“Ik kijk omhoog naar de bergen, van waar zal mijn hulp komen? Mijn hulp komt van de HEER die hemel en aarde gemaakt heeft.”
— Psalm 121:1-2

Er zijn van die dagen… waarop de strijd niet in je lichaam zit, maar in je hoofd. Niet de ziekte, niet de chemo, maar het moment waarop je in de spiegel kijkt, je kam oppakt… en het haar zomaar in plukken loslaat. Het raakt iets diepers. Geen ijdelheid, geen afgod – maar herkenning, identiteit, iets wat altijd bij je hoorde. Iets van jou. Je handelsmerk. En dan opeens… verlies.

Ik had ervoor gebeden. Ik had het zelfs opgeschreven – hoe bijzonder het was dat God mijn haar spaarde. Maar nu moest ik het onder ogen zien. De plukken vallen. De trots wankelt. En ik dacht: Waar komt dit allemaal vandaan?

En toch, ook dan… kijk ik omhoog. Naar de bergen. Naar de hemel. Mijn hulp komt van de HEER. Niet van mijn haar. Niet van mijn spiegelbeeld. Niet van hoe ik eruitzie of hoe anderen mij zien. Maar van Hem die mij ziet. Van Hem die mij heeft gemaakt. Met elke haar op mijn hoofd geteld. En zelfs nu de haren verdwijnen, telt Hij mij nog steeds. Elke traan. Elke zucht. Elke lach. Hij is erbij.

Vandaag is zo’n dag waarop verdriet en vreugde hand in hand gaan. De ochtend begon licht. Andrea had bezoek, ik fietste even weg. Even langs Martin, een kop koffie. Een broeder kwam langs, we deelden ons hart. Gebeden werden uitgesproken, Gods woorden bemoedigden me. Ik was opgeladen. Een blij mens.

Tot het moment kwam… en het verdriet ook zijn plek weer vond.

Soms geeft God. Soms neemt Hij. En soms doet Hij beide tegelijk. Maar wat blijft, is Zijn nabijheid. Wat blijft, is dat Hij zegt: “Zo belangrijk ben je voor Mij, dat Ik zelfs jouw neushaar tel.” Hij kent me. Hij ziet me. Met of zonder haar.

Ik vraag gebed. Niet alleen om kracht of genezing, maar om dit los te laten. Om het proces te omarmen waarin ik opnieuw leer vertrouwen, opnieuw leer zien wie ik ben in Gods ogen. Niet door mijn uiterlijk, maar door Zijn liefde.

En morgen? Morgen mag ik naar de bidstond. Wat een vreugde. Samen bidden. Samen luisteren. Samen God groot maken. Dat is het doel van het leven. Dat is mijn vreugde. Niet in wat ik verlies, maar in wat ik mag ontvangen. Zijn stem. Zijn troost. Zijn vreugde. Zijn aanwezigheid.

God aanbidden. God prijzen. God dienen. Dáárvoor leef ik.

“Zelfs alle haren op jullie hoofd zijn geteld. Wees dus niet bang, jullie zijn meer waard dat an een hele zwerm mussen.”
— Lucas 12:7

Vader in de hemel,
U die mij kent tot in het diepst van mijn ziel,
die mijn strijd ziet en mijn vreugde,
U die elke haar op mijn hoofd telt –
ik leg vandaag mijn verlies in Uw handen.
Niet alleen mijn haar, maar ook mijn pijn.
Ik vertrouw U, Heer.
Dank U voor Uw nabijheid,
voor Uw troost en voor de mensen om me heen.
Dank U dat ik U mag aanbidden – met of zonder haar,
met een lach of met tranen.
Laat Uw stem hoorbaar zijn in elke stilte.
Laat Uw vrede regeren in mijn hart.
En geef mij, vandaag en morgen,
de kracht om U groot te maken,
zoals ik ben.
Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen