Het is de tweede dag van mijn opname in het ziekenhuis. Alles in mij voelt het: dit is storm op het water. Geen rustige zee, geen overzicht. Maar een plek waar je moet leren lopen op golven — zoals Petrus, die Jezus in de ogen moest blijven kijken. Dit is zo’n moment waarop ik alleen nog maar kan leunen op God. Niet een beetje, maar volledig. Alles moet rusten op Hem. Hij is mijn fundament, mijn rots in deze storm.

Ik lig op een afdeling waar de dood als het ware zichtbaar in de gangen hangt. Waar mensen worden voorbereid om afscheid te nemen. Maar ik wil niet alleen stilstaan bij het sterven. Want zelfs hier, op deze plek, leeft Jezus. Hij is niet weggevlucht voor het lijden, en Hij vlucht ook niet van mij. Hij komt in mijn kamer. En Hij komt met vrede.

Vandaag kwam er een psycholoog langs. Iemand die mij al kende. En tot mijn verrassing merkte ik dat ik woorden van hoop sprak. Niet omdat ik zo sterk ben, maar omdat Gods liefde door mij heen werkt. Zelfs in deze situatie wil Hij mij gebruiken. Ik zie het gebeuren. De verbaasde gezichten. De reacties van het verplegend personeel. Ze voelen dat er iets anders is. Iets van vrede. Iets van vreugde. En dat “iets” is Iemand: Jezus.

Mijn lichaam is ziek. Dat besef ik ten volle. Mijn lichaam vecht, dag en nacht. De pijn is reëel, de grenzen worden voelbaarder. Maar wat ik nog veel meer besef, is dat God erbij is. Zelfs als ik Hem even niet voel, weet ik: Hij is trouw. Dan spreek ik tot mijn ziel, net zoals David deed:

“Waarom ben je zo bedroefd, mijn ziel, en onrustig in mij? Hoop op God, want ik zal Hem weer loven. Hij is mijn Redder en mijn God.”
— Psalm 42:6

Die woorden zijn mijn anker. Ze helpen mij om door te gaan. Niet op kracht van mijn lichaam, maar op kracht van de Geest. En als ik even wiebel, als mijn voeten over het water glijden, weet ik dat Jezus me vasthoudt.

Vandaag werd er medisch veel besproken. De MRI liet zien wat we al wisten: het gezwel groeit. Het drukt op zenuwen, op bloedbanen. Er werd overlegd met Utrecht. Er is geen eenvoudige oplossing. Bestralingen zijn nog mogelijk, maar risicovol. De chemo is nog gaande. Voor nu wacht ik af, in overleg met Andrea en het ziekenhuis. Maar zelfs in dat wachten, mag ik rusten in Hem.

“De HEER zal voor u strijden; u hoeft zelf niets te doen.”
— Exodus 14:14

Ik voel me gedragen. En ik voel me gezegend. Andrea is bij me. Mijn liefste. We zijn nog altijd verliefd. We lachen, we praten, we bidden. Het leven verliest langzaam functies, maar nooit liefde. En zeker niet de liefde van God.

Ik hoop morgen naar huis te mogen. En als het niet mag, dan is er tóch iets moois: ik mag naar de kerk. Want dat is mijn thuis. Daar leeft mijn ziel op. Daar ontmoet ik mijn broeders en zusters. Daar is Christus voelbaar in gemeenschap. En ik verlang ernaar.

En gisteren… wat een cadeau. Vrienden die een stuk over mij hadden geschreven. Tranen kwamen. Blijdschap ook. Kunst, woorden, liefde — het raakte mijn hart diep. Dankjewel, als jij daaraan hebt bijgedragen. Dit alles, deze hele dag, deze hele reis… ik geef het terug aan God. Hij is het waard.

“Al ga ik door een dal van diepe duisternis, ik vrees geen kwaad, want U bent bij mij; Uw stok en Uw staf, die vertroosten mij.”
— Psalm 23:4

En ja — ik loop nu met een stok. Geen staf zoals Mozes, maar toch… het helpt me staande te blijven. God gebruikt zelfs een stok om me vooruit te helpen. En ik zie het: dit alles is genade.

Lieve broeders en zusters, als je dit leest: blijf dicht bij God. Zelfs als je niets voelt, weet dat Hij er is. Handel vanuit je geloof, en de ervaring zal volgen. Jezus leeft. En Hij is nabij.

Als ik mijn ogen sluit, zie ik Hem. En als ik mijn ogen open, is Hij daar nog steeds. En dat maakt mij blij.

Heer Jezus, dank U dat U in de storm bij mij bent. Dank U dat U niet wacht tot de zee kalm is, maar over het water naar mij toe komt. U bent mijn vrede. U bent mijn kracht. U bent mijn vreugde. Draag mij, Heer, elke dag opnieuw. En gebruik mij, zolang ik adem heb, om Uw liefde zichtbaar te maken. U bent mijn God — vandaag, morgen en tot in eeuwigheid.

Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen