Daar zit je dan. In de stilte-ruimte van het ziekenhuis. Een ruimte zonder prikkels, zonder rumoer, zonder haast. Nooit gedacht dat ik daar zou belanden. Maar nu ik er zit, merk ik dat die stilte me iets geeft wat ik elders vaak mis: ruimte om te ademen, om na te denken, om te bidden.

Vanochtend begon vroeg — om 8.50 uur al een afspraak. De zwachtels werden om mijn been gedaan, tot aan mijn bovenbeen toe. Ze hopen dat het vocht in balans komt, dat het lichaam het vanzelf weer afvoert. Zij spraken hoop uit. En ik ook. Maar mijn diepste hoop is niet in zwachtels of medische zorg. Mijn hoop is in Christus. In Jezus, die mij vasthoudt, die mijn lichaam kent en mijn ziel draagt.

Toen ik dacht dat ik klaar was, werd ik ineens geroepen voor een extra afspraak. Een gesprek met de oncologie. En daar kwam het: de mededeling dat ze zo snel mogelijk willen starten met chemotherapie — en later ook met bestraling. Aanstaande vrijdag al begint de eerste chemo. De bestraling zal later volgen, gericht op mijn hals, waar nu een grote zwelling zit. Een bult die in de weg zit — letterlijk en figuurlijk.

Mijn been is nu ingezwachteld. Ik voel geen extra druk, maar lopen gaat moeizaam. Dat was eigenlijk al zo vóór het zwachtelen. En dus hebben we samen besloten: de eerste stap is gezet — er is een wandelstok gekocht. Het is een drempel. Van kunnen rennen naar lopen met een stok. En dat raakt me. Ik vind dat moeilijk. Moeilijk te bevatten. Moeilijk te erkennen dat het nodig is.

Maar we gaan verder. De pijn werd de laatste tijd ondraaglijk, vaak een tien. De artsen hebben de medicatie verhoogd, pijnstilling erbij gegeven. En ik mag altijd bellen, altijd vragen, altijd communiceren. Dat is een geruststelling. Maar de wens blijft: dat de chemo de pijn verlicht. Dat ik terug mag naar een zes. Of nog lager. Dat zou al zoveel schelen.

Vanmorgen dinsdag is er weer een bidstond. Ik heb ervoor gezorgd dat ik dan voortaan vrij ben. Tussen 9 en 11 wil ik nergens anders zijn dan bij mijn broeders en zusters — daar waar de aanbidding klinkt, waar harten worden geraakt. De muziek, de gebeden, de openbaringen… het maakt mijn hart warm. En ook al is de stilteruimte in het ziekenhuis heilig, die plek met mijn gemeente voelt als thuis.

Vanmiddag gaan we iets moois doen: saus maken. Naomi, mijn moeder (nonna) en ik. Drie generaties, één recept. Een oud familierecept, vol liefde, smaak en herinnering. Ik hoop dat mijn dochter het ooit aan haar dochter doorgeeft. Zo leeft iets voort — ook als wij er op een dag niet meer zijn.

En vanavond? Misschien kijken we wel All You
Need Is Love uit Australië. We huilen vaak mee. Mensen die elkaar jaren niet hebben gezien, vallen elkaar in de armen. En ik denk dan: zo zal het straks ook zijn, in de hemel. Als je je geliefden weerziet. Wat een dag zal dat zijn. Wat een feest. Zoals bij de verloren zoon.

Want dit leven is niet het einde. Het is een begin. Straks krijg ik een nieuw lichaam, een nieuwe geest. En op een dag kom ik terug, met Hem. Op een vernieuwde aarde. Waar vrede zal zijn. Waar tranen worden afgewist. Waar ik weer kan rennen — zonder wandelstok.

🌿 Hemelse Boodschap

“De Heer is nabij voor ieder die Hem aanroept, voor ieder die Hem in waarheid aanroept.
Hij vervult het verlangen van wie Hem eren,
Hij hoort hun hulpgeroep en redt hen.”
— Psalm 145:18-19

Heer Jezus,
Dank U dat U zo dichtbij bent, in de wachtkamers, in de stilte, in de storm. Dank U dat ik mag leunen op Uw belofte, zelfs als het nieuws zwaar is. Ik bid voor kracht, voor rust, voor verlichting van pijn. Wilt U de chemo zegenen en de bestraling leiden. Geef me moed in het proces en vrede in mijn hart. Zegen mijn familie, mijn kinderen, mijn vrouw. Laat mijn woorden iets blijvends achterlaten. En laat mijn leven blijven getuigen van U — tot het einde, en daarna.
Amen.

Wil je voor me blijven bidden?
Voor genezing. Voor rust. Voor kracht. Voor het bewaren van mijn haar.
En bovenal: voor vertrouwen.
Ik hou van jullie. Met heel mijn hart. Met heel mijn ziel. ❤️

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen