ontvangen.
Dan wil ik het uitschreeuwen. Van de daken.
Een ode brengen aan God.

Want ik ben zo blij met Hem.
Met alles wat Hij gedaan heeft.
Met wie Hij is.
Met hoe Hij liefheeft.

God is goed.
God is almachtig.
Maar boven alles: God is goed.
In alles. Altijd. Onveranderd.
Hij is goed. Hij is goed.
Hij is gewoon goed.

En daarom prijs ik Hem.
Mijn hele leven lang.
Mijn hele hart.
Mijn hele ziel.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen