Van een nacht vol pijn naar de trouw van God

Goedemiddag, het is donderdag 19 juni. Gisteren begon de pijn. Niet zomaar wat ongemak, maar een hevige, schrijnende pijn die mijn hele lichaam overnam. Ik kon bijna niet meer lopen, Andrea moest me helpen om naar boven te komen. Zelfs het in bed kruipen voelde als een onmogelijke opgave. Het was geen mooie dag. Het was een dag vol pijn, vol onmacht, vol onzekerheid.

De nacht die volgde bracht geen verlichting. Ik werd wel tien keer wakker. De pijnstillers hielpen niet. En toch bleef ik bidden. Niet met grote woorden, maar gewoon: “Heer, wees erbij. Geef rust.” Maar ik voelde die rust niet. En toch geloof ik: ook als ik niets voel, is Hij erbij. In het diepste dal is Hij daar. Hij heeft mij eerder uit de put gehaald, en Hij zal dat opnieuw doen.

Toen ik vanmorgen wakker werd, voelde alles nog zwaar. En toen we richting het ziekenhuis moesten, wist ik even niet hoe ik dat moest doen. Voor het eerst vroeg ik aan Andrea om een rolstoel. Iets in mij brak, maar ik kon echt niet meer.

Daar, in het ziekenhuis, troffen we een verpleegkundige van oncologie. Ze zag meteen de ernst van mijn situatie en stuurde ons door naar de eerste hulp. Er werden onderzoeken gedaan, gesprekken gevoerd, en al snel werd besloten dat ik opgenomen moest worden. Gelukkig was er plek op de afdeling oncologie.

Artsen kwamen en bespraken de situatie. Het was duidelijk: de chemo moest direct beginnen. Om kwart over vier kreeg ik mijn eerste behandeling. De verpleegkundige bleef bij me om te zien hoe mijn lichaam zou reageren. En het ging goed. Daar ben ik dankbaar voor.

De pijn is nog niet weg. Het been doet nog vreselijk zeer, en de nachten zijn zwaar. Maar ik voel me gedragen. Niet altijd in mijn gevoel, maar wel in mijn geloof.

Mijn God is mijn God. Hij is heilig. Hij is groot. Hij is trouw.
Zelfs als het duister is, zelfs als de pijn het uitschreeuwt — Hij is erbij.

Ik hoop dat jij dit leest of hoort en dat je weet: je hoeft het niet alleen te dragen. Misschien zit jij ook in een nacht vol pijn. Misschien huil je stil, net als ik vannacht. Maar God verlaat ons niet. Hij draagt ons.

Bid alsjeblieft met me mee.
Bid dat Zijn vrede zichtbaar wordt, zelfs in de storm.
Bid dat Hij mij blijft dragen — en jou ook.

Psalm 94:19

“Bij veel zorgen in mijn hart, was Uw troost de vreugde van mijn ziel.”

Vader,
U bent erbij. In het duister, in de pijn, in de wanhoop.
Dank U dat U Ico draagt, zelfs als hij het niet voelt.
We bidden voor verlichting, voor kracht, voor hoop.
Voor een lichaam dat mag rusten, en een ziel die mag schuilen bij U.
U bent onze Rots. Blijf nabij.
In Jezus’ naam. Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen