Vandaag wil ik met jullie spreken van hart tot hart. Het is zondag, een dag die voor mij altijd bijzonder blijft: samenkomen in de kerk, elkaar ontmoeten, luisteren naar Gods Woord en met elkaar verbonden zijn. Het doet me denken aan de eerste gemeente in Handelingen:

‘Elke dag kwamen zij in de tempel bijeen en waren één van hart en ziel. Zij aten bij elkaar thuis, blij en onbezorgd. Zij prezen God en het hele volk was hun goedgezind. En God zorgde dat er elke dag weer nieuwe mensen bijkwamen die gered werden.’

‭‭Handelingen‬ ‭2‬:‭46‬-‭47‬ ‭HTB‬‬

Zo’n gemeente willen we zijn – samen eten, samen bidden, samen lachen, samen huilen. En vandaag mocht ik dat weer ervaren, in de inzegening van de kinderen, de opening van het nieuwe seizoen en het samenzijn als één familie.

Toch wil ik ook eerlijk zijn. Mijn ziekte maakt het zwaar. Het geheugen laat me steeds vaker in de steek. Gesprekken en ontmoetingen die ik vroeger zou onthouden, glippen nu weg. Dat doet pijn, want ik wil graag alles bewaren – jullie woorden, jullie gebeden, jullie liefde. Maar soms weet ik het niet meer. En dan besef ik: mijn lichaam geeft het op, mijn kracht raakt op.

‘Al zou ik geestelijk en lichamelijk bezwijken, mijn hart vertrouwt op God, Hij is mijn rots. Voor eeuwig houdt Hij mij vast.’

‭‭Psalmen‬ ‭73‬:‭26‬ ‭HTB‬‬

De wereld lijkt steeds sneller te gaan – “opzij, opzij, opzij, we hebben een verschrikkelijke haast” – terwijl ik steeds trager word. Meer rust nodig heb, meer medicatie, meer slaap. Ik kan het tempo niet meer bijhouden. Dat doet me beseffen dat ik het stokje moet overgeven. Ik weet niet precies hoe of aan wie, maar ik voel dat mijn tijd om te rennen voorbijgaat.

En toch is er hoop. Want ik weet dat God de grote Geneesheer is. Hij alleen kan de operatie doen die ik nodig heb – of hier op aarde, of straks in de hemel. Uiteindelijk verlangt mijn ziel naar de rust die alleen Hij geeft.

‘Als de lasten u drukken en u vermoeid bent, kom dan bij Mij. Ik zal u rust geven.’

‭‭Mattheüs‬ ‭11‬:‭28‬ ‭HTB‬‬

Daar houd ik me aan vast. Daarom leef ik niet langer in het tempo van de wereld, maar in het tempo van Gods genade. Één dag tegelijk. Eén afspraak tegelijk. En daarin wil ik jullie allemaal zegenen: leef dicht bij Christus, bid voor elkaar, wees er voor elkaar, en blijf bouwen aan een gemeente die leeft zoals in Handelingen.

Heer,

U bent mijn kracht, ook wanneer mijn lichaam verzwakt.

Dank U voor de gemeente, voor de liefde en eenheid die U ons geeft.

Leer ons leven in Uw tempo, niet in de haast van de wereld.

Geef ons een hart dat vol is van liefde voor elkaar en voor U.

Zegen mijn broers en zussen, hun gezinnen, hun kinderen.

En leer ons te vertrouwen dat U alles in handen heeft –

hier op aarde en straks in de hemel.

In Jezus’ naam.

Amen.

Met liefde ❤️ Ico 

Goedemorgen