Het was 1999 een van mijn eerste keren in een gevangenis. Niet zomaar een gevangenis, maar een zwaarbewaakte inrichting in België, waar mensen zaten met lange, vaak levenslange straffen. Ik werd uitgenodigd om te spreken in de kapel. Een plek waar hoop nog mocht klinken, al was het in een omgeving die voelde als het nest van de duivel.

Toen ik de ruimte binnenliep, voelde ik de zwaarte van de atmosfeer. Er zaten mannen van allerlei achtergronden. Verschillende culturen, verschillende verhalen, verschillende zonden — maar allemaal geketend aan hun verleden. Ik had iets voorbereid, maar de Geest van God nam het over. Mijn woorden vloeiden niet uit papier, maar uit de hemel.

Ik sprak over de ware wijnstok en de ranken. Over hoe God snoeit. Niet om te straffen, maar om leven te geven. Om vrucht te laten groeien. En terwijl ik sprak, voelde ik hoe de Heilige Geest de ruimte vulde. Er werd ademloos geluisterd. Vijfhonderd mannen, stil. Geen ritselend papier, geen schuifelende voeten. Alleen aandacht.

Ik zei: “Ik heb de oplossing voor jullie. Niet om de gevangenisdeuren te openen, maar om jullie hart te openen. Want ware vrijheid komt als Christus in jouw leven komt.”

Het was alsof de hemel zelf even stilstond.

Er werd gehuild. Er werd gebeden. Er werd opnieuw begonnen, daar in die kapel. Niet iedereen liep die dag vrij naar buiten, maar velen liepen wel vrij vanbinnen naar buiten. Bevrijd van schuld. Bevrijd van veroordeling. Bevrijd van het juk van zonde.

Wat ik daar mocht meemaken, draag ik nog steeds met me mee. Daarna heb ik zes jaar lang elke week gevangenen bezocht. Niet omdat het makkelijk was. Niet omdat het werd begrepen door iedereen. Maar omdat ik in elk hart iets van God zag. Omdat ik geloofde dat het kruis groot genoeg was — zelfs voor hen die de wereld had afgeschreven.

Mensen vroegen me weleens: “Waarom doe je dat, Ico? Waarom ga je daarheen?”
Mijn antwoord was simpel: “Omdat Jezus mij heeft vrijgemaakt. En wie de Zoon heeft vrijgemaakt, die is waarlijk vrij. Zelfs in een cel.”

Ik heb harten zien veranderen. Tranen zien vloeien. Gebeden horen stijgen. Ik heb Jezus gezien, achter tralies. Want Hij gaat waar wij durven te gaan. En Hij breekt waar wij denken dat niets meer breekt.

Vandaag wil ik jou bemoedigen. Schaam je het evangelie niet. Verkondig het, leef het, adem het. Niet alleen op het podium, maar bij de kassa, op straat, in de stille gesprekken. Jij hebt een druppel in je hart. Laat die vallen. Want als we allemaal druppels zijn, zal er een hemelse regenbui komen die levens raakt.

Laat God je gebruiken. Wees niet stil. De wereld wacht.

‘‘De Geest van de Here rust op mij, omdat Hij mij heeft gezalfd tot brenger van goed nieuws aan arme mensen. Hij heeft mij gestuurd om uit te roepen dat gevangenen zullen worden vrijgelaten, dat blinden zullen zien, dat onderdrukten zullen worden bevrijd en dat de tijd van Gods genade is aangebroken.’
‭‭Lucas‬ ‭4‬:‭18‬ -19 HTB‬‬

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen