De week begon goed. Samen met Andrea mochten we bidden, luisteren naar Wilma, en onder het genot van koffie de dag en de week in Gods handen leggen. Iedere maandag bidden we speciaal voor onze kinderen en kleinkinderen. We noemen hen bij name, omdat we hen iedere dag opnieuw willen toevertrouwen aan Gods bescherming. We bidden om vrede, liefde, gezondheid en vreugde voor hun leven. Maar bovenal is onze wens dat zij ook de deur van hun hart voor God zullen openen.

‘Luister, Ik sta voor de deur en klop. Als iemand Mij hoort en de deur opendoet, zal Ik bij hem binnenkomen. Dan zullen wij samen eten, hij met Mij en Ik met hem.’
Openbaring 3:20 HTB.

We weten dat Hij blijft kloppen, ook bij onze familieleden die Hem nog niet bewust hebben binnen gelaten. Soms lijkt het alsof mensen Hem wegsturen, maar Hij geeft niet op. Hij klopt opnieuw, en opnieuw. Totdat er een moment komt dat ze de deur openen – en dan verandert alles.

Het doet mij denken aan de gelijkenis van de vriend die ’s nachts brood nodig had. Ondanks dat hij werd weggestuurd, bleef hij kloppen totdat de deur openging en hij kreeg wat hij nodig had. Zo blijft ook God bij ons kloppen, geduldig, vol liefde, tot wij openen en Zijn overvloed ontvangen.

Toch is het leven niet altijd licht en gemakkelijk. Diezelfde dag kreeg ik hevige rugpijn. Andrea en ik baden samen, maar de pijn bleef. Soms grijpt God direct in, soms later, en soms begrijpen wij Zijn wegen niet. Maar zelfs in de pijn wil ik vasthouden aan Hem, blijven vertrouwen, blijven bidden. Want Zijn nabijheid geeft kracht, ook wanneer genezing nog uitblijft.

Daarom hoop en bid ik dat ik morgenochtend bij de bidstond aanwezig kan zijn. Voor mij is dat een kostbare plek: samenkomen met broeders en zusters, om ons hart te openen, voorbede te doen, en Gods heerlijkheid te ervaren. Het is pijnlijk als de ziekte en de pijn mij soms tegenhouden, maar juist daar, in de gemeenschap van gelovigen, proef ik iets van Gods liefde en trouw.

En daarom kijk ik vooruit, niet achterom. Zoals in Jesaja staat:

‘Want Ik ben iets heel nieuws van plan. Kijk, Ik ben er al mee begonnen. Ziet u het niet? Ik zal een weg maken door de wildernis van de wereld waarover mijn volk naar huis kan terugkeren. Ik zal rivieren voor mijn volk laten ontspringen in de woestijn!’
Jesaja 43:19 HTB

God roept ons om niet te blijven leven met de schaduwen van het verleden, maar om ons om te keren naar Zijn licht. De schaduw – onze pijn, ons verdriet, ons verleden – blijft dan achter ons. En voor ons ligt een nieuw leven: een leven in Christus, vol vrede, vreugde en liefde.

Heer, dank U dat U blijft kloppen aan de deur van ons hart. Dank U voor onze kinderen en kleinkinderen, die U kent bij name. Wilt U hen beschermen, zegenen en leiden naar Uw licht. Heer, ik breng ook mijn pijn bij U. U weet hoe zwaar het soms is, maar ik vertrouw dat U kracht en hoop geeft, ook als de genezing nog niet zichtbaar is. Wilt U mij ook kracht geven om bij de bidstond aanwezig te zijn, en mij daar te vullen met Uw vrede. Help ons om ons steeds te richten op U, en om te wandelen in het nieuwe leven dat U ons geeft. In Jezus’ naam. Amen.

Helaas was gister de pijn niet meer vol te houden. Andrea belde de ‘helpdesk’ van de oncologie en daar vroegen ze ons direct naar het ziekenhuis te komen.
Een paar uur later kwamen we weer thuis met een ‘shot’ morfine en een verhoging van de pijnstillers.
Ik heb koorts en veel pijn.
Woensdag mogen we weer terug naar het ziekenhuis. Dan horen we of ik toestemming krijg om vrijdag weer chemo te krijgen.
Helaas zal ik de bidstond over moeten slaan.