Het laatste gebed onder water

Er was eens een pastor, ergens begin 1900. Hij reisde van dorp naar dorp met paard en wagen, op weg naar kerken waar hij het Woord mocht brengen. Op een dag moest hij onderweg een rivier oversteken. Terwijl hij op de pont stond, sloeg plots het paard op hol. In de chaos viel een man het water in.

De pastor zag het gebeuren. De man tierde, schreeuwde, vloekte – en verdronk.

Verslagen en verbaasd reisde de pastor verder. In zijn hart vormde zich een preek: dit was het oordeel van God, dacht hij. Een waarschuwing voor hen die hun hart niet keren.

Maar toen hij eenmaal in de kerk stond om te preken, stokte zijn stem. De woorden kwamen niet. Wat hij wilde zeggen, kreeg hij niet over zijn lippen. En daar, midden in de stilte, gaf God hem een beeld: hij zag die man onder water – maar hij zag ook zijn laatste woorden. Niet vol vloek, maar vol wanhoop: “Heer, help mij.”

Op dat moment wist de pastor: God had hem gehoord. Zoals de misdadiger naast Jezus aan het kruis, die in zijn laatste adem fluisterde: “Heer, denk aan mij wanneer U in Uw Koninkrijk komt.” En Jezus antwoordde: “Vandaag nog zul je met Mij in het paradijs zijn.”

Dat is de genade van God. Niet gebaseerd op hoe lang we Hem kennen, of hoeveel we gedaan hebben. Zijn hart is open voor wie Hem herkent, zelfs in het laatste moment van hun leven. Eén fluistering, één gebed, één oprecht “Heer, help mij” – en Hij is daar.

Laten we daarom niet oordelen, maar liefhebben. Niet veroordelen, maar getuigen van die onbegrijpelijke, alles omvattende liefde van Jezus.

Bijbeltekst (Lukas 23:42-43):
“En hij zei tegen Jezus: ‘Heer, denk aan mij, als U in Uw Koninkrijk gekomen bent.’ En Jezus zei tegen hem: ‘Voorwaar, Ik zeg u: Heden zult u met Mij in het paradijs zijn.’”

Met liefde ❤️ Ico

Goedemorgen