Soms zijn er van die momenten die je nooit vergeet. Niet omdat ze prettig waren, maar omdat ze doordrenkt waren met de aanwezigheid van God. Eén van die momenten beleefde ik in een opvanghuis, ergens rond 2002 of 2003.

We werkten met mensen uit alle hoeken van de samenleving: verslaafden, zwervers, jongeren uit veilige gezinnen die toch de weg kwijt waren geraakt. Ik deed de intakes en plaatste mensen in de juiste kamer, op basis van wat ik zag én wat God me in mijn hart liet voelen.

Maar soms zie je dingen over het hoofd. Of beter gezegd: soms wordt je geloof op de proef gesteld.

Op een middag kwam ik het huis binnen en trof een levensbedreigende situatie aan. Eén van de bewoners, laten we hem ‘Jan’ noemen, zat op zijn knieën met een mes op zijn keel. De andere jongen, totaal in paniek of woede, schreeuwde dat hij hem zou vermoorden.

Alles in mij wist: dit is geen moment voor aarzeling. Geen tijd om een vergadering te beleggen. Hier moet je spreken met woorden die God je ingeeft. En dat deed ik. Ik sprak tot hem met rust en gezag, ik voelde dat God de leiding had. En terwijl er paniek heerste, ontstond er rust.

Ik liep naar de jongen toe. Hij had het mes nog in zijn hand. Ik pakte het — bij het scherpe deel van het mes. Het sneed in mijn hand, dat zag ik. Maar terwijl ik het vasthield en hij het losliet, genas de wond ter plekke. Alsof God zei: “Ik ben erbij. Ik bescherm. Ik herstel.”

Ik liep met hem naar boven. Hij overhandigde mij nog een tweede mes. Toen bracht ik hem naar het station. Ik gaf hem een treinkaartje en zei: “Bel me over een week.” Maar terugkeren kon niet meer. De veiligheid voor de anderen woog zwaarder.

Wat me altijd is bijgebleven, is niet alleen dat mes of die snijdende stilte, maar de woorden die geen van mij waren — maar van God. De rust die niet van mij kwam — maar van Hem.

God was daar. In de storm.

En nog steeds, elke dag, geloof ik: Hij spreekt. Hij leidt. Hij geneest. En Hij is altijd nabij.

“Hij stond op, bestrafte de wind en het wateroppervlak, en het werd stil. Er trad een grote stilte in. Toen zei Hij tegen hen: Waar is jullie geloof?”
— Lucas 8:24-25

Wanneer stormen woeden, van buiten of van binnen, is God onze rust. Hij spreekt tot het hart van de chaos — met vrede die alle verstand te boven gaat.

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen