Vanochtend begon eenvoudig: de schoonmaakster kwam, en het huis werd weer wat frisser, opgeruimd, klaargemaakt om gasten te ontvangen. Het lijkt zo’n klein iets, maar juist in zulke momenten zie ik vaak Gods hand. Hij maakt ruimte. Net zoals een schoon huis ons ademruimte geeft, zo maakt God in ons hart ruimte om Zijn vrede te ontvangen. Soms doet Hij dat door anderen, door handen die schoonmaken, ordenen en stilletjes dienen.

Daarna kwamen Marcel en Annemarie op bezoek. In hun aanwezigheid proefde ik iets van het samen optrekken in geloof, de kracht van vriendschap en broederschap. We spraken over ziekte, over de dingen die ons bezighouden, over de zwaarte van het leven – maar óók over de hoop die ons draagt. Want midden in pijn en onzekerheid is er altijd weer die bron van leven die niet opdroogt: Jezus Christus zelf.

Later kwam een goede vriend langs. We spraken eerlijk en open, over het leven, over de weg die soms donker voelt, en toch – juist in dat gesprek werd het licht van God zichtbaar. Want als wij ons hart delen, worden we verbonden door meer dan woorden: de Heilige Geest werkt door openheid en echtheid.

Al die ontmoetingen van vandaag herinnerden me aan wat Paulus schrijft:

‘Want als twee of drie mensen bij elkaar zijn omdat zij bij Mij horen, ben Ik bij hen.’’

‭‭Mattheüs‬ ‭18‬:‭20‬ ‭HTB‬‬

Ik mocht vandaag ervaren dat het niet uitmaakt of het gesprek zwaar was of licht, of er stilte was of woorden – Christus was erbij. Hij ging mee in elk gesprek, Hij zat naast ons aan tafel, Hij hoorde onze zorgen, Hij droeg onze pijn.

Het herinnert mij ook aan een ander Woord:

‘Zij bleven trouw aan wat de apostelen hun leerden en gingen als een grote familie met elkaar om. Zij kwamen vaak samen voor de maaltijd van de Here en voor gebed.’

‭‭Handelingen‬ ‭2‬:‭42‬ ‭HTB‬‬

Wat wij doen – samenkomen, delen, luisteren, bidden – is eigenlijk precies wat de eerste gemeente deed. Het is zo eenvoudig, maar daarin ligt een diepe kracht. Niet groots, niet spectaculair, maar in de kleine momenten van ontmoeting en trouw.

En weet je, soms denk ik: juist in mijn ziekte, in de beperking, in het niet-meer-kunnen wat ik vroeger kon, word ik opnieuw bepaald bij die eenvoud. God komt dichtbij in het kleine. Hij geeft mij mensen die langskomen, die luisteren, die me bemoedigen. Hij laat me zien dat ik niet alleen ben.

Het doet me denken aan de woorden van Jezus zelf:

‘Ik zal jullie niet als ouderloze kinderen achterlaten. Ik kom bij jullie terug.’

‭‭Johannes‬ ‭14‬:‭18‬ ‭HTB‬‬

Dat zegt Hij tegen ons, en ik mocht dat vandaag weer ervaren. Hij kwam – in de stilte van de ochtend, in de handen van de schoonmaakster, in de woorden van Marcel en Annemarie, in de aanwezigheid van mijn vriend. Hij kwam, zoals Hij beloofd heeft.

En dan besef ik: ook al draag ik mijn ziekte, ook al is er pijn en onzekerheid, ik ben niet verlaten. Hij draagt mij. En door de mensen die Hij op mijn pad zet, proef ik iets van Zijn liefde en nabijheid.

Heer Jezus,

dank U dat U vandaag dichtbij kwam in de ontmoetingen die ik mocht hebben.

Dank U voor de handen die dienden, voor de woorden die gedeeld werden, voor de stilte die gedragen werd.

Dank U dat U altijd aanwezig bent, ook als wij maar met enkelen zijn.

Heer, ik bid dat U ook morgen opnieuw mijn huis en mijn hart wilt vullen met Uw aanwezigheid.

Zegen mijn vrienden, mijn familie, mijn gemeente.

En leer mij steeds opnieuw zien hoe U mij draagt, zelfs als mijn lichaam zwak is.

U bent mijn Heer, mijn Trooster, mijn Vriend.

In Uw Naam bid ik,

Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen