Vandaag is donderdag. Een dag waarop ik opnieuw merk dat ik moet toegeven aan mijn vermoeidheid. Toegeven betekent voor mij: een uurtje rust nemen, even stoppen, zodat mijn lichaam niet uitgeput raakt. Niet omdat ik geen wilskracht heb, maar omdat mijn lichaam het anders niet trekt.

Het helpt om een lijst te maken: Wat moet er echt gebeuren vandaag? Wat kan wachten? Wat is belangrijk en wat niet? Daarbij vraag ik elke dag aan God om mij bij te staan, om mijn stappen te leiden en mijn energie te zegenen.

Vanmorgen stuurde ik wat berichtjes naar vrienden, belde er één, en ging met Andrea nog even boodschappen doen in Nijkerk. Zo gaat de dag snel. Voor ik het weet is het vijf uur en voel ik de vermoeidheid. Als ik daar niet aan toegeef, blijft er ’s avonds weinig over om te delen met anderen.

Vandaag sprak ik ook met Andrea over wat wij van elkaar verwachten. Andrea verwacht eigenlijk niets van mij, behalve dat ik eerlijk ben over wat ik wel en niet kan. Ik verwacht van haar hulp op de momenten dat ik het zelf niet red. Die wederzijdse openheid geeft rust.

Daarnaast was ik bezig met de voorbereiding voor de begrafenis van morgen. Ik mocht een stuk schrijven over de levensloop van een vriend. Het doet mij goed dat we hem een waardige begrafenis kunnen geven. Toch raakt het mij ook diep. Hij werd 65 jaar oud, maar leefde in eenzaamheid.

Eenzaamheid is een groot probleem, ook in Nederland, ook in onze kerken. Veel mensen zitten letterlijk achter de geraniums, wachtend op een kaartje of een telefoontje, hopend dat een kind of familielid het contact herstelt.

De Bijbel is daar duidelijk over. God vraagt van ons dat wij omzien naar elkaar:

En Jezus zegt in Matteüs 25:35-36:

“Want Ik had honger en u gaf Mij te eten, Ik had dorst en u gaf Mij te drinken, Ik was een vreemdeling en u nam Mij op, Ik was naakt en u kleedde Mij, Ik was ziek en u bezocht Mij, Ik zat in de gevangenis en u kwam naar Mij toe.”

Wanneer ik eenzame mensen bezoek, geef ik niet alleen tijd of aandacht aan hén, maar ook aan Jezus zelf.

Ik ben dankbaar voor de vriendschappen die ik mag koesteren. Vrienden die in de Heer staan, vrienden die ik midden in de nacht zou kunnen bellen. Maar vriendschap vraagt onderhoud. Het is geen eenrichtingsverkeer; het is geven én ontvangen.

Morgen nemen wij afscheid van mijn vriend. Hij zal niet alleen begraven worden, want God zelf is erbij. En ik geloof dat hij nu in de hemel is, misschien wel samen met een goede vriend die hem vijf jaar geleden is voorgegaan. Daar ontdekken zij nu samen hoe groot de vreugde van Gods aanwezigheid is.

Laten we vandaag en elke dag om ons heen kijken. Niet denken: Als ik het maar goed heb, dan is het genoeg. Nee, laten we elkaar dragen in gebed, praktische hulp en liefde. Want in Christus zijn wij nooit alleen.

Broeders en zusters,

Ik wil u deze week uitdagen om bewust één iemand op te zoeken waarvan u weet, of vermoedt, dat hij of zij eenzaam is. Het kan een buurman zijn, iemand uit de gemeente, een oud-collega, of zelfs een familielid.

Ga langs met een kaartje, een bloemetje, of gewoon uw tijd en aandacht.

Want elk moment dat wij geven aan een ander, geven wij aan Christus zelf.

Zoals in Spreuken 11:25 staat:

“Wie zegent, zal overvloed ontvangen, en wie te drinken geeft, zal zelf te drinken krijgen.”

Laten we samen het licht van Jezus brengen in de levens van hen die anders in stilte zouden blijven wachten.

Vader in de hemel,

U kent mijn hart en U ziet de mensen die in stilte lijden onder eenzaamheid.

Heer, leer mij om met Uw ogen te kijken en Uw handen te zijn in deze wereld.

Laat mij niet voorbijgaan aan hen die alleen zijn, maar mijn hart openen om hen te bezoeken, te bemoedigen en lief te hebben.

Dank U voor de vriendschappen en relaties die U mij geeft, en help mij om trouw te zijn in het onderhouden ervan.

Troost hen die rouwen, Heer, en laat ons allemaal weten dat in Uw aanwezigheid geen eenzaamheid is.

In Jezus’ naam.

Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen