Vandaag begon vroeg. Ik werd wakker van wat gerommel in de kamer. Andrea was al onder de douche geweest. Ze kwam naar me toe en zei: “Ico, we moeten eruit.”

Voordat we vertrokken, namen we nog even tijd om samen te bidden. Op maandag doen we dat altijd wat intenser. Dan noemen we de kinderen, de kleinkinderen, en ook de aanhang één voor één bij naam. Omdat we het belangrijk vinden dat zij onder Gods zegen wandelen. Dat geeft mij en Andrea zoveel rust. Het herinnert ons eraan dat dit geloof echt zekerheid geeft. Zekerheid dat er een dag komt dat we allemaal samen zullen zijn, bij Jezus.

Ik dacht aan wat Jezus zei:

‘‘Ik geef de doden het leven terug,’ zei Jezus tegen haar. ‘Ik ben Zelf het leven. Wie in Mij gelooft, zal leven, zelfs als hij gestorven is.’

‭‭Johannes‬ ‭11‬:‭25‬ ‭HTB‬‬

Met dat vertrouwen gingen we naar Leusden, naar de begrafenis van een zuster uit de gemeente. Ze was pas 58. Er was verdriet, natuurlijk. Je voelde het bij haar man, bij de kinderen en kleinkinderen. En toch – midden in dat verdriet – klonk er lofprijs. Er werd gezongen, er werd muziek gemaakt, en de Heer werd grootgemaakt.

Ik zat daar in mijn rolstoel en ik dacht: dit is de kracht van ons geloof. Verdriet en lofprijs naast elkaar. Tranen en hoop tegelijk. Zoals in de psalm staat:

‘De Here is heel dicht bij mensen met groot verdriet, Hij helpt hen die terneergeslagen zijn.’

‭‭Psalmen‬ ‭34‬:‭19‬ ‭HTB‬‬

En ik voelde het. God was daar. In de woorden, in de muziek, in de ontmoeting met mensen. Hij weeft verbindingen die je niet verwacht. Zelfs als je iemand niet zo goed gekend hebt, kan Hij je laten zien: Ik ben erbij.

Later, toen we weer thuis waren, bleek er een misverstand met de dokter. We hadden gewacht, maar ze kwam niet. Dat gaf wat frustratie. En toch… ook dat legden we weer bij Hem neer. In plaats daarvan luisterden we naar een levensverhaal van een oude bekende, via een podcast. Ook daarin klonk weer hetzelfde: God is groot, zelfs midden in verlies.

Dat gaf me moed. Want ik weet dat ik ziek ben. Ik weet ook dat mijn tijd in Gods handen ligt. Maar telkens weer ervaar ik dat diepe vertrouwen: Andrea zal het redden. Mijn kinderen en kleinkinderen zullen onder Zijn hand blijven wandelen. En ik mag geloven dat, wanneer Hij mij roept, het goed is.

‘Ik ben ervan overtuigd dat niets ons kan scheiden van Gods liefde. De dood niet, het leven niet, engelen niet, bovenaardse krachten niet, de dingen van vandaag niet, de dingen van morgen niet. Nee, er is geen enkele kracht die dat kan. Hoe hoog we zijn gestegen of in welke diepte wij ons ook bevinden, niets in de hele schepping kan ons scheiden van Gods liefde, die ons gegeven is in Christus Jezus, onze Heer.’

‭‭Romeinen‬ ‭8‬:‭38‬-‭39‬ ‭HTB‬‬

En daarom zeg ik tegen mezelf, tegen mijn kinderen, tegen iedereen die dit leest: God is goed. In welke omstandigheden je ook bent. Hij is trouw. Hij laat ons niet los.

Heer, dank U dat U goed bent, ook vandaag.

Dank U dat U bij ons bent in verdriet en in blijdschap, in ziekte en in gezondheid.

Ik breng mijn kinderen en kleinkinderen bij U, Heer. Bescherm hen, leid hen, zegen hen.

Geef mij de kracht om vol vertrouwen te leven, totdat U mij roept.

En laat ons allemaal vasthouden aan die zekerheid: dat niets ons ooit kan scheiden van Uw liefde.

In Jezus’ naam,

Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen