Soms stelt het leven ons die onverwachte vragen. Niet omdat we op zoek zijn naar spijt, maar omdat we stilstaan. Stilstaan bij de weg die we gegaan zijn, bij de keuzes die we maakten, bij de kracht die we vonden – of niet – in de momenten waarop we moesten kiezen.

Gisteren was zo’n dag. Een zwaar gesprek liet mij niet onberoerd. Het raakte iets diep vanbinnen. Niet omdat de woorden hard waren, maar omdat ze diep gingen. Het raakte mijn hart en het lichaam gaf het aan: ik was moe. Moe van het waken in de nacht, moe van het zoeken, het bidden, het overleggen met God in de stilte.

En toch, ook al was ik uitgeput, was daar die zachte zegen. Een slaap die mij gegeven werd. Van kwart over negen tot half zeven. God wist wat ik nodig had. En ik werd wakker met dankbaarheid. Niet met onrust, niet met angst, maar met een zachte vrede. Andrea naast mij, een blik, een aanraking – liefde in eenvoud.

Toen we samen naar Wilma luisterden, ging het over een moeder die bleef bidden voor haar dochter. Over gebed dat leven beschermt. Over een toekomst die anders werd, omdat iemand volhield in vertrouwen.

En toen kwam de vraag:
“Wat zou er van mij geworden zijn, als…?”

Als ik andere keuzes had gemaakt. Als ik op school beter mijn best had gedaan. Als ik minder de wereld had omarmd en eerder Gods stem had gezocht.

Maar toen kwam er een andere gedachte:
“Ik ben geworden wie ik ben, door alles heen.”

Door de fouten, de leermomenten, de gebeden, de genezingen en de gebrokenheid. Alles heeft mij gevormd. Niet buiten God om, maar juist met Hem, door Hem, ondanks mijzelf.

Ik ben wie ik ben, diep geworteld in Christus. En ik sta achter de keuzes die ik in Hem heb gemaakt. Ik leef niet langer voor de wereld, maar voor een Koninkrijk dat niet wankelt.

Ik ben gezegend. Door mijn vrouw, Andrea. Door onze acht prachtige kinderen. Door kleinkinderen en aanhang die mij dagelijks vreugde geven.

Ik ben blij. Niet omdat het leven altijd makkelijk is. Integendeel. Ik huil. Ik worstel. Ik draag pijn en ziekte. Maar ik weet:
God draagt mij.

Mijn genezing? Die komt. Hoe, dat weet ik niet. Maar dat het komt, dat weet ik zeker.
Of hier op aarde, of straks in de hemel. Maar genezing is beloofd.

Ik steun niet meer op mensen. Niet op gevoelens. Niet op gedachten.
Ik steun op het bloed van Jezus.
Dat is mijn zekerheid. Mijn vaste grond.

En daarom deel ik dit met jullie. Niet om medelijden te krijgen. Maar om te getuigen:
God is goed. Altijd. En Hij is trouw.

Blijf voor ons bidden. Bid voor genezing. Maar weet dit:
Ik vertrouw volledig op Hem.
En ik ben benieuwd… nieuwsgierig…
waar het wonder plaats zal vinden.

Vertrouwen in Uw Handen

Vader in de hemel,
U die het begin en het einde kent,
U die mijn dagen in Uw hand houdt,
leer mij vertrouwen.

Wanneer mijn lichaam moe is
en mijn hart onrustig,
wees dan mijn vrede.

Wanneer mijn vragen groter zijn dan mijn antwoorden,
en mijn hoop schommelt op de golven,
wees dan mijn anker.

Laat mij rusten in Uw belofte
dat wie op U vertrouwt,
nooit beschaamd zal uitkomen.

Geef mij de moed om te zeggen:
“Het is goed met mijn ziel.”
Ook als de storm nog raast.

Ik leg mijn leven in Uw handen,
mijn lichaam, mijn geest,
mijn verleden, mijn toekomst.

En ik wacht…
niet met angst,
maar met verwachting.

Want U bent goed,
en Uw trouw is voor eeuwig.

In Jezus’ Naam,
Amen.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen