Na een schitterend weekend merkte ik al snel hoe moe mijn lichaam was. Mijn ogen vielen bijna dicht, mijn lijf vroeg om balans. Vanmorgen had ik een fijn bezoek van een broeder, een vriend. We deelden verhalen, lachten wat, en het deed me goed om hem te zien. Maar toen hij weg was, voelde ik dat ik het draai niet te pakken kreeg.

Ik bad tot God om rust, om weer op kracht te komen, maar het gebeurde niet meteen. Toch ging ik om twee uur naar mijn moeder, zoals afgesproken. Het was gezellig, ik gaf haar een dikke hug, en het was fijn om daar te zijn. Maar gaandeweg merkte ik dat mijn ogen opnieuw zwaar werden. Uiteindelijk besloot ik naar huis te gaan.

Thuis sliep ik van vijf tot zeven. Daarna aten we samen. Die avond hadden we eindelijk een lang uitgestelde afspraak die steeds maar niet doorging. Deze keer lukte het wél, en het werd een fijne avond. Geen spectaculaire dag, maar wél een dag waarin ik besefte: God is er altijd. Hij houdt van mij, Hij gaat met mij mee, ook op gewone dagen.

Rust vinden is voor mij niet altijd een kwestie van één gebed en klaar. Soms is het een weg van erkennen dat ik moe ben en van overgeven. Ik mag leren dat rust geen luxe is, maar gehoorzaamheid.

Mijn Herder leidt me niet alleen naar groene weiden, maar ook naar stille wateren, zodat mijn ziel kan ademen. (Psalm 23)

Zijn kracht wordt juist zichtbaar in mijn zwakheid.

Vader,

U kent mijn dagen en mijn grenzen. U zag mijn moeheid en mijn zoeken naar balans. Dank U voor de mensen die ik vandaag mocht ontmoeten, voor de hug bij mijn moeder, voor de eenvoudige maaltijd en de avond die doorging. Dank U voor de slaap die U gaf.

Jezus, ik breng mijn vermoeidheid bij U. Leer mij rust te ontvangen als genade en niet als schuld. Vervul mij met Uw vrede en vernieuw mijn kracht.

Heilige Geest, blijf bij mij, in de grote en in de kleine momenten. Zegen hen van wie ik houd: geef hen rust, kracht en hoop—vandaag en altijd.

Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen