Wat ben ik toch een gelukkig mens. Dat klinkt misschien vreemd, zeker als je bedenkt dat er momenten zijn waarop ik verdrietig ben, waarop ik moet huilen, waarop de pijn in mijn lichaam zo drukkend aanwezig is dat ik er niet omheen kan. Gisteravond was zo’n avond. Van maandag op dinsdagavond zat ik daar met tranen in mijn ogen, verdriet in mijn hart en de last van de hele toestand die ik draag. Ik huilde om alles wat er gebeurt, om de gebrokenheid, om de zorgen die ik voel.

En toch… toen kwam de ochtend. Ik werd wakker en voelde de pijn, de pijn die zo hard drukt op mijn gezwel. Ik dacht: Heer, hoe lang nog? Het was lastig, zwaar om zo wakker te worden. Op zo’n moment gaat er van alles door je heen. De moed kan je soms in de schoenen zakken. Maar toen herinnerde ik me één ding: het is dinsdagmorgen. En dinsdagmorgen betekent dat ik naar de Bidstond ga.

Andrea reed me erheen – en dat vond ik fijn. Ik zei tegen haar: “Ik ga dit keer niet in de rolstoel, ik loop dat kleine stukje.” Andrea was het daar niet mee eens, ze vond het te riskant, maar ik bleef aandringen. Uiteindelijk mocht ik het doen en had ik dat kleine stukje gewonnen. Voor mij was dat een teken van kracht, een teken van leven.

En hoe goed was het om daar te zijn. Samen zingen, samen bidden, samen onze harten naar boven richten. Ik merkte dat de groep groter was dan normaal, voller, levendiger. Dat maakte me blij. We baden voor elkaar, voor mensen die we liefhebben, voor de gebouwen waar God in werkt, voor Zijn aanwezigheid in ons midden. Terwijl we zongen, hoorde ik werkelijk engelen meezingen. Hemelse stemmen die zich bij ons voegden. Dat gaf mij een vreugde die dieper ging dan woorden kunnen beschrijven.

Wat een wonder: de dag ervoor zat ik nog in mijn verdriet, en nu ervoer ik de blijdschap van God. Blijdschap die Hij alleen kan geven. Een blijdschap die niet afhankelijk is van hoe ik me voel of hoeveel pijn ik heb, maar die uit de hemel zelf komt. Die blijdschap is een kostbare schat, een schat die in mijn hart bewaard blijft.

Toen ik weer thuiskwam, was er nog meer vreugde. De broer van Andrea kwam langs en bracht gebak mee. Niet zomaar gebak, maar mijn lievelings: bananensoesen. Het klinkt klein, maar voor mij was het groot. Een stukje liefde, een stukje vreugde, precies op het juiste moment. We genoten ervan samen.

Later die dag kwam mijn dochter en samen gingen we lunchen bij de Postkamer in Nijkerk. We gingen erheen zonder verwachtingen, gewoon om samen te zijn. Uit liefde, uit verbondenheid. En God schonk ons zoveel meer. Het was een heerlijke lunch, maar vooral een gezegend samenzijn. We genoten van het eten, van elkaars woorden, van de mensen om ons heen. Ik had God gevraagd om rust – rust in mijn lichaam, rust in mijn pijn – en Hij gaf het. Op dat moment leek het alsof Hij mij genezing gaf, alsof Hij mijn lichaam even stilzette, zodat ik alleen maar kon genieten.

Wat een zegen om daar met mijn dochter te zitten. Om niet alleen vader en dochter te zijn, maar ook kinderen van God die samen Zijn liefde mogen proeven. Rond twee uur gingen we weer naar huis. Daar wachtte Andrea al op me. We kropen tegen elkaar aan, gaven elkaar een kus. Niet alleen omdat we elkaar misten, maar ook omdat we blij waren dat we elkaar weer zagen. Zó eenvoudig, zó kostbaar.

En toen was de dag nog niet voorbij. Mijn zoon en schoondochter kwamen langs met goed nieuws. Goed nieuws dat ze zelf zullen vertellen, maar één ding stond vast: God stond centraal in hun verhaal. We mochten Hem de eer geven, en dat maakte me intens blij.

Zo zie ik hoe een dag heen en weer kan schommelen tussen verdriet en blijdschap. Gisteren tranen, vandaag vreugde. En toch is God in beide aanwezig. Hij laat ons niet los. Hij is erbij in de nacht van verdriet én in de dag van vreugde. Hij houdt ons vast.

Die zekerheid werd nog bevestigd toen ik vanochtend een appje kreeg van iemand die ik liefheb. Hij wilde een afspraak maken omdat we iets van God in elkaar herkennen. Ook dat raakte me: God weeft onze levens aan elkaar, zodat we samen Zijn liefde weerspiegelen.

Misschien is het morgen anders. Misschien zijn er weer tranen of pijn. Maar vandaag mag ik zeggen: ik ben een gelukkig mens. Vandaag mag ik getuigen: mijn God is groot. Hij is sterk en machtig. Er is niets dat Hij niet kan doen.

‘Wees blij in de Here. Ik zeg het nog eens: verheug u in Hem! Laat uw vriendelijkheid bij iedereen bekend zijn. De Here is dicht bij u. Maak u nergens zorgen over, maar bid voor alles en vraag God wat u nodig hebt, dankbaar voor alles wat Hij doet. Dan zult u de vrede van God ervaren, een vrede die ons menselijk besef te boven gaat en die de wacht houdt over uw hart en gedachten, omdat u in Christus Jezus bent.’

‭‭Filippenzen‬ ‭4‬:‭4‬-‭7‬ ‭HTB‬‬

Lieve Vader,

Dank U dat U tranen verandert in blijdschap,

dat U vreugde geeft die sterker is dan pijn,

en dat U momenten van rust schenkt wanneer het lichaam zwaar voelt.

Dank U voor de mensen die U om mij heen plaatst:

voor Andrea, voor onze kinderen, voor onze kleinkinderen,

voor de kring waarin we samen mogen zingen en bidden,

voor familie en vrienden die Uw liefde laten zien in kleine en grote dingen.

Heer, U bent erbij, in verdriet én in blijdschap.

U laat mij zingen, zelfs als de pijn mij neerdrukt.

U laat mij genieten, zelfs als de dagen zwaar zijn.

U bent groot, U bent machtig,

er is niets dat U niet kunt doen.

Vandaag wil ik U loven,

en morgen zal ik dat opnieuw doen,

want U bent trouw en U blijft dezelfde,

tot in eeuwigheid.

In Jezus’ naam,

Amen.

Met liefde ❤️ Ico 

Goedemorgen